by Redactie | 02 August 2018, 09:37
Loes Corsel is een meer dan vertrouwde naam in de Nederlandse dressuurwereld. Waarin ze overigens noodgedwongen terecht kwam. Tegenwoordig runt ze samen met partner Eric Naberink een dressuur-, spring-, handels- en africhtingsstal in Coevorden en richt ze zich meer en meer op de coaching van leerlingen, waarvoor ze zelfs met het Dressuur Trainings Traject een eigen leerplan heeft gemaakt.
Op haar 12e verhuisde Loes met haar ouders vanuit Hoevelaken mee naar het Drentse Oosterhesselen. Pony rijden deed ze tot die tijd keurig elke week op de manege in Soest maar in Drenthe kreeg ze al snel de kans om bij een boer een c-pony te rijden: “Dat bleek een goede pony te zijn en al snel was ik dubbel Z, dus springen en dressuur. Les kregen we op de ponyclub De Klenckeruiters in Oosterhesselen. De overgang van het midden van het land naar Drenthe viel heel erg mee omdat ik voor mijn gevoel wat ponyrijden betreft in de hemel terecht kwam. De goeie ouwe tijd, zeg maar, met alle pony’s op de vrachtwagen op concours, van ’s morgens 6 tot s’ avonds 6 onder de pannen, en met alle pony’s vastgebonden aan zo’n lang touw. Ik was niet zo groot en ik ben altijd op die c-pony blijven rijden, een d-pony heb ik nooit gehad.”
Pas op haar 18e stapte Loes over op een paard dat ze kreeg van haar ouders. Met deze Joost X Rosenberg-schimmel werd ze ook dubbel Z: “Dressuurles kreeg ik van Annekee Oostra, en springles kregen we gewoon op de club. Dat ging in het Z best goed, tot het paard een chronische blessure kreeg waardoor het beter was om niet meer te springen. Toen ben ik noodgedwongen maar in de dressuur verder gegaan en eigenlijk was dat de reden dat ik dressuurruiter ben geworden. Met de schimmel is het verder prima gegaan: we zijn KNF-indoorkampioen in Ermelo geworden met uiteindelijk ook klasseringen in de lichte tour. Hij deed gewoon wat ie moest doen.”
Loes Corsel werd in 2009 Drents kampioen Z2 met Ramazzotti
Loes Corsel werd steeds meer een naam waar je vertrouwd terecht kon en steeds meer kwamen de aanvragen van eigenaren binnen om hun paard te rijden: “Dat begon vooral met aanvragen om IBOP-merries te rijden. Toen had je maar een datum: kregen we eind augustus de eerste paarden binnen, moest ik in november examen met ze doen. Zo is het begonnen. Ik huurde toen toch al snel een stuk of vijftien boxen bij Henk Kamping. Plus dat ik lesgaf, heel veel aan verenigingen.” In de tussentijd deed Loes na de mavo de havo en de meao: “Mijn ouders wilden dat ik een vak leerde. Ik heb drie maanden ergens gewerkt als secretaresse, toen dacht ik: bekiek het maar.”
In 1993, op haar 29e, vertrok ze naar de eigen accommodatie in Exloo, in de periode dat ze vanuit het Z2 steeds meer lichte tour ging rijden. Een van die paarden was de Pion-merrie Daula, uit de fokkerij van professor Ab Barneveld: “Die was van de familie Krol uit Balkbrug, aanvankelijk was het alleen de bedoeling dat ik de merrie op de UTV moest rijden. Ik kon haar uit blijven brengen en we werden ZZ zwaar kampioen, we hebben lichte tour gereden en toen werd ze naar Amerika verkocht waar ze Grand Prix heeft gelopen.” Begeleiding kreeg Loes in die tijd van Rien van der Schaft. Later, toen hengsten als Kimberley en Houston meer op haar pad kwamen voor de hengstencompetities en ze met een hengst als Havel zelfs ook Grand Prix reed, reisde ze naar Nijmegen voor les van Henk van Bergen.
Loes ging naast het rijden steeds meer lesgeven, zelfs in landen als Libanon, Engeland en Tsjechië, ondersteunde steeds meer jonge mensen en bekwaamde zich via de opleiding tot het hoogste Coach-niveau 5: “Dat heeft me heel veel gebracht: veel inzichten in het lesgeven, maar ook in de mentale begeleiding, echt een stap vooruit. Vooral ook de psychologische aspecten erachter, dat had ik vroeger nooit gedacht. Ik was zelf heel introvert, trad niet graag op de voorgrond. Gewoon uit angst: als ik iets raars zeg, vindt iedereen mij dom, dat soort gedachten. En nu draai ik m’n hand er niet voor om, omdat ik geleerd heb om aannames weg te nemen. Die aannames zie ik ook bij leerlingen: die jury vindt mij niet leuk, als ik lage punten haal vindt iedereen me een loser. Als we dan samen de protocollen vergelijken met een filmpje van de proef, dan blijken de cijfers heel realistisch. Of de begeleiding van jonge mensen die gepest worden. Ik heb het meegemaakt dat een meisjes in mijn les niet op Facebook durfde te zetten dat ze ergens gewonnen had omdat ze dan gepest werd in de klas. Bang om boven het maaiveld uit te komen. Ik heb dat zelf nooit zo ervaren maar ik vind het wel een uitdaging om daaraan te werken met mensen.”
