Klaas Dijkstra: we zijn in rap tempo terrein aan het verliezen

Klaas Dijkstra: we zijn in rap tempo terrein aan het verliezen

Hij heeft niks met de paardenwereld maar ziet donders goed wat er aan het gebeuren is. Klaas Dijkstra hield laatst een lezing voor de leden van de VSN, de verenigde sportpaardenhandel Nederland. Al snel bleek de zaal gegrepen door zijn verhaal. Omdat het gepassioneerd gaat over onze paardentoekomst. ‘Als je het niet zelf regelt, dan wordt het straks voor je geregeld,’ zegt hij. En dan gaat het over goed georganiseerde èn goed gefinancierde clubs als Dier & Recht, Bont voor Dieren, Wakker Dier en Animal Rights, èn de politiek en de pers ….

In zijn lezing vroeg Klaas Dijkstra de paardenhandelaren of ze wisten wie die mevrouw op de foto was: ‘Het is belangrijk om te weten met wie je te maken hebt! Laatst in de vleessector liet ik de foto van Sjoerd van der Wouw zien. Wie is die man met dat kale hoofd? De hele zaal kijken maar er gebeurde niks. Ze kenden hem niet. Dan denk ik: besef je nou echt niet wie dat is? Dan zeg ik: dit is nou de meneer die in 2012 een belangrijke communicatieprijs heeft gewonnen. Als de bedenker van het woord ‘plofkip’, van Wakker Dier. Ik was verbijsterd, had het niet zien aankomen. Bij de VSN liet ik Sarah Pesie zien, ze hadden geen idee. Al vier jaar is ze met Dier & Recht bezig om elk jaar acties op te zetten tegen de paardensport. Goed opgeleid, door opleidingsinstituten, gedrild, voorzien van geld. Joh, we verliezen het in de paardenwereld op alle fronten: geld, kennis en capaciteit.’

Sarah Pesie van Dier & Recht

Jumping Amsterdam
‘Ik vond het een kwalijke zaak dat Dier & Recht rond Jumping Amsterdam in het Parool beweerde dat 82% van de paarden verwondingen in de mond heeft. Dat vraag ik dan na bij de dierenarts van Jumping Amsterdam: Hoe kom je daarbij? Geen enkel paard! Dan vind ik het de moeite waard om in verweer te komen. Bij Jumping Amsterdam zaten ze intussen met de handen omhoog: niemand wist wat er moest gebeuren. Ik heb het Parool gebeld: wat doen jullie! Ooit gehoord van hoor en wederhoor? Tja, misschien hadden ze dat toch moeten doen. Ik heb gezegd: je komt maar langs, neem een dierenarts mee en je gaat zelf kijken of het klopt wat je schrijft. De zaterdageditie was dus voor ons.’

‘Goede doelen’
Klaas Dijkstra belandde in 1990 in het marketingvak en kwam in aanraking met ‘goede doelen’: ‘Ik leerde een kerel kennen, pracht vent, die vond dat dieren een goede plek moesten hebben, die vocht en streed daarvoor. Dat was een communicatie-expert, met teksten die je naar de strot grepen. Zo leerde ik de wereld kennen van Wakker Dier, Dierenbescherming, Bont voor Dieren, WSPA. Bij Natuurmonumenten kwam ik binnen met de opdracht: groei van 400.000 naar 1 miljoen leden. Dat is bijna gelukt, we zijn gestrand op 969.000. Alles via keiharde marketing. Daar had je gewoon budgetten voor. Op jaarbasis zoveel, als je alle marketingbudgetten van de agrarische sector optelt, dan kom je nog niet in de buurt. Gewoon 30 miljoen! Wakker Dier kan per jaar 3 miljoen besteden. De paardenwereld heeft een omzet van 1,5 miljard per jaar, voor dit werk hebben we in de paardenwereld maar 50.000.’

Hondenkar
‘In 1963 kwam er een verbod op de hondenkar. We vonden het niet meer acceptabel dat een hond geëxploiteerd werd. Dat ging toen trouwens niet met petities, handtekeningen of filmpjes. Maar de hondenkar is weer terug! Alleen… de hond zit nou ín dat karretje! Een hondje met een coltruitje. In zo’n karretje. Als je dat in 1963 had gedaan, dan hadden de buren de GGZ gebeld. Mijn pleegdochter heeft een Labradoodle, Dribble heet ie, met 30.000 volgers op Instagram. Hij drinkt Bar le Duc. Weet je waarom? Dan tranen zijn oogjes niet meer. En mensen geloven dat. Dat zegt alles over hoe Nederland veranderd is qua dierenwelzijn. En geloof me: zo gaat dat ook met gedachten over paarden. Dan is het de vraag: wat wordt mainstream? We moeten ons niet vergissen in de technieken die ik gezien heb.’

Schaamte en verontwaardiging
‘We moeten het mooie verhaal over de sector vertellen, hoor ik dan in de paardenwereld. Weet je, dat doen we altijd al en moeten we ook blijven doen. Maar we moeten er ook iets naast zetten. Altijd komt toch de vraag: hoe neutraliseer je dat nou? En elke zaal met paardenmensen staat bol van de emoties, terwijl ze nooit van die ‘andere’ mensen gehoord hebben. Ze hebben zich nooit gerealiseerd dat die parallelle wereld er was.  Schaamte zie ik, verontwaardiging. Op bestuurlijk niveau zijn er vervolgens maar weinig mensen in de paardenwereld die zich de situatie realiseren en die ergens voor durven te gaan staan.’

‘We zijn in rap tempo terrein aan het verliezen. De paardenwereld is versnipperd en wordt geregeerd door teveel bange mensen. Een juridisch spoor ontwikkelen? Ja natuurlijk, want de anderen doen dat ook! Verliezen is niet erg voor die clubs, ze doen alleen heel veel ervaringen op. De paardenwereld durft niet te verliezen, dus doen ze ook geen ervaring op. En die clubs weten: er komt een moment, dan halen we de complete buit binnen. Want we hebben te maken met de Groene Elf: elke maandag staan ze met hun stukken bij de minister, getraind, met een giga hoeveelheid wetenschappelijk onderzoek.’

Power of minority
‘Hoe het dan kan dat de minderheid wint? Dat komt door het onvermogen van de grote meerderheid. In de jaren ’70 en ’80 toonde wetenschappelijk onderzoek aan hoe dat gaat: de power of minority. En wie gebruiken dat: clubs als Dier & Recht. Die weten precies hoe ze moeten acteren. Het creëren van een doembeeld bij voorbeeld. De paardensector komt niet verder dan: de sterke band tussen mens en paard benadrukken. Bij LTO roepen ze: we moeten het positieve verhaal over de boer vertellen. Maar dat alleen gaat niet werken. En de Partij voor de Dieren vindt dat prachtig: ga vooral zo door.’

‘We weten ook dat één persoon ervoor kan zorgen dat in de Tweede Kamer een wet op tafel komt. Mijn maatje toen filmde de paardentransporten naar Italië, in de jaren ’90. En hij stuurde dat naar de partners van de Tweede Kamerleden. Nou, dat werd thuis besproken natuurlijk! En wie was de grote tegenstander: Transport & Logistiek Nederland met 150 werknemers. En Maarten was alleen. Later hebben we voor TLN Nederland gewerkt. Zijn we 50 km/uur gaan rijden, zodat heel Nederland vaststond. Toen kwam er rap een afspraak met Maria Verhoeven, Kees de Jager, Camiel Eurlings, en twee weken later hadden we een compensatiebuget van 360 miljoen Euro. Echt: één persoon kan een belangenbehartiger aanpakken.’

