Lees even mee hoe Dinette Neuteboom haar leven invulling heeft gegeven. En misschien laat je je wel inspireren. De voormalige lerares switcht net zo gemakkelijk van Argentinië naar China, naar Nieuw-Zeeland, naar Mongolië, naar Amerika en nog meer. Alles voor de paarden: als groom, als ruiter, als trainer, als journalist en als perschef bij het vernieuwde Indoor Friesland. ‘Ik wilde niet wachten tot ik 65 was, ik heb het gewoon gedaan,’ zegt ze.

Dinette Neuteboom groeide op in Hattem, met een vader in de muziek en een moeder voor de klas: ‘Ja, een paardenmeisje zonder paardenouders. Bij Margje Fikse zat ik in de klas, dochter van Helmert Fikse die bekend was door de hengst Duc de Normandie. Ik mocht er blijven slapen om een veulentje geboren te zien worden, zo machtig mooi. Margje presenteert nu programma’s op TV. Ik ben lang bij Johan Jonker gekomen en bij Jenny en Fred Schoenman in Wapenveld, van de Schaapskooiruiters. Ik heb er hard leren werken èn leren rijden, dat heeft mijn leven toch wel bepaald.’

Lerares
‘Ik wilde naar Deurne maar Johan Jonker en mijn ouders raadden me dat af, ze dachten dat er geen droog brood in te verdienen viel. Johan had ooit een driejarige verkocht op de veiling in Zangersheide, toen vertelde hij al dat ze in Argentinië een paar duizend paarden op de pampa’s hadden lopen. Wauw, dacht ik, dat moet gaaf zijn. Ik ben de lerarenopleiding in Windesheim gaan doen, plus de ORUN-opleiding. Daardoor mocht ik op De Groene Welle vanaf 1998 Nederlands èn paardenhouderij en paardensport geven, zij waren de eerste die de eerste fase orun-opleiding aanboden, de commandantencursus en de basiscursus.’

Dinette in actie tijdens de Zwolse Paardendagen

‘Ik had in die tijd met vrienden in Balkbrug een stalletje, tien jaar lang hebben we dat gedaan, met jonge paarden die we een tijdje reden en die we dan probeerden te verkopen, soms ging het goed en soms ook niet.’ Springamazone Dinette hield dat leven in Nederland een jaar of elf vol: ‘Ik had er natuurlijk wel over nagedacht, een beetje gespaard ook. Ik wilde niet wachten tot ik 65 was, heb het gewoon gedaan. De paarden verkocht en de vrachtwagen verkocht, mijn baan opgezegd en ik ben gaan reizen. Iedereen haalt de lol uit de eigen dingen, voor mij was het dit. Ik heb er nooit spijt van gehad.’

Als amazone op Zangersheide
‘Achteraf gezien heb ik mijn hart gevolgd waardoor ik toch weer bij mijn passie terecht kwam. Op het Winter Equestrian Festival in Wellington kwam ik Alex Korompis tegen, hij heeft toen contact gelegd met Marleen Melchior in Argentinië. Zij heeft daar Zangersheide Argentinië. Ik heb er een jaar gereden, fulltime, ook wedstrijden, ik denk van 80 cm. tot 1m30. In het begin vond ik het heel raar dat ze ’s middags zo nodig op bed moesten gaan liggen voor een siësta. Maar ja, de eerste paar dagen kreeg ik er 3 of 4 om te rijden, toen 6 en niet veel later 10. Toen snapte ik dat van die siësta wel, lag ik helemaal voor pampus ’s middags bij te komen.’

in Zangersheide-outfit op concours in Argentinië

Dinette had de smaak te pakken en reisde van het ene naar het andere land. Via Wim de Jonghe kwam ze in China terecht: ‘Ik kende Wim en ik wilde China ook wel een keer meemaken, heel interessant om die cultuur een keer te ervaren. Ik heb er ruim een jaar gewerkt, nakomelingen van de hengsten Thunderbolt en Cassini Boy gereden voor Li Zhen Qiang, die bij Axel Verlooy en Harrie Smolders ook Jumpy des Fontaines gereden had.’ Daarna belandde ze in Nieuw-Zeeland: ‘Maar daar had ik het niet naar m’n zin. In Argentinië was ik in contact gekomen met Amerikanen die daar paarden waren wezen kopen, ze zochten iemand als groom.’