Een klein gedeelte van de stal in Coevorden die nog steeds flink verbouwd wordt
Om leerlingen goed en structureel te kunnen begeleiden heeft Loes haar eigen leerplan gemaakt: het Dressuur Trainings Traject: “Heb ik zelf gemaakt, geïnspireerd door de ORUN-opleiding waar ik ook les geef. Alleen, ik leid geen instructeurs op maar ruiters. Ze krijgen theorie, praktijklessen, wedstrijdbegeleiding, gastlessen op een heel breed gebied, zoals van een mental coach of een dierenarts, wat maar nodig is. En we gaan ook naar collega-instructeurs zoals Johan Hamminga, Tonnie Huberts of Beatrice Buchwald. Ik draai het nu voor het vierde jaar en ik kan veertig mensen een plek bieden.”
Paardensport is met de toenemende populariteit ook meer en meer onderwerp geworden van de maatschappelijke ontwikkelingen: “Diervriendelijk rijden, daar moeten we echt mee aan de gang als paardensporters en instructeurs. Kijk wat er gebeurt rond de Oostvaardersplassen: het is heel goed dat mensen begaan zijn met de dieren maar het heeft ook een heel andere kant, die zomaar door kan slaan. Dat het publiek zich af gaat vragen wat je eigenlijk doet op de rug van een paard. We moeten onze sport zo uitdragen dat we onze paarden als een edel dier behandelen. Terug naar een vriendelijk beeld, laten zien dat je met je paard samenwerkt. En laten we ons altijd bewust zijn dat echt heel de wereld meekijkt. Natuurlijk, ik heb ook hengsten gereden en die hebben af en toe een duidelijke hand nodig, daar ontkom je niet aan. Maar big brother is watching you!”
Loes Corsel en Eric Naberink
In 1996 belandde Loes op de plek in Coevorden waar ze sinds vier jaar samen met haar partner Eric Naberink het bedrijf heeft. Eric is groot geworden in de springsport, onder andere via de stal van Hans Horn en een verblijf in Indonesië, zit in de ledenraad van KWPN Drenthe en in het bestuur van de Verenigde Sportpaardenhandel Nederland en hij kent de handel van binnen en van buiten: “We waren allebei gescheiden en hadden het een en ander meegemaakt. We kenden elkaar natuurlijk wel uit het wereldje en van het een kwam snel het ander. We zijn hier samen gaan wonen in Coevorden en we hebben samen een mooi bedrijf waar heel veel mensen iets kunnen vinden: springen, dressuur, handelspaarden, het is er allemaal. En Eric is vooral ook degene die het spul steeds meer onder handen neemt. Ik noem hem weleens Bob de Bouwer. Of het nooit botst tussen handel en dressuur? Nou, dat is een keer gebeurd, verkocht ie een paard dat ik reed veel te vroeg. Toen heeft het er wel even geknald ja. Eric is van de handel, zodra dat woord in de lucht komt, moet alles wijken. Maar nu heb ik er twee in eigen bezit, daar kan ie dus niet aankomen. En verder zijn we heel gelukkig samen!”
by Redactie | 30 July 2018, 14:54
Paarden verkopen via internet? Wie had in 1999 gedacht dat dat nog ooit werkelijkheid zou worden! Toch werd in dat jaar ehorses opgericht, het bedrijf dat nu als belangrijkste Europese paardenplatform 1,7 miljoen bezoeken per maand heeft, ondersteund door 15 man personeel. Elke 20 minuten wordt er via www.ehorses.nl een paard verkocht. Lena Büker is er directeur: “De hele wereld zoekt naar spring- en dressuurpaarden in Noordwest-Europa, zeg maar Duitsland, Nederland en België. Daar kunnen ook fokkers en handelaren in Nederland en België flink van profiteren.”
Lena Büker vertelt er enthousiast over vanuit het ehorses-kantoor op het prachtige Rittergut Osthoff van Ullrich Kasselmann, vlak bij Osnabrück haar geboorteplaats. Ze kwam er in 2011 in dienst, in het jaar dat Ullrich Kasselmann de eenmansonderneming oppakte, samen met uitgeverij de Neue Osnabrücker Zeitung. Zelf was ze al sinds haar jeugd verzot op paarden maar haar cv bouwde ze op een andere manier op dan de meeste paardenmensen: “Ik wilde eigenlijk naar de bereden politie maar op een beurs zag ik informatie over de studie Paard & Management op Van Hall Larenstein in Leeuwarden. Ik had dezelfde opleiding in het Engels kunnen doen in Wageningen maar ik heb bewust voor de Nederlandstalige opleiding gekozen.”