Achterstand
‘Weet je, als de sector niet groter uitpakt, hebben we over een paar jaren echt een probleem. Maar die discussie wordt onvoldoende gevoerd. We weten dat we achterstand hebben maar ook onvoldoende het mentale vermogen om de geest om te draaien in een nieuwe richting. Terwijl je de kunst kunt afkijken! Kijk naar Dierenlot, tien jaar geleden begonnen, daar hebben ze nu al 300.000 leden, ze overvleugelen de dierenbescherming volledig, 75% van het geld dat ze ophalen, gaat de deur weer uit. Veel beter en slagvaardiger dan de oude Dierenbescherming met 100.000 leden. Ze zijn ook eigenaar van de vakopleiding Fondsenwerving waar ik lesgeef. Een HBO-opleiding is er ook, daar ben ik voorzitter van de examencommissie.’

Landelijk, provinciaal, gemeentelijk
‘Daar komt bij dat het landschap veranderd is. We hadden een schaakbord, konden redelijk overzien wat waar gebeurde. Dier & Recht, soms een veagan streaker. Maar wat je nu ziet: het is niet alleen meer landelijk, het gaat naar provinciaal, naar gemeentelijk, naar waterschappen. De provincie Noord-Holland bemoeit zich met sponsorgeld voor Jumping Amsterdam, net als de Gemeente Amsterdam. Haarlem wil een verbod op buitenreclame voor vlees, Noord-Holland ook. In Zwolle moet je voor een receptie vooraf een normale vleesbitterbal bestellen met de kreet: Carnivoor? Geef het door. De sportvisserij ligt nu onder de loep bij de waterschappen en gemeenten. Als ik tegen bestuurders in de paardenwereld zeg: het schaakbord ziet er nu anders uit, dan vragen ze: wat bedoel je daar dan mee?  Als je dan ook nog denkt dat je met het budget van meer dan 20 jaar geleden de strijd kunt volhouden, dan heb je het verkeerd. Het vergt heel veel mens-capaciteit, en kennis. Overal waar ik kom, is onvoldoende kennis.’

Wetgeving
‘We hebben nog geen wetgeving rondom het houden, berijden van of sporten met paarden. Daar zit Dier & Recht en de Partij voor de Dieren op te hinten: dat er regelgeving moet komen op het gebruik van sporen, zweep, bitten, huisvesting en nog verder. Ze publiceren petities op internet. En als er voldoende handtekeningen zijn, gaan ze het agenderen bij de minister. Dan kun je beter zelf zorgen dat je alles reguleert, want het komt tòch als je verder niks doet.’

‘Wat je dan zou moeten doen? Nou, om te beginnen een taskforce met vaste bemanning, met een dierenarts, goede jonge communicatiemensen die je naar de vakopleiding fondsenwerving moet sturen. Daar leren ze hoe je een campagne moet voeren, hoe je legaten en giften naar binnentrekt, om mensen een deel van het vermogen na te laten aan de paardenwereld. Bij goede doelen zijn er veel mensen per organisatie die daar de hele dag mee bezig zijn. Als iemand 10 miljoen bezit en hij laat 10% na, dan schiet het tenminste een beetje op.’

Conny Brederoo en Laura de Koning: in een team bereik je zoveel meer

Conny Brederoo en Laura de Koning: in een team bereik je zoveel meer

In 2020 is Eigenaar Zoekt Ruiter opgericht om eigenaren/fokkers gemakkelijker in contact te brengen met ambitieuze, jonge ruiters. In Nederland zijn immers zo’n 450.000 paarden en circa 500.000 ruiters, waarvan er bijna 50.000 actief zijn in de wedstrijdsport. Keuze genoeg zou je zeggen. Maar toch….. Nieuws.horse besteedt aandacht aan succesvolle matches. Deze keer: Conny Brederoo en Laura de Koning.

Conny Brederoo uit Loosbroek, actief in de thuiszorg, zit samen met haar man Rien van Beusekom al meer dan 40 jaar in de paarden. Met die ervaring weet ze ook wat ze wel en wat ze niet wil, ook toen Eigenaar Zoekt Ruiter kwam omdat ze een ruiter zocht voor het paard van haar dochter Ayla. Omdat zij naar de politie-academie ging en geen tijd voor de paarden meer kon vrijmaken, moest er een oplossing gevonden worden. ‘We hebben geen jonge paarden, ik wil dat een ruiter ons systeem van rijden overneemt. Met de juiste aanleuning, je handen goed van de hals houden, goed voor de benen, dat soort principes, onze paarden reageren daar sterk op.’

Wat past bij dit paard
‘Ik ben altijd bezig geweest met de vraag hoe je nou goed kunt leren paardrijden. De reden van een fout ligt meestal bij de ruiter, de feedback heb ik altijd bij mezelf neergelegd. Je hebt natuurlijk ook mensen die dat niet zo makkelijk kunnen doen, ik ben er in het verleden vaak tegenaan gelopen. Dan moet het paard zich omvormen naar de wijze waarop de ruiter rijdt. Wij zijn meer van: wat past bij dit paard? Dan gaan we dat toepassen.’

‘Het is niet altijd gezegd dat een hoog geklasseerde ruiter in jouw systeem past hoor. Ik heb hier ook mensen gehad die lichte tour of zo reden, dat ik dacht: hoe kan het toch zijn dat ze dat zo hebben aangeleerd…? Of iemand die kwam viavia, met veel ervaring, een leuke meid, ik dacht echt: dit gaat het worden, maar dan klikte het toch niet. Onze paarden hebben over het algemeen veel zelfvertrouwen, tot op zekere hoogte worden ze in hun waarde gelaten. Dat betekent ook een beetje overmoed, een eigen wil, zonder dat ze verwend zijn trouwens. Als ik een keer een conflict heb: dan is er iets aan de hand. Dan denk ik: ik ben fout geweest, opnieuw beginnen, en dan lukt het weer. Ik evalueer mijn trainingen altijd, ook als het een keer wat minder is geweest.’

Roeien met de riemen die je hebt
‘Kijk, je hebt met je tweede helft vijftig een berg ervaring, maar ik heb ook beginnersfouten gemaakt, leergeld noemen ze dat. We hebben in onze bloedlijnen best kijkerige paarden gefokt, daar kom je door de ervaring achter, dat weet je van tevoren niet. Ze zijn niet bang maar ze kunnen sterk reageren op de spanning van de ruiter. Dat kan zich uiten in van de wand lopen of niet een hoek door willen. Dat mag nou eenmaal niet in de proef dus trainen we van tevoren op een locatie. Dat kost natuurlijk meer inspanning en tijd. Er zijn genoeg mensen die sneller zeggen: hij moet er maar uit. Dat kunnen we niet, daar hebben we trouwens niet het geld voor, simpel. We hebben geleerd om te roeien met de riemen die we hebben.’

Conny begon op haar zesde met rijden: ‘Eigenlijk wilde ik boerin worden, we woonden midden in de stad Vlaardingen op een flat, mijn moeder liet me uit met een tuigje, zo’n spring-in-het-veld was ik.  Op m’n zesde zijn we naar Oss verhuisd, ben ik begonnen met Shetlanders en IJslanders, en later bij de ponyclub De Robbers in Heesch.’ Conny lest nu bij Dimphy van Os in Berghem naar daarvoor leste ze maar liefst 25 jaar bij Patricia Callaghan: ‘Patricia heeft bij ons een veulen gekocht, Joy, daar heeft ze de Grand Prix mee gehaald. Een Ulft x Doruto, onze paarden zijn de nazaten uit die lijn, niet de meest makkelijke paarden. Doruto’s zijn natuurlijk wel karakters, daar moet je toch op een bepaalde manier mee omgaan.’

