Relaties zijn emoties en emoties zijn gevoelens. Een wirwar van liefde, angst, blijdschap, woede, onzekerheid, waardering, trots, onmacht, geluk, euforie, teleurstelling, rust, genot, verdriet en ga nog maar even door. Het maakt hierbij niet uit of het gaat om je kind, partner, ouders, kat, cavia, hond of paard. Je hebt er ‘gewoon’ mee te maken, of je nou wilt of niet. En op het moment dat je één of meerdere van deze emoties of gevoelens ervaart, dan straal je ze ook uit.

Of je nou wilt of niet… je moet wel mega ultra cool zijn of zó toneel kunnen spelen dat je je gevoelens 100% kan verbergen. Of je wilt of niet… er glipt altijd wel iets naar het oppervlak: een oogopslag, een bepaalde lichaamshouding, een aanraking, een gebaar, een zucht. Maar de meest sprekende emoties komen eigenlijk altijd uit de ogen, vind ik zelf. Ik weet zeker dat alle eerder genoemde gevoelens zijn te ‘lezen’ in zowel je eigen ogen als bij degene die dichtbij je staat. Mens of dier…

En hier komen een aantal bijzondere situaties uit voort die ik veel meemaak tijdens de trailerlaadtrainingen. Ten eerste zijn deze trainingen tot stand gekomen op basis van emoties. Vaak hoog opgelopen omdat er uiteindelijk handelingen met je paard zijn verricht waar niemand écht achterstond. Ten tweede is het best heftig om toe te moeten geven dat je hulp nodig hebt om een in jouw ogen simpele actie (de trailer inlopen en je paard transporteren) voor elkaar te krijgen. Jij bent toch degene die een ultieme band heeft met jouw paard? Die met hem kan lezen en schrijven? Dus als je op een punt bent gekomen dat je dit aan jezelf durft toe te geven, dan ben je vaak al door een storm van emoties gegaan. En dan krijg je de training zelf. Ook best weer lastig, want je ziet dat je paard in relatief korte tijd braaf doet wat er van hem wordt verwacht. Ook daar moet je emotioneel weer mee dealen. En dan krijg je ook nog het moment dat je zelf je paard gaat leren laden… en op dat moment gaat er voor mij weer een wereld open!

Heb je ruzie met je partner, dan spuwen je ogen vuur, ‘als blikken konden doden’. Wil je je kinderen in de gaten houden, dan kijk je om je heen en ben je alert. Wordt je iets grappigs verteld, dan twinkelen en lachen je ogen. Je denkt er niet eens bij na, het gebeurt gewoon. En wat zie ik 99 van de 100 keer gebeuren als mensen hun paard (leren) laden? Dan is de eenheid volledig verdeeld in een trailer, ‘een’ paard en jij zelf. Ogen die naar de vogels, het gras, de horizon of de trailer kijken. Alsof je alleen op de wereld bent, alleen maar kijkend naar je einddoel. Het paard lijkt vergeten te zijn. Ieder in zijn eigen wereld zonder emotie of communicatie. Alsof je geblinddoekt door de binnenstad van Amsterdam rijdt. Dat gaat ‘m niet worden hè!

Het trainen van een paard is emotie. Zowel aan de hand als onder het zadel. Uiteindelijk laat jij je paard iets doen wat in de basis tegen zijn natuur ingaat. Hij doet het omdat jij het op de juiste manier vraagt, omdat hij je vertrouwt. Je kijkt, je beschermt, je straalt zelfvertrouwen uit, je reageert op wat er gebeurt. Actie – reactie, en bovenal straal je áltijd jouw dankbaarheid, liefde en waardering uit als jouw paard braaf heeft gedaan waar jij om vroeg. Voor niks gaat alleen de zon op….

Esther de Vries weet als geen ander paarden en mensen te leren trailerladen. Lees hier haar levensverhaal. Esther schrijft onregelmatig regelmatig over haar belevenissen in Nieuws.horse.

© Nieuws.Horse 2018 | powered by Olland.biz