Vanuit haar studie liep Lena stage bij een handelsstal in Andalusië en bij het project Horses & Dreams bij Kasselmann in Hagen. Haar afstudeeropdracht ging over het belang van sponsoring op paardenevenementen. Na haar studie bleef ze nog even op Van Hall als projectmanager en toen verkaste ze naar de marketing en communicatie-afdeling van de Duitse bond FN: “Daar heb ik onder andere de Sponsorenbetreuung gedaan, of hoe zeg je dat in het Nederlands. Ik kreeg er de gelegenheid om een trainee-programma van twee jaar te volgen om me verder in het leidinggeven te bekwamen. En ik heb vanuit dit “Nachwuchsführungskraft” programma ook een maandje bij de FEI in Lausanne op het commercial department mee mogen kijken. Na afloop van de twee jaar kreeg ik de kans 2011 naar ehorses over te stappen. En toen heb ik naast mijn werk nog de MBA-opleiding gevolgd aan de Duitse dependance van de University of Wales.”
Met die bagage op zak werd Lena in 2013 gevraagd om directeur van ehorses te worden: “ehorses had enorm veel potentie, en in 2011 zijn we begonnen om het echt goed op te zetten. Eerder was het een one man show en nu kregen we door de aandeelhouders en een grotere team veel meer mogelijkheden. We hebben heel veel dingen wat betreft de bruikbaarheid van het platform veranderd, we hebben contacten gelegd met stamboeken, verenigingen, noem maar op, en nog meer paarden know how erin gebracht. En natuurlijk veel aan de marketing gedaan, want anders kent niemand het. Toen hadden we toch al zo’n 450.000 bezoeken per maand, maar nu zijn het er meer dan 1,7 miljoen. En toen hadden we hooguit 50 paardenadvertentie per dag, nu zijn het er elke dag tussen de 250 en 300.”
Op Rittergut Osthoff vertelt Lena Büker aan ondernemers hoe e-marketing werkt
Het gebruik van internet bij de paardenhandel ontwikkelt zich razendsnel in alle opzichten: “Je ziet dat het al lang niet meer zo is dat mensen in hun eigen kringetje paarden verkopen, ook niet bij de oudere mensen. Ja, in het begin hadden we op ehorses vooral goedkopere paarden staan, maar nu zijn het steeds meer ook de duurdere paarden, tegenwoordig ook genoeg boven de € 100.0000. Je ziet dat ook de grotere handelsstallen steeds meer gebruik van ehorses maken. Als mensen een advertentie wissen, vragen we altijd na of het paard verkocht is, of het via ehorses was en of ze de prijs gekregen hebben die ze in gedachten hadden. Zo weten we dat via ehorses elke 20 minuten een paard verkocht wordt en dat het handelsvolume via ehorses boven de 500 miljoen euro ligt. Natuurlijk is dat veel meer want wij weten ook wel dat veel mensen dat niet willen vertellen.”
En nu naar Nederland en België: “We hebben er bewust voor gekozen om eerst heel goed te worden in één land. En nu dat in Duitsland heel goed functioneert, met bij voorbeeld meer dan duizend mensen die via een Premium account paarden adverteren op ehorses, breiden we uit, om te beginnen naar Nederland en België. We weten dat heel de wereld paarden zoekt in Noordwest-Europa en daarbij bestaan voor die mensen eigenlijk geen grenzen tussen Duitsland, Nederland en België. Nu al komt 30% van de kopers uit het buitenland, echt vanuit de hele wereld, en we denken dat het nu het goede moment is om ook Nederland en België erbij te betrekken. Bovendien: als je op ehorses adverteert, heb je ook de Duitse markt erbij, naast iedereen uit de hele wereld die erop kijkt. Plus we denken dat we het gemakkelijk gemaakt hebben om via ehorses paarden te adverteren. Paardenmensen hebben hun leven vooral buiten is en hebben weinig tijd om achter de computer te zitten. Daarom hebben we ook toepassingen gemaakt waardoor paarden automatisch direct ook op de eigen website geplaatst kunnen worden. Maar we willen ook dat mensen ons direct kunnen bellen of mailen, omdat we een bedrijf van en voor paardenmensen zijn, geen anonieme eenheid ergens. Daarom helpen we bij voorbeeld oudere fokkers ook om hun paarden op de markt te brengen.”
Lena Büker tijdens een seminar over online marketing bij Van Hall Larenstein.