Een aantal jaren geleden: Rien en Conny bij hun fokproduct Joy die met Patricia Callaghan de ring in gaat.

Om de dag rijden
Conny reed Z1 met haar inmiddels 15-jarige Carlos Santana, een Painted Black x Elcaro x Doruto: ‘Hij was altijd veel te sterk, ik had daar een stang en trens bij nodig maar dat mocht ik niet omdat ik geen twee paarden in het Z1 had gestart. De zwarte van ons, zo heet ie hier. Hij kan sterk reageren op andere ruiters, vooral als er kopers komen. Dan loopt hij die dag wat minder. Ik weet zeker dat hij passend kan zijn voor een ruiter die de juiste technische vaardigheden en natuurlijk het geduld bezit om hem wat langer uit te proberen. Het is eigenlijk nog veel te leuk met hem, zelfs mijn werk is afgestemd op de paarden: ik werk om de dag, zodat ik ook om de dag kan rijden. Ach ja, werken is natuurlijk belangrijk maar liever was ik altijd bij de paarden geweest.’

Niet kijkerig
Het leek erop dat de hobby bescheidener werd van omvang toen een halfzus van Joy, de Elcaro x Doruto-merrie aan haar eind kwam. ‘Maar ja, mijn man was bij een vriend terecht gekomen, die had een oudere fokmerrie staan, en toen heeft ie dat toch zo bekokstoofd dat hij die mocht kopen. Zieomein heet ze, een Rodium x Deniro, ze heeft al drie prachtige veulens gehad, een jonge Jameson hebben we gehouden. We hebben het idee dat we nu een niet-kijkerige stam te pakken hebben, met een zachter karakter, niet zo dominant. Marlou Verkleij rijdt haar.’

Zieomein (Rhodium x De Niro) met haar veulen van Jameson RS2

Match voor Heavy
En dan hebben we het paard waar het bij Eigenaar Zoekt Ruiter om draait in dit verhaal: ‘Ja, Heavy, een Sambuca x Elcaro x Doruto, 10 jaar, het paard van mijn dochter Ayla. Toen ze ermee stopte, liep hij M1 met 9 winstpunten. Eigenaar Zoekt Ruiter heeft de match gevonden met Laura de Koning, we werden voorgesteld, ik heb mijn dingen verteld en gezegd: kijk maar of je er iets mee kan. Best spannend natuurlijk, en dan gaat ook nog iemand je beoordelen. Ik heb geprobeerd haar gerust te stellen en ze is aan de slag gegaan, ik zag er wel potentie in. Ze zei: ik heb eigenlijk niks vreemds gehoord, eigenlijk zijn dat uitgangspunten die iedereen zou moeten hanteren.’

Conny reed Z-dressuur met de moeder van Heavy, de prok-elitemerrie Lucky Lass (Elcaro x Doruto)

Wederzijds vertrouwen
‘Heavy’s gedrag moet je continu managen. Je moet immers een ontspannen lopend paard in de baan kunnen laten zien. Het gaat heel goed: er is wederzijds vertrouwen, we benutten elkaars kwaliteiten, en we spreken uit wat we van elkaar verwachten. Samen met Laura werken we aan subdoelen, dan blijft het leuk. Als tegenprestatie mogen we haar trailer gebruiken, dat staat ook in het contract. En Laura is paardensportmasseur, ze heeft professionele tips waar ik ook mee verder kan. Ik heb zelf ervaren dat het beter is om in een team te werken, dan bereik je zoveel meer dan wanneer je alleen aanmoddert. Ik denk heel belangrijk voor de paardensport. Het is klein bij ons, maar ik voel wel dat we daardoor ook beter stappen kunnen maken.’

Laura de Koning
Inmiddels is de 38-jarige Laura de Koning uit St.-Michielsgestel dus de vaste amazone van Heavy: ‘Heel leuk dat ik deze mogelijkheid heb, heel erg dankbaar voor wat ik met Heavy kan doen. Alles gebeurt in overleg, zodat we van elkaar begrijpen waarom we bepaalde keuzes maken. We nemen allebei geen blad voor de mond, open en eerlijk maar simpel: het zijn niet mijn paarden, uiteindelijk bepaalt Conny wat er gebeurt met de paarden. En ik heb de situatie dat ik me geen zorgen hoef te maken over mijn paard als ik een keer op vakantie ben,’

Laura aan het werk als paardenmasseur

Carrière
‘Ik ben mijn hele leven lang al een paardenmeisje. Eerst mijn eigen pony, daarna vanaf m’n 13e mijn eigen paard, in Tilburg. Op m’n 18e ben ik gaan studeren aan de HAS in ’s-Hertogenbosch, heb ik gezegd: verkoop ze maar, ik ga van het studentenleven genieten.  Zoals velen dacht ik toen: ik stop ermee. Maar ja, dat gaat een heel aantal jaren goed. Totdat je weer een keer met een vriendin meegaat naar stal en je denkt: het is toch wel weer leuk. Ik was 23, toen begon het toch weer te kriebelen, paardgereden in de Vughtse Manege. Maar een manege is dan toch niet de beste plek als je een eigen paard hebt gehad. Ik ben gaan werken bij een agrarisch accountantskantoor, heb op de HAS gewerkt, bij ABN*Amro op de Zuidas, bij SNS Bank. In de coronaperiode ben ik gaan denken: wat wil ik nu eigenlijk? Ik ben zo’n 15 jaar op zoek geweest naar mijn passie. Meer met paarden, was het antwoord, daar ligt toch mijn hart. Tja, soms ga je het heel ver zoeken terwijl het voor je neus ligt.’

Dressuurmuts
‘Ik ben een beetje rond gaan kijken naar mogelijkheden voor een verzorgpaard. Inmiddels was ik projectcontroller en paardensportmasseur, na een opleiding bij Gisella Bartels bij wie ik nu ook praktijkbegeleider ben. Super leerzaam omdat je constant met de materie bezig bent, bij Karen Nijvelt in Hoeven. Vorig jaar heb ik een jaar een merrie geleased, bij Pascalle van Boxtel in Vlijmen. Ik ben echt een dressuurmuts maar bij zo’n eventingamazone ga je dan toch een sprongetje maken. Ik sprong zelfs over boomstammetjes en zo, waarvan ik altijd dacht: wáárom doen mensen dat…’

Laura de Koning aan het werk

Mijn god, anderen zien dat ook
‘Maar goed, ik heb de merrie gekocht maar gaandeweg raakte ik de connectie kwijt. Ik was maar wat aan het aanmodderen in het BB in een parcoursje maar ik had geen ambitie om verder te komen. Terwijl ik ook dacht: ik kan het gewoon niet. Plus dat ik mezelf terugzag en dacht: mijn god, anderen zien dat ook…. …. Ik ben bij mezelf te rade gegaan waar ik nu echt energie van krijg met de paarden en heb uiteindelijk besloten om niet met dit paard verder te gaan. Ik heb uiteindelijk de merrie terugverkocht aan de oude eigenaar.’

Zoveel mensen met paarden
‘Toen dacht ik: zo, nou stop ik ermee. Drie weken duurde dat gevoel van ‘ff niks’. Na drie weken dacht ik: ik moet wel gaan sporten. En na vier weken: maar wat dan? En na zes weken: wil ik een eigen paard?  Nee. In combinatie met een eigen bedrijf opbouwen, terwijl ik ook heel erg verantwoordelijk voel voor zo’n paard, dat is heel intensief. Ik dacht: er zijn zoveel mensen met paarden, er zijn vast mensen die een ruiter zoeken., en toen zag ik de advertentie van Eigenaar Zoekt Ruiter. En na een paar weken weer. Ik heb een mail gestuurd: ik ben Laura, 38, sportmasseur, dit is wat ik kan en dit is wat ik zoek. En toen werd ik vrij snel gebeld: de eigenaar wilde kennismaken.’