Als groom naar een klassiek concert
‘Ben ik dat gaan doen, helemaal niet erg, ik vind paarden gewoon geweldig. Dat was voor mij geen straf, helemaal niet zelfs. Wel precies andersom als in Argentinië, daar werden ze allemaal gepoetst en verzorgd voor me. En nou moest ik ze poetsen, paarden voor andere mensen klaarmaken. In Wellington of Nashville, superleuk. In Amerika is het anders dan hier. Om 4 uur was ik klaar, dan stond ik even later in hartje New York. Ging ik naar een klassiek concert of zo, vanuit de opvoeding meegekregen. Dan kon ik niet zo heel veel mensen vinden die mee wilden, haha, maar ik kan gelukkig heel goed op mezelf zijn. En als je geen gezin of relatie hebt, kun je gaan en staan waar je wilt.’

Zo gaat dat in Argentinië op concours

In Wyoming werkte ze als ‘wrangler’: ‘Met paarden het wilde westen in, per week 20 gasten, met een paar meiden zoals ik in dienst, ritten rond de kuddes mustangs die daar liepen, de bergen in, koeien drijven, kuddes van 300, 400 of 500 koeien, wij ‘hielpen’ met de gasten de cowboys mee om de koeien naar een nieuw stuk land te ‘pushen’ zoals ze dat daar noemen. Dan maak je een heel andere manier van horsemanship mee, totaal anders dan in het Engelse rijden. Ik heb het een maand of vijf gedaan, vorige zomer. Ik heb altijd gedacht: voordat ik terugga, wil ik nog een keer het Wilde Westen zien.’

Als journalist in de wereld
Dinette begon al vroeg te schrijven naast haar paardrijderij: ‘Ik was bij de Marneruiters in Hattem, wat nu Hippisch Hattem is, en daar schreef ik voor het clubblaadje. Cor van Dalen schreef voor de Zwolse Courant, later de Stentor, die vroeg toen of ik niet wat over paarden wilde schrijven, ben ik dat erbij gaan doen. Dat ben ik steeds blijven doen naast de paarden, voor de Paardenkrant, soms voor In de Strengen en Hoefslag, en nu voor de SLF-veiling en Dutch Horse Trading. Ik heb altijd geld verdiend met mijn paardenbanen, ook wel veel weer uitgegeven aan reizen trouwens. Maar zeker in Amerika betalen ze goed, veel beter dan in Europa, daar heb je professionele teams rond een stal.’

Te paard in Mongolië

Schrijven in het Nederlands maar ook in het Engels: ‘Nu schrijf ik ook voor een Amerikaans bedrijf dat op maat gemaakte producten maakt voor ruiters en concoursen. Een plan, waardoor ze beter beschermd zijn voor als er wat gebeurt. Stel dat je eraf valt in Wellington en je moet met een helikopter weg, dan neemt het plan het gedeelte op dat niet door de verzekering vergoed wordt. Ik maak bijvoorbeeld interviews met mensen die daar voordeel van hebben gehad. Mensen in Amerika zijn er echt enthousiast over, ik denk wel dat ze dit wereldwijd uit gaan rollen. Mensen in Amerika organiseren trouwens ook snel een Go Fund Me-actie als dat nodig is. Als iemand van een paard valt en een heel erge blessure heeft, zijn er weinig verzekeringen die zo iemand lang bijstaan, stel dat je aanpassingen moet maken in je huis of je moet andere mensen aannemen.  Springruiter Kevin Babbington kreeg een vreselijk ongeluk en is er op die manier doorheen geholpen.’

Dit maakt Dinette mee in haar rijke leven: op concours in de achtertuin van Trump

Door haar internationale ervaring heeft Dinette een brede kijk op het paardenleven. En op mensen: ‘Ja, door het vele reizen ga je veel beter begrijpen waarom mensen zijn zoals ze zijn, waarom ze zeggen wat ze zeggen. Het zijn verschillende werelden. In Amerika bij de amateurs heeft een ruiter een heel team om zich heen: opstappen en de ring in rijden. In Europa heb je over het algemeen veel meer kennis. Ik zie wel dat rijstijlen steeds dichter bij elkaar komen. En ik zie dat het steeds moeilijker wordt om netjes aangereden paarden te vinden in Nederland.  Het is niet makkelijk om goede opleiders te vinden, mensen die netjes jonge paarden aanrijden.’