Sinds december 2017 is er een nieuwe tak aan het bedrijf toegevoegd: www.edogs.de. Lena: “Heel veel paardenmensen hebben een hond, dus die combi is best logisch. We hebben nu al meer dan 7.000 honden op edogs. Ons sterke punt is dat we vertrouwde content hebben: bij ons is er geen plaats voor vermeerderaars, mensen die fokken puur om winstbejag. We controleren elke dag alle advertentie daarop. Dierenwelzijn staat bij ons hoog in het vaandel, daarom kan een dierenasiel bij ons gratis adverteren, waarmee we ook wat doen voor de hondenwereld. Meer dan 1.000 honden hebben het eerste halfjaar al een nieuwe baas gevonden, da’s best mooi!”
by Redactie | 26 July 2018, 17:39
Het hoeft niet altijd groots en meeslepend te zijn. Soms is het ook weleens goed om een verhaal te lezen van iemand die gewoon met een paard op concours gaat. In dit geval Jannelle Wackers-Meers uit het Zuid-Limburgse Spaubeek. Met best een kans op de Limburgse kampioenschappen op 4 en 5 augustus in het rozendorp Lottum!
Jannelle Wackers-Meers heeft met haar Guilty by Gucci al twee Limburgse kampioenschappen op haar naam staan. Ze gaat in augustus voor haar derde titel, nu in het M2, en wie weet wat er verder gaat volgen: “Er is al gezegd dat hij potentie heeft voor het hogere werk, ik denk maar niet aan verkoop, we willen nu eens kijken wat we kunnen bereiken. Het voordeel is dat we er nu niet meer van hoeven te leven en dat het voor ons echt hobby is. Tot nu toe hebben we zowat elk paard nog verkocht als ie M2 liep. Maar ik denk dat ik met deze echt ver kan komen.”
In de oorspronkelijke kapsalon van vader en moeder in Hulsberg heeft de 34-jarige Janelle haar eigen schoonheidssalon, nagelstudio en pedicuresalon, in Zuid-Limburg bekend als Beautypoint Hulsberg. Met inmiddels haar driejarige zoontje Lorenzo en man Frank, die vroeger springruiter was bij Zangersheide en later bij Peter Bulthuis, tot een blessure door een trap van een paard hem het actief met de paarden werken onmogelijk maakte. Frank ging aan de slag bij Back on Track en tegenwoordig bij het merk La Valencio/KM World Riding.
Jannelle groeide op in Hulsberg, met ouders die op hun eigen paard recreatief reden en een oudere zus met een eigen pony. Zo kwam ze als vijfjarige peuter op de manege in Arensgenhout terecht, vlak bij Valkenburg. Twee jaar later reed ze haar eerste wedstrijd. Alleen maar dressuur: “Ik heb toen weleens een springles gehad maar dat vond ik doodeng.” Eerst met de pony van haar zus, later met andere pony’s, waaronder Soemeers El Vionne, waarmee ze in het talententeam kwam: “Ik leste toen bij Jos Nijsten en Pam Coenen, was heel fanatiek. Voor het talententeam moesten we selecties rijden en de beste vijf mochten elke week trainen bij Ellen van den Berg, die kwam daarvoor naar Roggel. Maar ja, toen kwamen er kopers voor mijn pony, die toen M2 liep…..Dat was ook waarom ik op mijn veertiende al overstapte naar de paarden.”
Haar ouders vonden bij een handelsstal in Weert een jonge Ramiro-ruin die net zadelmak was. Daarmee mocht Jannelle het gaan proberen: “We hebben hem bij Jos Nijsten in Roosteren gestald en toen ben ik ermee gaan rijden. Tot en met het M2, en toen werd ie verkocht.” Jannelle deed in de tussentijd haar mavo en de opleiding tot schoonheidsspecialiste: “De opleidingen daarvoor heb ik heel snel afgerond, van mijn 16e tot mijn 18e. Toen ik 12 was, had ik al als doel om op m’n 18edaarmee te beginnen.” Jannelle reed een paar paarden naar het M2, die dan weer verkocht werden.
Op haar 20e kwam ze springruiter Frank Wackers tegen: “We zijn toen samen een eigen stal begonnen op Equine Park Hulsberg van Jos Bemelmans. Daar hadden we zestien boxen, vooral met springpaarden voor de handel en twee dressuurpaarden voor mij. Het was niet gemakkelijk om dat allemaal vol te houden en toen Frank naar Peter Bulthuis kon, zijn we met de stal gestopt. Voor de zekerheid, ook omdat ik zelf ook al een eigen zaak had. Ik ben altijd in Hulsberg op stal blijven staan, heb altijd les gehad van Romy Bemelmans, wel twee of drie keer per week.”