Laura met Heavy

Andermans paard
‘Ik zat vrij vlot bij Conny aan tafel, een klein half jaar geleden. Ze was heel stellig: fijn als iemand het paard rijdt volgens mijn visie. Ik dacht: ik kan daar van tevoren iets van vinden maar er is maar één manier om erachter te komen: gewoon proberen. Voor het eerst zat ik weer op andermans paard. Toch had ik heel snel het gevoel: dit zou wel eens kunnen werken. In het begin was het wel wennen hoor, maar al snel voelde het fijn dat er iemand bij staat die je attendeert op de kleine dingen. En Heavy is een paard met pit. Maar wel betrouwbaar. Met dat andere paard reed ik met een bodyprotector omdat ik het vertrouwen kwijt was, maar bij deze dacht ik vanaf moment 1: wauw, dit past. Ik heb wel een paar keer aan Conny gevraagd: weet je het wel zeker?’

Samen oplossen
‘We zijn heel snel gegroeid naar een fijne samenwerking. Soms komt het voor de een of de ander niet goed uit om een stal uit te doen en te voeren, dan los je dat samen op. We zijn al begonnen met wedstrijden: op een ander terrein is Heavy wel een beetje kijkerig, maar zeker niet gemeen. We zijn nu bijna L1, in een jaar moeten we terug zijn op het niveau waarop Conny’s dochter Ayla gestopt is. En dan kijken we wel hoever we kunnen komen.’

Klik hier voor de link naar Eigenaar Zoekt Ruiter Brabant

Dinette Neuteboom: Ik heb er nooit spijt van gehad

Dinette Neuteboom: Ik heb er nooit spijt van gehad

Lees even mee hoe Dinette Neuteboom haar leven invulling heeft gegeven. En misschien laat je je wel inspireren. De voormalige lerares switcht net zo gemakkelijk van Argentinië naar China, naar Nieuw-Zeeland, naar Mongolië, naar Amerika en nog meer. Alles voor de paarden: als groom, als ruiter, als trainer, als journalist en als perschef bij het vernieuwde Indoor Friesland. ‘Ik wilde niet wachten tot ik 65 was, ik heb het gewoon gedaan,’ zegt ze.

Dinette Neuteboom groeide op in Hattem, met een vader in de muziek en een moeder voor de klas: ‘Ja, een paardenmeisje zonder paardenouders. Bij Margje Fikse zat ik in de klas, dochter van Helmert Fikse die bekend was door de hengst Duc de Normandie. Ik mocht er blijven slapen om een veulentje geboren te zien worden, zo machtig mooi. Margje presenteert nu programma’s op TV. Ik ben lang bij Johan Jonker gekomen en bij Jenny en Fred Schoenman in Wapenveld, van de Schaapskooiruiters. Ik heb er hard leren werken èn leren rijden, dat heeft mijn leven toch wel bepaald.’

Lerares
‘Ik wilde naar Deurne maar Johan Jonker en mijn ouders raadden me dat af, ze dachten dat er geen droog brood in te verdienen viel. Johan had ooit een driejarige verkocht op de veiling in Zangersheide, toen vertelde hij al dat ze in Argentinië een paar duizend paarden op de pampa’s hadden lopen. Wauw, dacht ik, dat moet gaaf zijn. Ik ben de lerarenopleiding in Windesheim gaan doen, plus de ORUN-opleiding. Daardoor mocht ik op De Groene Welle vanaf 1998 Nederlands èn paardenhouderij en paardensport geven, zij waren de eerste die de eerste fase orun-opleiding aanboden, de commandantencursus en de basiscursus.’

Dinette in actie tijdens de Zwolse Paardendagen

‘Ik had in die tijd met vrienden in Balkbrug een stalletje, tien jaar lang hebben we dat gedaan, met jonge paarden die we een tijdje reden en die we dan probeerden te verkopen, soms ging het goed en soms ook niet.’ Springamazone Dinette hield dat leven in Nederland een jaar of elf vol: ‘Ik had er natuurlijk wel over nagedacht, een beetje gespaard ook. Ik wilde niet wachten tot ik 65 was, heb het gewoon gedaan. De paarden verkocht en de vrachtwagen verkocht, mijn baan opgezegd en ik ben gaan reizen. Iedereen haalt de lol uit de eigen dingen, voor mij was het dit. Ik heb er nooit spijt van gehad.’

Als amazone op Zangersheide
‘Achteraf gezien heb ik mijn hart gevolgd waardoor ik toch weer bij mijn passie terecht kwam. Op het Winter Equestrian Festival in Wellington kwam ik Alex Korompis tegen, hij heeft toen contact gelegd met Marleen Melchior in Argentinië. Zij heeft daar Zangersheide Argentinië. Ik heb er een jaar gereden, fulltime, ook wedstrijden, ik denk van 80 cm. tot 1m30. In het begin vond ik het heel raar dat ze ’s middags zo nodig op bed moesten gaan liggen voor een siësta. Maar ja, de eerste paar dagen kreeg ik er 3 of 4 om te rijden, toen 6 en niet veel later 10. Toen snapte ik dat van die siësta wel, lag ik helemaal voor pampus ’s middags bij te komen.’

in Zangersheide-outfit op concours in Argentinië

Dinette had de smaak te pakken en reisde van het ene naar het andere land. Via Wim de Jonghe kwam ze in China terecht: ‘Ik kende Wim en ik wilde China ook wel een keer meemaken, heel interessant om die cultuur een keer te ervaren. Ik heb er ruim een jaar gewerkt, nakomelingen van de hengsten Thunderbolt en Cassini Boy gereden voor Li Zhen Qiang, die bij Axel Verlooy en Harrie Smolders ook Jumpy des Fontaines gereden had.’ Daarna belandde ze in Nieuw-Zeeland: ‘Maar daar had ik het niet naar m’n zin. In Argentinië was ik in contact gekomen met Amerikanen die daar paarden waren wezen kopen, ze zochten iemand als groom.’

Als groom naar een klassiek concert
‘Ben ik dat gaan doen, helemaal niet erg, ik vind paarden gewoon geweldig. Dat was voor mij geen straf, helemaal niet zelfs. Wel precies andersom als in Argentinië, daar werden ze allemaal gepoetst en verzorgd voor me. En nou moest ik ze poetsen, paarden voor andere mensen klaarmaken. In Wellington of Nashville, superleuk. In Amerika is het anders dan hier. Om 4 uur was ik klaar, dan stond ik even later in hartje New York. Ging ik naar een klassiek concert of zo, vanuit de opvoeding meegekregen. Dan kon ik niet zo heel veel mensen vinden die mee wilden, haha, maar ik kan gelukkig heel goed op mezelf zijn. En als je geen gezin of relatie hebt, kun je gaan en staan waar je wilt.’

Zo gaat dat in Argentinië op concours

In Wyoming werkte ze als ‘wrangler’: ‘Met paarden het wilde westen in, per week 20 gasten, met een paar meiden zoals ik in dienst, ritten rond de kuddes mustangs die daar liepen, de bergen in, koeien drijven, kuddes van 300, 400 of 500 koeien, wij ‘hielpen’ met de gasten de cowboys mee om de koeien naar een nieuw stuk land te ‘pushen’ zoals ze dat daar noemen. Dan maak je een heel andere manier van horsemanship mee, totaal anders dan in het Engelse rijden. Ik heb het een maand of vijf gedaan, vorige zomer. Ik heb altijd gedacht: voordat ik terugga, wil ik nog een keer het Wilde Westen zien.’