Maar dit hoort er ook bij in de Verenigde Staten: in de natuur van Wyoming

Veranderingen in de opleidingen
‘De veranderingen in de opleidingen in Nederland van de afgelopen 15 of 20 jaar zijn niet heel positief geweest. Ik vond de ‘ouderwetse’ ORUN een super goede opleiding waarin je volgens het Skala der Ausbildung correct leerde rijden en lesgeven. Helaas is de opzet van de ORUN in de afgelopen vijftien jaar enorm veranderd. In mijn ogen niet positief. Ik hoop dat de inspanningen van mensen als Marion Schreuder dat ouderwetse correcte paardrijden weer terugbrengen. Ik ben bijvoorbeeld helemaal geen topruiter en verre van getalenteerd, maar doordat ik tijdens de ORUN erin gedreund heb gekregen dat je een paard in balans, van achter naar voren over de rug naar de hand toe en recht moet rijden, heb ik redelijk leren paardrijden. Zo redelijk dat er mensen zijn die me ervoor willen betalen. Niet omdat ik zo fantastisch een parcours rondspring maar omdat ik de paarden correct basiswerk kan geven en ze daarmee beter of makkelijker rijdbaar kan maken voor hun eigenaren. Ik hoor van Amerikanen dat het steeds lastiger wordt om netjes aangereden paarden te vinden. En als ik nu in Nederland op concours kom, vind ik ook dat de rijderij over het algemeen niet overhoudt.’

Koeien ‘pushen’ in Wyoming

Indoor Friesland
Terug naar vroeger, dat was ook wel een beetje de sfeer van het vernieuwde Indoor Friesland waar Dinette Neuteboom perschef was: ‘In Wellington kwam ik door een gezamenlijke vriendin aan tafel bij Yvonne van Bergen: als ik ooit een evenement krijg om te leiden, wil ik graag dat jij de perschef wordt, zei ze. En toen kwam Indoor Friesland. We zijn erin geslaagd om de ouderwetse gezelligheid terug te brengen. Veel bezoekers en ruiters snakten daarnaar, iedereen was zo blij dat het er weer was. Yvonne verdient daar een hele vette pluim voor. Plus dat in het bestuur de juiste mentaliteit en passie samenkwamen. Geen onvertogen woord is er gevallen, we namen het voor elkaar op. Sponsors, standhouders, ruiters, vrijwilligers: het gaat er ook om hoe je ze benadert. Vier avonden waren we uitverkocht, een paar duizend mensen per avond, geweldig. Je moest toch maar afwachten wat er zou komen. Ik hoop echt dat Indoor Friesland volgend jaar weer doorgaat en dat we dan tribuneplaatsen bij kunnen zetten.’

Interview met Yvonne van Bergen, organisator van Indoor Friesland

Na Indoor Friesland vertrok Dinette voor twee weken naar Peru en daarna door naar Argentinië, naar haar vriend: ‘Ik heb hem leren kennen bij Marleen Melchior, maar het werd pas vorig jaar april wat. Hij is groom van springpaarden, op een club in Buenos Aires. Buitenaf heb je daar wel kleinere stalletjes maar in de stad heb je alleen een paar clubs. In 2004 was hij groom in de Argentijnse ploeg voor Athene, toen is hij wel in Nederland geweest maar dat vond hij wat regenachtig en koud. Ik ga dadelijk eerst voor een paar maanden naar Wellington om hunters te rijden. ’s Ochtends, zodat ik ’s middags mijn schrijfwerk kan doen.  Hij kan niet mee want hij heeft geen visum daarvoor. Dat vindt hij niet leuk nee. Ik wil hier in Argentinië niet blijven want er is qua paardensport weinig te beleven terwijl ik er wel bij betrokken wil blijven. Ik denk dat het straks Spanje wordt, dat is toch makkelijker voor hem om in te burgeren in een Schengen-gebied. Ach, ik kan met een wifi-verbinding en een laptop overal aan het werk. Een superleuk leven, vind ik!’

© Nieuws.Horse 2018 | powered by Olland.biz