Tot het M2 reed Jannelle een jonge Rhodium X Jetset X Jazz: “Dat was een veel te groot paard voor mij en toen ik zwanger was, hebben we die verkocht. Ja, die liep toen ook M2. Samen met Romy en Frank ben ik na de geboorte van de kleine op zoek gegaan en via internet vond ik twee jaar geleden een vierjarige Bellissimo M X Serrano Gold, helemaal in Friesland. We zijn toch gaan kijken want we zagen wat in dat paard. We hebben hem gekocht en na twee weken zijn we meteen op concours gegaan. Eigenlijk was dat een grap omdat hij pas zadelmak was, maar we dachten dat hij er allicht van zou leren. We werden vierde en tweede in de B. De week erop hebben we maar een selectiewedstrijd gereden, werden we vierde. De week erop tweede. En toen hadden we ons gekwalificeerd voor de Limburgse kampioenschappen, werden we derde, bij de hoofdjury zelfs eerste. Gucci was toen al een paard dat heel makkelijk in de aanleuning was, alles heel snel snapte en heel veel vertrouwen gaf.”
Gucci kreeg zijn opleiding heel rustig aan in de B: “We hebben een seizoen lang alleen een paar selecties gereden, we kwamen elke keer uit de ring met drie winstpunten. En toen werden we Limburgs kampioen in de B. Lotje Schoots en Patrick Berends zagen me op de Hippiade in de L2 rijden. Frank kende ze via zijn werk, zo zijn we in contact gekomen. In de M1 en M2 ging het weer super: alle selecties wonnen we. En toen kwam het aanbod van Lotje om een les bij haar te volgen. Ik leer er heel veel van, naast Romy. De basis is wel hetzelfde maar de ene legt het zus uit, de ander zo. Misschien dat Lotje op grond van haar ervaring wat meer mogelijkheden heeft om probleempjes op te lossen. Van de andere kant kent Romy mij en mijn paard door en door. Dat vult elkaar goed aan, denk ik.”
Vorig weekend was er in Abcoude bij Lotje Schoots een wedstrijd: “Zaterdag subtop, zondag basis, daar hebben we beide proeven gewonnen in het M2, dus dat was het reisje wel waard. We zijn nu van plan om elke maand ook bij Lotje te gaan trainen. Het voordeel is dat ik me kan concentreren op een paard, mijn grote hobby naast mijn werk. Gewoon lekker tijden voor mezelf. Maar op 4 en 5 augustus eerst naar de Limburgse kampioenschappen!”
hoofdfoto: Joyce Theunissen
by Redactie | 15 July 2018, 12:18
Ard van den Eertwegh bouwt tegenwoordig hindernissen maar ook parcoursen. Hij sprong ooit even Z, werd later springjurylid maar was eigenlijk voorbestemd om in de bakkerswereld zijn brood te verdienen. Een paar jaar geleden volgde hij zijn hart, helemaal klaar met managers en ploegendiensten. Ard vertelt hoe het zo gelopen is en hoe hij denkt over de hindernissen in het kader van de opleiding van springpaarden.
Nijnsel is een klein kerkdorp bij Sint-Oedenrode. De familie Van den Eertwegh heeft er sinds decennia een bakkerij. Ard groeide er samen met zus Annet en broer John op, waarbij voor kleine Ard de achterburen bijzonder interessant waren: “Dat was de familie Sijbers, die hadden een aantal merries staan en dat vond ik toen al machtig. Een van die merries was de Doruto-merrie Janet, later de moeder van Zamira ZB, het internationale springpaard van Piet Raijmakers. Mijn vader had net buiten Nijnsel een wei met drie Welsh-pony’s, puur voor de hobby. Naar de fokdagen en de keuringen, een veulentje fokken, dat was de hobby van ons pa. Een van die pony’s werd in de IBOP-test gereden door Jac Laarakkers, en toen ben ik even op les gegaan omdat ik de pony daarna zou gaan rijden. Ik vond het niks, dat snelle gehobbel.”
Als klein manneke bij de Doruto-merrie Janet, moeder van Zamira ZB
Vader Rien zag wel in dat het tussen de pony’s en Ard niet klikte en hij besloot ze in te ruilen voor een paard. “Dat werd een jonge Nieuwland, Tarvo B. Die naam snap je wel, de B stond voor Bakkershof, ongeveer zoals Zangersheide toen de Z had, haha. Een klassieke stamboekmerrie met een super karakter, dat paste mij veel beter. Jan Sijbers ging hem rijden en ik vroeg een startkaart aan. Op mijn elfde, maar je moest twaalf zijn. Bij de KNHS sta ik nou nog steeds geregistreerd als geboren in 1969 maar dat is eigenlijk 1970. Toen maakte niemand daar een probleem van, ook niet omdat ik wat groot was voor mijn leeftijd.” Ard ging op de club in de les bij mensen als Jan de Leijer, Fried van Stiphout en Maarten van den Bosch.