Als journalist in de wereld
Dinette begon al vroeg te schrijven naast haar paardrijderij: ‘Ik was bij de Marneruiters in Hattem, wat nu Hippisch Hattem is, en daar schreef ik voor het clubblaadje. Cor van Dalen schreef voor de Zwolse Courant, later de Stentor, die vroeg toen of ik niet wat over paarden wilde schrijven, ben ik dat erbij gaan doen. Dat ben ik steeds blijven doen naast de paarden, voor de Paardenkrant, soms voor In de Strengen en Hoefslag, en nu voor de SLF-veiling en Dutch Horse Trading. Ik heb altijd geld verdiend met mijn paardenbanen, ook wel veel weer uitgegeven aan reizen trouwens. Maar zeker in Amerika betalen ze goed, veel beter dan in Europa, daar heb je professionele teams rond een stal.’

Te paard in Mongolië

Schrijven in het Nederlands maar ook in het Engels: ‘Nu schrijf ik ook voor een Amerikaans bedrijf dat op maat gemaakte producten maakt voor ruiters en concoursen. Een plan, waardoor ze beter beschermd zijn voor als er wat gebeurt. Stel dat je eraf valt in Wellington en je moet met een helikopter weg, dan neemt het plan het gedeelte op dat niet door de verzekering vergoed wordt. Ik maak bijvoorbeeld interviews met mensen die daar voordeel van hebben gehad. Mensen in Amerika zijn er echt enthousiast over, ik denk wel dat ze dit wereldwijd uit gaan rollen. Mensen in Amerika organiseren trouwens ook snel een Go Fund Me-actie als dat nodig is. Als iemand van een paard valt en een heel erge blessure heeft, zijn er weinig verzekeringen die zo iemand lang bijstaan, stel dat je aanpassingen moet maken in je huis of je moet andere mensen aannemen.  Springruiter Kevin Babbington kreeg een vreselijk ongeluk en is er op die manier doorheen geholpen.’

Dit maakt Dinette mee in haar rijke leven: op concours in de achtertuin van Trump

Door haar internationale ervaring heeft Dinette een brede kijk op het paardenleven. En op mensen: ‘Ja, door het vele reizen ga je veel beter begrijpen waarom mensen zijn zoals ze zijn, waarom ze zeggen wat ze zeggen. Het zijn verschillende werelden. In Amerika bij de amateurs heeft een ruiter een heel team om zich heen: opstappen en de ring in rijden. In Europa heb je over het algemeen veel meer kennis. Ik zie wel dat rijstijlen steeds dichter bij elkaar komen. En ik zie dat het steeds moeilijker wordt om netjes aangereden paarden te vinden in Nederland.  Het is niet makkelijk om goede opleiders te vinden, mensen die netjes jonge paarden aanrijden.’

Maar dit hoort er ook bij in de Verenigde Staten: in de natuur van Wyoming

Veranderingen in de opleidingen
‘De veranderingen in de opleidingen in Nederland van de afgelopen 15 of 20 jaar zijn niet heel positief geweest. Ik vond de ‘ouderwetse’ ORUN een super goede opleiding waarin je volgens het Skala der Ausbildung correct leerde rijden en lesgeven. Helaas is de opzet van de ORUN in de afgelopen vijftien jaar enorm veranderd. In mijn ogen niet positief. Ik hoop dat de inspanningen van mensen als Marion Schreuder dat ouderwetse correcte paardrijden weer terugbrengen. Ik ben bijvoorbeeld helemaal geen topruiter en verre van getalenteerd, maar doordat ik tijdens de ORUN erin gedreund heb gekregen dat je een paard in balans, van achter naar voren over de rug naar de hand toe en recht moet rijden, heb ik redelijk leren paardrijden. Zo redelijk dat er mensen zijn die me ervoor willen betalen. Niet omdat ik zo fantastisch een parcours rondspring maar omdat ik de paarden correct basiswerk kan geven en ze daarmee beter of makkelijker rijdbaar kan maken voor hun eigenaren. Ik hoor van Amerikanen dat het steeds lastiger wordt om netjes aangereden paarden te vinden. En als ik nu in Nederland op concours kom, vind ik ook dat de rijderij over het algemeen niet overhoudt.’

Koeien ‘pushen’ in Wyoming

Indoor Friesland
Terug naar vroeger, dat was ook wel een beetje de sfeer van het vernieuwde Indoor Friesland waar Dinette Neuteboom perschef was: ‘In Wellington kwam ik door een gezamenlijke vriendin aan tafel bij Yvonne van Bergen: als ik ooit een evenement krijg om te leiden, wil ik graag dat jij de perschef wordt, zei ze. En toen kwam Indoor Friesland. We zijn erin geslaagd om de ouderwetse gezelligheid terug te brengen. Veel bezoekers en ruiters snakten daarnaar, iedereen was zo blij dat het er weer was. Yvonne verdient daar een hele vette pluim voor. Plus dat in het bestuur de juiste mentaliteit en passie samenkwamen. Geen onvertogen woord is er gevallen, we namen het voor elkaar op. Sponsors, standhouders, ruiters, vrijwilligers: het gaat er ook om hoe je ze benadert. Vier avonden waren we uitverkocht, een paar duizend mensen per avond, geweldig. Je moest toch maar afwachten wat er zou komen. Ik hoop echt dat Indoor Friesland volgend jaar weer doorgaat en dat we dan tribuneplaatsen bij kunnen zetten.’

Interview met Yvonne van Bergen, organisator van Indoor Friesland

Na Indoor Friesland vertrok Dinette voor twee weken naar Peru en daarna door naar Argentinië, naar haar vriend: ‘Ik heb hem leren kennen bij Marleen Melchior, maar het werd pas vorig jaar april wat. Hij is groom van springpaarden, op een club in Buenos Aires. Buitenaf heb je daar wel kleinere stalletjes maar in de stad heb je alleen een paar clubs. In 2004 was hij groom in de Argentijnse ploeg voor Athene, toen is hij wel in Nederland geweest maar dat vond hij wat regenachtig en koud. Ik ga dadelijk eerst voor een paar maanden naar Wellington om hunters te rijden. ’s Ochtends, zodat ik ’s middags mijn schrijfwerk kan doen.  Hij kan niet mee want hij heeft geen visum daarvoor. Dat vindt hij niet leuk nee. Ik wil hier in Argentinië niet blijven want er is qua paardensport weinig te beleven terwijl ik er wel bij betrokken wil blijven. Ik denk dat het straks Spanje wordt, dat is toch makkelijker voor hem om in te burgeren in een Schengen-gebied. Ach, ik kan met een wifi-verbinding en een laptop overal aan het werk. Een superleuk leven, vind ik!’

Danique de Zeeuw pakt het anders aan in Valkenswaard

Danique de Zeeuw pakt het anders aan in Valkenswaard

Verderop hebben mensen als Jan Tops en Boyd Exell hun enorme bedrijven. Maar aan het begin van de Valkenswaardse paardenboulevard bouwt Danique de Zeeuw rustig aan een heel ander soort paardenbedrijf: een paddock paradise.

Paardrijden leerde ze op jonge leeftijd op manege De Zeelberg in Valkenswaard waar ze een jaartje of wat met haar eigen paard stond. Toen de pensionkosten hoger werden, verhuisde Danique de Zeeuw met haar paard naar de huidige plek van haar opa en oma: ‘Tja, en dan loop je tegen problemen aan. Van kleine kwaaltjes tot uiteindelijk chronische hoefbevangenheid. Mijn paard was niet gelukkig, we begrepen elkaar niet en regelmatig waren we met elkaar in gevecht.’

