Er is niets zo fijn als een paard dat makkelijk en zonder stress en gedoe de trailer ingaat. Voor plezierritjes naar bos, strand, trainingen en wedstrijden, maar ook voor bittere noodzaaksituaties als een transport naar de kliniek. Zeker bij de kliniek komt het op je eigen koelbloedigheid aan, want 9 van de 10x neemt een assistent je paard over en zal deze wel even voor je laden. Als het trailerladen niet bevestigd is, is er een grote kans dat het kliniekbezoek jullie Waterloo is; jij in de stress want je staat daar met een ziek paard, je paard in de stress want die ‘ruikt’ dat het foute boel is en aan het eind van het bezoek staan jullie samen voor de trailer te worstelen. De oplossing: sederen…

Eén van de vragen op mijn aannameformulier is of een paard gesedeerd vervoerd is. Waarom? Omdat ik persoonlijk ervan overtuigd ben dat dit mede heeft bijgedragen aan het trailerlaadprobleem… Ik heb hier natuurlijk geen wetenschappelijk bewijs voor en ben geen dierenarts. Ik kan mij ook niet voorstellen dat hier écht onderzoek naar gedaan is. Want in tegenstelling tot een patiënt op 2 benen die aan kan geven op een schaal van 0-10 hoe ‘iets’ ervaren is, is dat voor een patiënt op 4 benen onmogelijk. Het enige waar ik mijn persoonlijke mening op kan baseren is op basis van 15 jaar trailerlaadtrainingen geven plús mijn gezonde nuchtere verstand.

Ik ben niet roomser dan de Paus en kan dus alleen maar teruggaan in de tijd dat ik zelf ook wel eens ‘iets’ deed. In mijn geval was dit het bakken van een kruiden(space)cake. En deze was lekker! Het effect was achteraf gezegd minder fantastisch. Ik had een stukje cake gegeten voordat ik uit eten ging naar een pizzeria in Groningen. Gezellig zitten en kletsen en het leek allemaal goed te gaan tot het moment van de uitwerking. De pizza’s vlogen als UFO’s door de pizzeria. Écht overal vlogen pizza’s rond, het meest bizarre wat ik geloof ik ooit heb meegemaakt. En als klap op de vuurpijl was mijn huid veranderd in het vel van een kuikentje; zeldzaam zacht en donzig. Deze state of being heeft toch zeker ruim 6 uren geduurd met een flink aantal varianten: ik heb lange tijd gegolfsurft op de leuning van de bank, interessante gesprekken gevoerd met smurfen en verstoppertje met mezelf gespeeld. Ok, ik had natuurlijk iets gegeten en het duurde circa 6 uren totdat deze overheerlijke doch iets te bijzondere cake door mijn lichaam verwerkt en verteerd was…

Om je een ander voorbeeld te geven: de ruggenprik voor een knieoperatie heb ik afgesloten met overgeven en enkele uren flink knock out. Wat ik probeer te zeggen is dat ik persoonlijk geloof dat gesedeerd vervoeren serieus een bad trip voor je paard kán zijn. Je ziet je paard toch ook dromen? Natuurlijk begrijp ik het standpunt van de kliniek. Veelal is er niet voldoende parkeerruimte, geen tijd, geen mankracht en geen energie om wéér iemand te helpen zijn paard in de trailer te krijgen. Dus ja, moet je sederen omdat je niet zonder sedatie kan trailerladen, dan moet het maar. Maar ga nog niet rijden. Laat je paard rustig in de trailer staan totdat de sedatie is uitgewerkt. Of neem voorzorgsmaatregelen en zorg dat je 100%+ zeker weet dat jij je paard overal en altijd zonder stress en gedoe kan laden…

Esther de Vries weet als geen ander paarden en mensen te leren trailerladen. Lees hier haar levensverhaal. Esther schrijft onregelmatig regelmatig over haar belevenissen in Nieuws.horse.

© Nieuws.Horse 2018 | powered by Olland.biz