Een aantal paarden volgde maar een paard dat bepalend was voor de steeds bredere springinteresse bleek de jonge Naturel Aturel: “Ik heb prachtige herinneringen aan de maandagavonden op de manege in Son, waar we les kregen van Piet Raijmakers. Een geweldige mengelmoes van mensen, je dacht dat je de wereld kon springen als Piet het begeleidde. En dan na de lessen napraten, met Piet aan het woord, prachtig. Met Aturel heb ik toen nog een keer Z gesprongen, daarna is ie verkocht.” In de tussentijd ging Ard naar de Middelbare Vakschool om zelfstandig bakker te kunnen worden, de enige MTS daarvoor in Nederland.
En Ard ging in dienst, bij de Gele Rijders in Schaarsbergen, onder begeleiding van majoor Carel Soethout, zoon van wijlen Evert Soethout uit Oost- West- en Middelbeers. Een van de collega’s was ene Edward Gal: “Ja, we hebben samen in een span gezeten, we reden shows: hij op een van de eerste paarden, ik op een van de achterste. Tijdens de Taptoe Breda, in Geesteren, bij het 200-jarig bestaan van het korps rijdende artillerie in Arnhem. Niemand kende hem maar iedereen zag wel hoeveel talent hij had. Een simpel driejarig Gelders paard, wat hij die in korte tijd allemaal leerde, daar stonden we van versteld. Als we elkaar zien op Indoor Brabant of zo, praten we snel even bij, dat is leuk.”
Ard van den Eertwegh achteraan op het linkse span, Edward Gal vooraan.
In de bakkerswereld vond Ard al snel een werkkring bij Peijnenburg en later bij soortgelijke bedrijven in de regio: ”Het nadeel was de ploegendiensten, wat in die wereld heel normaal is. Actief rijden ging toen bijna niet meer. Om toch betrokken te blijven ben ik in 2000 de jurycursus springen gaan volgen. Ik was toen nog werkzaam in de voedingsindustrie, als leidinggevende. Maar er werd zo’n enorme druk op mensen gezet, ik kon niet tegen die verantwoordelijkheid. Ik probeerde de mensen toch een beetje te beschermen met als gevolg dat ik zelf op het randje liep, het brak me op. Ik ben weg gegaan, wilde naar Ward van den Berk, maar er was ook werk bij Bavaria. Dat vonden ze thuis een veel beter idee: stabieler, zekerder en zo. Ik heb het drie maanden volgehouden, toen was ik het helemaal zat. Ik heb Ward gebeld en ik kon komen. Ik zou voor zijn bedrijf Combipro in de hindernissen gaan werken plus de omheiningen plaatsen voor Poda. We groeien nu langzamerhand naar steeds meer hindernis-dagen dan omheiningen-dagen. In de hindernissen ben ik nu het gezicht van Combipro.”
In 2016 schreef Ard zich in voor de cursus parcoursbouwer. Onder leiding van Kris van Gelder en Quinten Maertens leerde hij het vak: “Het mooie is dat in die cursus iedereen paard heeft gereden. Door discussies met wederzijds respect leerden we veel van elkaar. En het was ook mooi om met Hein van Driel en Jan Albers naar Ermelo te rijden, superritten waren dat. Ik heb het geluk gehad dat ik zes stage-wedstrijden heb mogen bouwen bij Alphons Veugelers, fantastisch om mee te werken. In september ben ik geslaagd in Maassluis. Ik had de gok genomen dat ik zou slagen want eind september had ik ook mijn eerste eigen klus aangenomen in Son, op de manege van de familie Van Diest, waar ik vroeger les had van Piet Raijmakers. Je wilt graag meters maken, je bent leergierig. Ik ben teruggegaan naar Maassluis, heb collega’s geholpen op allerlei plaatsen, gevraagd of ik met Henk Linders mee mocht, of met Marius Bens naar de Brabantse kampioenschappen. Het is leren, leren en leren.”
Als vrijwilliger was Ard lang actief in de stallen van Indoor Brabant. Maar nu belde Frank Kemperman zelf even op: Rick Velstra had de suggestie gedaan om Ard bij het parcoursbouwersteam in te delen: “Een jongensdroom die uitkwam! Je hebt daar een groep parcoursbouwers onder aansturing van Quinten en Louis Konickx, met een Finse parcoursbouwer, Paul Rooijmans, Carolien Verhoeven, en dan een groep parcoursbouwers, verdeeld over twee pistes. Je wordt dan ingedeeld om een bepaalde groep hindernissen uit te zetten en als Louis zegt dat het goed, bouw je die op, samen met de vrijwilligersclub van –alweer- de manege uit Son. Ik voor de eerste keer met mijn stropdas. Indoor Brabant is een thuis, met heel veel gemoedelijkheid onder elkaar, met mensen die ontzettend veel werk verrichten. De groep uit Son heb ik als parcoursbouwer nu meegemaakt: een grote pluim voor wat die verzetten. Met een terecht dankwoordje van Frank Kemperman.”