Ontdekkingsreis
Op haar 21ste ging Danique op zoek naar een manier om haar paard beter te leren begrijpen. Het begin van een ontdekkingsreis naar bewuste verbinding zonder dwang: ze volgde een opleiding tot holistisch instructeur met paarden, met als doel om haar paard beter te leren begrijpen: ‘Er ging een nieuwe wereld voor me open, met verschillende trainingsmethodes binnen Natural Horsemanship. Toch klopte het niet écht voor mij. Ik zag veel handelingen die niet in overeenstemming waren met wat er van het paard werd verwacht. Veel techniek en trucjes.’

‘Bij Terra Natura, School of Essence and Authentic Balance heb ik uiteindelijk ik mijn weg gevonden. Ik ontdekte de kracht van zachtheid en de positieve invloed van een stabiele staat van zijn. Ik heb de docentenopleiding afgemaakt, nog een 5e graads specialisatie jaartraject in het gymnastiserend rijden gevolgd, en toen ben ik gaan werken aan mijn eigen droom, mijn Paardenparadijs.’

Daar wordt zoveel mogelijk een natuurlijke leefomgeving van paarden nagebootst. Daarbij horen een tracksysteem dat door het weiland heen loopt, strategisch gesitueerde voerplaatsen, verschillende ondergronden en uitdagende elementen. Inmiddels staan er 15 paarden die allemaal met hun eigen unieke karakter een steentje bijdragen tijdens de activiteiten en lessen.

Authenticitet
‘Ik werk niet vanuit een vaste methode en wil zoveel mogelijk van de authenticiteit van mens en paard behouden. Wie zijn we zonder uiterlijkheden, controle, techniekjes, trucjes en spierkracht? Van daaruit werken we richting meer harmonie en een dieper gezamenlijk contact, onder andere door middel van het verkrijgen van meer (lichaams)bewustzijn. Wat voel je, wat denk je, ben je fysiek en emotioneel stabiel en in balans? Wat is jouw kracht en wat is jouw uitdaging? Paarden kunnen niet voor zichzelf spreken buiten hun lichaamstaal om. Het is aan ons om hun microreacties te leren zien en herkennen. Bij paarden die bijvoorbeeld hebben geleerd dat hun ‘stem’ onbelangrijk is, die extreem tolerant of flegmatiek zijn, is het soms lastig deze signalen te onderscheiden. Ook is voor veel paarden angst voor een pijnprikkel de onderliggende motivatie. Dit is niet wat je wilt’.

Groei
Langzamerhand groeit het bedrijf van Danique: ‘Wat voor mensen hier komen? Pensionklanten ook, die er bewust voor kiezen om hun paard niet op te sluiten in een stal. Mensen die bij wijze van spreken het welzijn van hun paard belangrijker vinden dan hun eigen plezier, mensen die er klaar voor zijn om te luisteren naar wat het paard hun ‘vertelt’. Het zijn nooit prestatiegerichte mensen, ze rijden geen wedstrijden. Overigens veroordeel ik dat niet, helemaal niet! En hier komen heel veel kinderen: vaak gevoeliger dan doorsnee, soms sneller overprikkeld, ook kinderen die extra zorg nodig hebben. Kinderen ook vaak van ouders die het belangrijk dat hun kind ook leert wat het paard vertelt, niet alleen een uurtje rondrijden en dan het paard doorgeven aan iemand anders.’

Zo’n twee jaar geleden pakte Danique de zaken serieuzer aan en sprak ze zich steeds meer uit over haar visie: ‘Omdat ik merkte dat er juist heel veel interesse is! Het doel is om nog meer te groeien en steeds meer mensen te inspireren en kennis te laten maken met mijn visie. Het liefst in de vorm van groep of bedrijfstrainingen. Sinds ik zelfstandig ben, kan ik ervan leven. Maar als ik ooit de grond kan kopen van mijn opa, dan moet er nog wel wat gebeuren…’

Foto’s: Kimberly van den Boogaard

Jos Keulers: Ik denk, hoe los ik dat nou op?

Jos Keulers: Ik denk, hoe los ik dat nou op?

In 2020 is Eigenaar Zoekt Ruiter opgericht om eigenaren/fokkers gemakkelijker in contact te brengen met ambitieuze, jonge ruiters. In Nederland zijn immers zo’n 450.000 paarden en circa 500.000 ruiters, waarvan er bijna 50.000 actief zijn in de wedstrijdsport. Keuze genoeg zou je zeggen. Maar toch….. Nieuws.horse besteedt aandacht aan succesvolle matches. Deze keer: Jos Keulers en Marcella Krijgh.

Voomalig huisarts in Ravenstein Jos Keulers heeft zijn paarden als hobby, al zo’n 40 jaar. Een beetje uit de hand gelopen, dat wel, vindt hij. De geboren Limburger kwam als kind nogal eens op de boerderij bij familie, er kwam een pony’tje en als snel een volgende. Na zijn verhuizing naar Ravenstein begin hij op latere leeftijd te rijden: ‘Ik heb nooit wedstrijden gereden, ben ook pas op m’n 35e begonnen. Ach, ik ben geen ruitertalent maar ik vind het wel heel leuk. Met mijn vrouw ga ik wel vier dagen naar Indoor Brabant of naar de finale van het wereldkampioenschap voor jonge dressuurpaarden in Ermelo.’

Bij de paardenliefhebberij hoort ook de fokkerij: ‘In totaal heb ik 14 veulentjes gefokt, dat vind ik ook wel leuk. Niet voor de verkoop hoor, gewoon voor mezelf. De meeste zijn dressuurgericht, bijvoorbeeld een Negro uit een United-moeder, en daarvoor zitten Gribaldi, Doruto en Heidelberg. Nu heb ik gekozen voor Kjento, die is net iets moderner dan Negro. Maar pony’s heb ik ook, en twee Friezen. Een beetje allround, zeg maar. Een veulentje fokken, een beetje half boeren, verzorgen. Een hond en twee katten lopen bij ons ook rond, altijd hebben we wel beesten rond het huis.’

Jos Keulers is voorstander van een heel natuurlijke manier van paarden houden

‘Vroeger reden de kinderen maar die zijn gaan studeren en toen stopte dat. Aanvankelijk kwamen er wel buurmeisjes en zo die graag wilden rijden. En de meesten die komen, blijven best een tijdje. Ron bij voorbeeld is er al 20 jaar. Ik had eerder een student maar die ging stagelopen in Wenen driekwart jaar. Ze reed op een vierjarige, daar moet je wel iets voor kunnen. Dat doe ik zelf niet meer, ik ben nu 71 en je merkt toch dat je de techniek wel een beetje kwijtraakt. Zeker met het jonge spul, dan ben je vaak net een fractie te laat. Er hebben hier altijd wel mensen geholpen om de paarden te rijden en te verzorgen.’

Hoe los ik dat nou op?
‘Even geleden zijn twee ruiters om allerlei redenen gestopt. En toen zat ik even met een jong paard en een meer ervaren merrie. Ik denk: hoe los ik dat nou op? In die situatie was ik nooit geweest, omdat ze altijd wel aan kwamen waaien. Toen heb ik met Eigenaar Zoekt Ruiter contact opgenomen. En dat ging goed. Het zijn gedreven mensen die dat organiseren, maar het vergt wel nogal wat tijd. Vanaf het eerste contact ben je snel een maand of twee verder voor je mensen krijgt. Maar het gebeurt zeer zorgvuldig, ze willen natuurlijk een goede match regelen!’