Als parcoursbouwer tijdens Indoor Brabant
Conflicterend met Combipro is het bouwen zeker niet, daar is de nuchtere Ard van den Eertwegh de persoon niet naar: “Ik heb van mijn hobby mijn werk gemaakt maar het moet elkaar niet bijten. Ik ga me niet profileren van: hé, ik verkoop ook hindernissen. Iets anders is dat mensen me er wel op aanspreken, zo van: jij verkoop toch ook hindernissen? En soms vraagt iemand dan om een offerte, zo heb ik bij voorbeeld voor bedrijven in Maassluis ook hindernissen gemaakt.”
Hobby en werk, daar hoort ook verantwoordelijkheid bij. Het is niet voor niets dat Ard naast zijn gezin met Ardie (‘niet onbelangrijk want zij laat me toch m’n gang gaan’), dochter Lieke (17) en zoon Teun (15) ook nog bestuurslid is van de vereniging van parcoursbouwers: “We hebben toch een rol in de opleiding van paarden, ook van de paarden die later het hogere werk in gaan. Jammer genoeg zien we te veel dezelfde soorten hindernissen terug, met een plankje of een onderzethekje. Ik heb als parcoursbouwer nog nooit een muur gebouwd maar die gaan ze wel springen, misschien al wel in Lanaken. Ik vind met veel collega’s dat we vanuit de top terug moeten vertalen: jonge paarden moeten in een eerder stadium dingen zien waar ze later mee te maken krijgen. Een muurtje met een balkje erboven, eenvoudige waterhindernissen. Er zijn toch ook paarden die we willen verkopen als hunters. Op individuele stallen zie je dat wel, maar op basisconcoursen zie je nauwelijks onderdelen die daarop voorbereiden. Gelukkig zien we wel steeds meer verschillen in aanleuning, het hoeft zeker niet meer symmetrisch. En wat mij betreft is het allemaal licht: het verenigingsleven is gebaseerd op vrijwilligers, daarom alleen al zijn lichte hindernissen beter, mensen moeten het graag blijven doen!”
by Redactie | 08 July 2018, 20:13
Je bent vooraan 30, je hebt een gezin met kleine kinderen, een goede baan in de zorg en dan word je overspannen. Ongetwijfeld herkenbaar voor heel veel mensen. Maar dan besluit je om niet meer in je oude vak te re-integreren maar om je hart te volgen. Die keuze maakte Janneke Valkering, die nu als zelfstandig onderneemster vanuit haar paardenpassie mensen helpt: “Paardrijden zou je systeem juist in rust moeten brengen, maar ja, als ruiters dat niet meer zo ervaren……”
Eigen paarden heeft ze nooit gehad, wedstrijden heeft ze nooit gereden. En toch had Janneke al snel een klik met paarden en reed ze vanaf haar negende bij Duinmanege Poelenburgh in Schoorl: “Ik weet nog wel dat we op een familieweekend waren. Niemand kon de Shetlanders pakken die daar liepen, ik had ze binnen de kortste keren te pakken. Als kind al had ik een goed gevoel bij paarden, een bepaalde connectie. Eigen paarden heb ik nooit gehad, ik ben wel altijd bijrijder geweest, tot nu toe. En ik ben tien dagen in Australie geweest waar we te paard koeien hebben gedreven. Ik heb nooit dressuur gereden, altijd alleen recreatief, het liefst in het bos en op het strand. Zonder zadel? Prachtig! Het plezier staat voorop.”
Janneke volgde de studie sociaal-pedagogische hulpverlening en daarna werkte ze ruim tien jaar voor een gespecialiseerde jeugdhulpverleningsinstelling. Met hart en ziel, met oog voor de ander, maar minder voor zichzelf. Totdat het op was: “Ik was inmiddels twee jonge kinderen rijker maar ik voelde al langer dat ik iets deed wat niet goed voelde. De twijfel bekroop me steeds meer: is dit nou wat ik wil? Twee jaar geleden ben ik overspannen geraakt. En nu op m’n 34e terugkijkend denk ik: het is het beste wat me is overkomen. Ik heb besloten om niet terug te integreren, maakte met een jong gezin de keuze om te stoppen met mijn baan. En ik ben terug gaan denken: waar werd ik nou blij van, waar ben ik nou goed in?”
In haar werk had Janneke kennis gemaakt met de Rots & Water-principes, een in Nederland ontwikkeld programma dat inmiddels in meer dan dertig landen wordt toegepast, met name bij kinderen en jongvolwassenen. Weerbaarheid en sociale vaardigheden, rots en water, worden in balans gepresenteerd en getraind: “Ik leerde er om heel erg vanuit je lijf te voelen wat er met je gebeurt. Ik leerde om mijn lichaam zo in te zetten dat het je kracht geeft. Sterk staan, schouders ontspannen naar achter en kin iets omhoog. Het tegenovergestelde: bedenk maar eens wat de tunnelhouding met je doet. Schouders naar beneden, de blik naar beneden, daar word je niet blij van, je maakt geen contact met mensen. De rots staat eigenlijk voor het voor jezelf opkomen en eigen keuzes maken, water voor het in contact komen met anderen, vriendschappen sluiten, oog hebben voor de ander. Het zijn twee facetten van je persoonlijkheid die je kracht geven. Als je je bewust bent van je lichaam, je ademhaling in je buik voelt in plaats van hoog in je lijf, merk je pas hoeveel meer controle je over je lijf hebt, en dus hoeveel beter je kunt presteren.”