Gezelligheid en samen genieten van het paardenleven

Betrokkenheid
‘Bij de eerste ontmoeting vragen ze natuurlijk wat je wilt, dan komen er foto’s en filmpjes, dan de publicatie en dan de reacties. Je vergadert een keer om alles door te spreken. En de eerste keer zijn ze meegekomen, er waren er twee die interesse hadden. Voor mij is het belangrijk dat ze kunnen zien hoe het er hier aan toegaat. Ik heb geen wedstrijdstal, we doen het voor de hobby thuis, alleen voor de lol. Belangrijk vind ik commitment, betrokkenheid, elkaar helpen ook. Als ze de kwaliteiten hebben en dat willen, mogen ze gerust op wedstrijd, de vierjarige gaat binnenkort. Ik verzorg de paarden ’s morgens, hier bij huis of op een stuk land dat ik heb in Berghem, bij toerbeurt doen zij dat ’s avonds. Voor mij is het hobby en ik vind het prima dat ze meegenieten.’

Jos Keulers zag via Eigenaar Zoekt Ruiter Marcella Krijgh komen als amazone: ‘Lerares is ze, ze rijdt op een van de merries. Ja, die is wel fanatiek, ze komt heel consequent rijden. En ze heeft betrokkenheid bij de groep en het hele gebeuren, dat vind ik belangrijk. We rijden ook vaak in de groep, op twee plaatsen heb ik een buitenbak waar we terecht kunnen.’

Marcella Krijgh
Lerares basisschool Marcella Krijgh onderschrijft de woorden van Jos Keulers: ‘Via doorlinken kwam ik uit bij Eigenaar Zoekt Ruiter, en zo bij deze advertentie. Verschillende paarden, veel mogelijkheden, recreatief of wedstrijden: het voelde goed, het klonk alsof het heel gemoedelijk was. Ik heb gereageerd dat ik interesse had en via Marloes van Eigenaar Zoekt Ruiter heb ik contact gekregen. Op een gegeven moment hebben we een zaterdag gevonden om naar Ravenstein te gaan en het voelde meteen goed. Het was een plek waar je jezelf kon zijn, gewoon gemoedelijk. Je merkte meteen dat het goed was. Zullen we eens kijken of die past, of die? Als het plezier er maar is, dat is het belangrijkste, zei Jos.’

“Er liep een aantal andere meiden rond en ik dacht: volgens mij is het ook nog hartstikke gezellig hier. Jos zag het ook zitten en vanaf die tijd ga ik twee of drie keer per week lekker rijden. De paarden hebben hier alle ruimte, in Berghem tegen het bos aan heb je een mooi gebied om te rijden. En onderling gaat het goed, zo goed als het gaat ondersteunen we Jos ook. Hij geeft altijd tips, ook als je het even niet ziet zitten: hij heeft alle begrip, legt er geen druk op, nee, plezier is het belangrijkste!’

Paardenmeisje
Marcella is al haar leven lang paardenmeisje, zoals ze het noemt: ’Dat begon al heel ver terug. Heel vaak bij mijn oom en tante in Rosmalen die paarden hadden. Op een gegeven moment heb je de zwemlessen achter de rug en dan ga je een sport kiezen, dat werd bij mij paardrijden. Ik ben begonnen in Haarsteeg en in de Vughtse Hoeve, tussendoor wat verzorgpaarden gehad. Jarenlang ben ik bij een carrouselvereniging geweest, eerst vanuit Vught en toen vanuit Ars Longa in Haarsteeg, elke dinsdagavond training. Langzamerhand kwam het thuis niet meer zo goed uit met de planning en mede door corona ben ik gestopt.’

Marcella met haar voormalige carrouselpaard

‘Maar ja, eens paardenmeisje, altijd paardenmeisje. Het bleef kriebelen. We hebben een jongetje van 4, die is deze week begonnen op de basisschool, dat geeft ook weer mogelijkheden. Ik wilde echt wel weer rijden, maar niet zomaar op een manege. We wonen nu in Nuland, dat is toch wat landelijker, in een gebied waar je veel paarden ziet, dat stimuleert wel. Het is nu ruim een kwartier rijden naar Ravenstein maar dat heb ik er graag voor over. Sinds november doe ik dat. Ik rij op Boeddha, een 16-jarige merrie met Trakehner bloed erin. Het leuke is dat de moeder en haar zoon er ook zijn. Dat is ook typisch Jos, hij fokt niet voor anderen, heeft geen paarden voor de verkoop.’

Marcella met Boeddha

Hartstikke gezelllig
‘Met mijn vorige paard kon ik in de springles wel 1m20 springen, maar ja, je hebt wel een gezin en werk, dat zit toch steeds meer in je achterhoofd, je wordt toch voorzichtiger als je wat ouder wordt. Het is leuk om af en toe een sprongetje te maken, eigenlijk vind ik het wel de meest eerlijke vorm van paardensport. Misschien dat wedstrijd rijden er nog wel van komt, ik wil eerst het paard goed leren kennen. En in de tussentijd is het hartstikke gezellig. Laatst hebben we met ons allen een barbecue gehad, onze partners komen ook wel eens mee, dat kletst ook heel goed met elkaar, dat is ook prettig.’

Klik hier voor de link naar Eigenaar Zoekt Ruiter Brabant

Gera Brands: je raakt uit de ruiters en vind dan maar eens iemand….

Gera Brands: je raakt uit de ruiters en vind dan maar eens iemand….

In 2020 is Eigenaar Zoekt Ruiter opgericht om eigenaren/fokkers gemakkelijker in contact te brengen met ambitieuze, jonge ruiters. In Nederland zijn immers zo’n 450.000 paarden en circa 500.000 ruiters, waarvan er bijna 50.000 actief zijn in de wedstrijdsport. Keuze genoeg zou je zeggen. Maar toch….. Nieuws.horse besteedt aandacht aan succesvolle matches. Deze keer: Gera Brands en amazone Lynn van Vlijmen. 

Leerkracht basisschool, maar ook Brabants voorzitter en regiocoördinator van Eigenaar Zoekt Ruiter is Gera Brands, samen met haar man Julius een gedreven ponyfokker. En dan met de nadruk op ‘pony’ want de pogingen om met paarden pony’s te fokken die internationaal over de hoogste parcoursen moeten kunnen, daar is ze niet zo van: ‘Moeten de parcoursen voor de pony’s zo zwaar zijn dat een echte pony dat niet meer kan? Ik vind het duidelijk. En wat betreft dierenwelzijn: mag je zo’n prestatie vragen van een dier dat daar niet voor gefokt is? Als je met de top meewilt, dan ben je het bijna verplicht. Ik vind dat heel lastig.’ 

Hobby
Een ponyfokker dus, van huis uit, uit het Brabantse Lithoijen in de gemeente Oss: ‘Het is ooit uit hobby begonnen met sportpony’s, uit de fokkerij van mijn vader, die weinig wilde verkopen. Onze dochter heeft zelf altijd ponygereden. Mijn broer Hans Koelen had een pony met een verwonding, die durfde hij niet meer in te zetten in de sport. Met die pony zijn we heel succesvol gaan fokken. Waarbij we wel hebben afgesproken: we houden geen hengsten meer, alleen nog merries.’ 

Je raakt uit de ruiters
‘We registreren onze pony’s bij het NRPS, de predicaten zijn voor ons belangrijk. Voor het keurpredicaat moeten ze de abop doen, dan zijn ze in principe te rijden. En toch heb ik liever dat ze in de sport kunnen laten zien wat ze kunnen. Ik durf gerust te zeggen dat we nette pony’s hebben, daar kunnen kinderen een heel eind mee komen. Maar ja, toen een meisje stopte…..je raakt uit de ruiters en vind dan maar eens iemand. Het is echt jammer om niks met die pony’s te doen.’ 