Met die bagage startte Janneke haar onderneming Enjoy2Ride: “Ik was te veel water geweest: Ik hield meer rekening met anderen dan met mezelf. Van nature ben ik heel erg moedig maar dat was ik kwijtgeraakt in mijn overspannenheid. Ik ben voor mezelf gaan staan: wie ben ik, wat kan ik. En ik heb besloten om te gaan werken vanuit mijn kracht en niet vanuit een gestroomlijnde opleiding.” Het marktonderzoek verrichtte ze vooral in de praktijk: “Ik heb met heel veel ruiters gesproken, ook met ruiters die best hoog wedstrijden rijden. En ik heb gezien dat relatief veel ruiters enorm veel spanning hebben, die soms zelfs eerst moeten overgeven van de zenuwen voordat ze het paard opgaan. Dat vind ik geen gezonde spanning meer. Paardrijden doe je voor je plezier, paardrijden zou je systeem juist in rust moeten brengen. Maar ja, we leven natuurlijk in een enorm kritische wereld waarin je moet voldoen aan verwachtingen. De lat ligt enorm hoog, ook met paardrijden. Van de andere kant: die lat heb je zelf in de hand….”
De activiteiten van Janneke Valkering hebben vele facetten. Het omgaan met je paard als spiegel bijvoorbeeld: “Ik geloof heel erg dat als je met je paard bepaalde zaken accepteert, dan weerspiegelt dat wie je bent, ook in het dagelijkse leven. Als je bijvoorbeeld niet zelfverzekerd bent, kan het ook op andere plekken in je leven effect hebben. En andersom natuurlijk. Zie het paard als middel. Ik streef ernaar dat mensen weer genieten van het paardrijden maar ook gewoon dat ze zelf sterker worden in hun functioneren. Trots zijn op jezelf is zo belangrijk, zeggen wat je vindt, ook al vinden anderen dat anders. Waar ik heel blij van word: om mensen weer in hun kracht te zetten en weer te laten genieten van het paardrijden, maar vooral ook van zichzelf.”
Inmiddels heeft Janneke –ook lid van het deskundigenteam van de Vereniging Eigen Paard- een gevarieerde klantenkring opgebouwd. Van mensen die vroeger jarenlang hebben gereden tot wedstrijdruiters die te veel spanning ervaren voordat ze de ring in gaan: “Zo heb ik een dame geholpen bij wie het paard heel veel spanning had, en zij dus ook. Ze durfde niet meer naar buiten. Daar kwam bij dat haar relatie onzeker was. Ik heb haar getraind en ze is veel rustiger geworden, veel beschouwender, ze schoot niet meer onmiddellijk in de reactie. Eigenlijk is het bizar dat veel mensen niet meer durven te rijden. Vooral recreatief, in de sport is dat wel beter. Ik help de mensen vanuit de overtuigingskracht die ze zelf in huis hebben. Ik herken dat zo: in de tijd dat ik zelf steeds negatief dacht, lukte me ook weinig. Ik geloof er heel erg in dat je gedachten iets waar of niet waar maken.”
En nu is Janneke Valkering zelfstandig onderneemster. Ze begeleidt mensen individueel, in groepjes, op hun locatie of op locaties in Bergen of Zandvoort, afhankelijk van de groepsgrootte. Natuurlijk vroegen mensen haar waarom zij hen zou kunnen helpen: “Tja, Ik ben geen paardentherapeut maar ik kan wel zien hoe jij erop reageert. Ik ben niet zomaar een coach, ik geloof heel erg in mijn kracht. En ik kom niet uit de sport maar breng het ‘probleem’ terug naar je eigen basis en kracht. Ik ben bezig met het paard en niet zozeer met de scene eromheen.”
En wat het meeste meeviel in de omschakeling? “Ik heb gemerkt dat dingen op je pad komen, je ontmoet nieuwe, leuke mensen. Het ondernemerschap is me meegevallen, nooit gedacht van vroeger uit om dat te doen, ik ben er erg blij mee. En het netwerken is superleuk, net als het klantcontact. Wat me tegenviel is de structuur die je mist. Waar gaat je aandacht en tijd heen? Dat wordt niet meer voor je gedaan. Gelukkig heb ik elke twee weken een MT-beraadje met mijn man, die begeleidt me daarin: wat wil je nou, zorg dat je focus goed ligt, dat soort overwegingen.”
by Redactie | 28 June 2018, 20:31
Pagina 19 van 22«...10...1718192021...» 