Geen kant-en-klare pony
‘Maar een ruiter zoeken lukte niet, ik heb echt alle adviezen in de buurt opgevolgd, naar maneges gaan kijken, allerlei mensen gevraagd, noem maar op. Ik gun het een kind dat fanatiek is en misschien thuis de mogelijkheden niet heeft. We hebben een tweepaardstrailer gekocht, we gaan met ze op wedstrijd en lessen maar we gaan ze niet betalen. Veel kinderen zijn gewend dat ze een kant-en-klare pony krijgen maar dat is bij ons niet.  

Lynn op Lynn BK
‘Lynn begon bij ons in januari 2021. Ze komt uit Oss, is komen rijden op onze pony Lynn BK, hoe toevallig wil je het hebben. De pony kon een proefje lopen en een hindernisje springen maar verder niks. Lynn had ponygereden op de manege maar dat is toch anders dan een pony opleiden. Daarom hebben we best wel geïnvesteerd in lessen. Na een klein half jaar bleek dat ze de klik met de pony had, meteen voor de zomer zijn we voorzichtig gaan springen, eerst over 25 centimeter maar al snel hoger.’ 

Heerlijk om samen te genieten
‘Lynn rijdt hier een keer of vijf in de week, ze is lid geworden van onze rijvereniging Pluvinel, waar ik in het bestuur zit, we hebben dressuurlessen, springlessen en we gaan naar de concoursen, heerlijk om te doen. Afgelopen winterseizoen mocht Lynn op haar 7e wedstrijd al meedoen met de Brabantse kampioenschappen springen en nu hebben we in springen en dressuur meegedaan met de Brabantse kampioenschappen. De pony wordt niet meer gedekt omdat we er zoveel plezier in hebben. Het is heerlijk om met mensen samen te genieten van de sport. Lynn wordt 17, ze zegt dat ze gewoon doorgaat, dat mag ze. We hebben die pony eigenlijk in opleiding voor onze kleindochter Milou, die is nu 5. En we zijn heel blij met Lynn omdat ze onze pony uitbrengt en hoe ze dat doet, en zij heeft er veel plezier in.’ 

Bitten als hefbomen
‘Weet je, aan de ene kant liggen de kinderen niet voor het oprapen, aan de andere kant zijn er steeds minder fokkers. Ik vind het belangrijk dat sportponyfokkers zich nu verenigen in Sportponyfokkerij Nederland, het initiatief van Marloes van Roosmalen en Heidi van de Geijn. Discussie met elkaar is goed om te leren. Zeker in het springen gaat het tegenwoordig vooral om Kanshebber of paardenbloed. Tja, wat blijft er over? Uiteindelijk fokken we voor kinderen. Als ik op wedstrijd ben, dan denk ik wel eens….goh, dat dit mag. Wat voor een bitten ze erin hangen, gewoon hefbomen. Kleine kinderen op kleine pony’s, als een tornado gaan ze door het parcours, is dat nog verantwoord? Moeten we willen dat dat karakter erin gefokt wordt?’ 

Opvoeding
‘Bij ons lopen ze meteen over straat als ze geboren zijn, meteen een halstertje om, dat hoort ook bij de opvoeding. We gaan met ze naar de keuringen, ze worden gewassen, ze moeten op de trailer, noem maar op. Ik heb nooit moeite met laden, ze weten wat het is en we zetten er altijd eentje bij, het is belangrijk dat er rust blijft. We hebben geen pony’s die rondsukkelen, ze lopen zelf. Als je rijdt is het heel fijn dat de pony zelf loopt. Zo’n pony is Lynn BK, een Kinetic Wizzard uit een Justice HR-merrie, smokey black, met een heel mooi hoofdje, een heel fijn pony’tje, heel fijn van type.’ 

Lynn van Vlijmen
En dat is de pony voor Lynn van Vlijmen uit Oss. Ze wordt bijna 17 en ze begon met rijden toen ze haar zwemdiploma had gehaald. Bij Manege Van Erp in Oss: ‘Gewoon met de beginnersles, een jaar of 6 was ik.  Ik heb daar heel lang gewoon gelest, maar op een gegeven moment vond ik dat ik aan één keer in de week niet genoeg had. Toen zijn we een pony gaan leasen, en vandaaruit kreeg ik een aantal verzorgpaarden en -pony’s. Een paard voelde als mijn eigen paard, maar de eigenaresse wilde hem plotseling terug naar huis halen. En toen bleef de C-pony van Evy Kras over maar daar werd ik toch wat te groot voor.’ 

Aan tafel gezeten
‘Via via kreeg ik van mensen te horen dat iemand in Lithoijen een ruiter zocht. Gera heeft me toen benaderd of ik hun pony wilde rijden. We hebben aan tafel gezeten, we zijn naar de wei gegaan en toen kwamen we bij het hek aan waar de pony stond: kijk, zei ze, dit is Lynn en of ik het aandurfde. We zijn gaan lessen in het begin, dat ging heel goed, en uiteindelijk hebben we ook een heel klein sprongetje gemaakt. En langzamerhand hebben we het uitgebreid tot een eerste wedstrijdje dressuur.’ 

Selecties en verder
‘Ik had altijd gezegd dat ik nooit wilde springen maar ook dat ging heel gemakkelijk en goed. Tijdens Jumping Oss heb ik mijn eerste springwedstrijd gereden, werd ik 6e.  Mijn dressuurinstructrice Pien van Doorn uit Heesch zei toen dat ik wel selectiewedstrijden kon gaan rijden. Ik wist niet wat het was maar dat zijn we ook maar gaan doen, springen en dressuur, met springen mocht ik naar de Brabantse kampioenschappen, op m’n zevende wedstrijd springen. We zijn doorgegaan naar de L-dressuur en het L-springen, dat gaat goed vooruit. We zijn nu weer naar de Brabantse gegaan, dat ging goed maar nog niet goed genoeg om vooraan te rijden.’ 

Wie doet wat
Lynn leert in Eindhoven op het Summa College voor schoonheidsspecialiste, een uur en een kwartiertje rijden vanuit Oss: ‘Om half 6 ben ik dan weer thuis, even eten en dan trainen, meestal gaat m’n moeder mee, da’s ook fijn om een extra handje te hebben om te helpen. We hebben met Gera en haar man Julius goede afspraken kunnen maken. In grote lijnen: we betalen zelf de wedstrijden, de lessen en de bak. Ik ben ook lid geworden van Pluvinel en daarnaast rijd ik bij de Maaslanders in Lithoijen.’ 

Lynn BK (Brands Koelen) staat bij Gera aan huis. Springles heeft Lynn van Lars van de Geijn, die de pony al langer kende: ‘Het voelt wel als een eigen pony omdat je er vijf dagen in de week mee bezig bent. Ik word nu 17, eigenlijk ben ik net iets te laat bij Julius en Gera begonnen, maar ja. Ik wil Lynn graag blijven rijden maar ik weet niet in hoeverre het te doen is om met een pony tussen de paarden te starten.’ 

Veel geleerd
Terugkijkend op het laatste anderhalve jaar: ‘Ik heb veel geleerd over hoe je een jonge pony verder opleidt. Ze was aangereden maar er zat nog niet alles op. Dat had ik nog nooit gedaan en daar heb ik veel van geleerd. Ik hoop dat ik nog ff bij Julius en Gera kan blijven. Het liefst zou ik voor het vervolg een paardje hebben waar ik lekker mee op wedstrijd kan. En mijn grote droom is natuurlijk een eigen paard … maar of dat ooit gaat gebeuren …. dat weet ik nog niet.’ 

Klik hier voor de link naar Eigenaar Zoekt Ruiter Brabant