Regelmatig kom ik bij vaste adressen omdat ze weer een paard voor de verkoop hebben en deze nog fijner kunnen verkopen als de koper weet dat hij het betreffende paard altijd binnen 17 seconden kan laden. Van deze pro’s krijg ik toch regelmatig nog de vraag: ‘Esther, wat doe je nou eigenlijk? Ik heb je nu zó vaak aan het werk gezien, en natuurlijk heb ik geprobeerd te doen wat jij doet, maar toch werkt het niet… Wat doe je?’

Tja, wat doe ik eigenlijk? Dat vraag ik mezelf ook wel eens af. Het enige dat ik kan zeggen is dat mijn trailerlaadtraining gebaseerd is op rust en respect. Ieder paard is anders. Ik weet pas wat ik ga ‘doen’ als ik met het betreffende paard bezig ben. Maar het eindresultaat is hetzelfde. Altijd. En dat is dat de eigenaar zijn paard altijd vlot, makkelijk en veilig kan laden. Zonder hekken, longeerlijnen of assistenten. Ik ben slechts een tijdelijke schakel die naarmate het proces vordert er weer tussenuit stapt.

Ieder paard raakt mij. Bij ieder paard laat ik een stukje van mezelf achter. Dat klinkt best wel vaag en zweverig vind ik zelf, maar ik zou het niet anders kunnen verwoorden. Ik word vaak pas ingeschakeld als emoties hoog zijn opgelopen en alles geëscaleerd is, tot blessures, val-, trek- en ‘vechtpartijen’ aan toe. Voor paarden die na meerdere uren alles proberen nog steeds niet in de trailer staan. Deze probleemomschrijvingen krijg ik als ik aankom, puur zodat ik een klein beetje een inschatting kan maken van wat ik kan verwachten en mij daarop enigszins kan voorbereiden in mijn hoofd. De 1 op 1 training met het paard duurt circa 45 minuten. In deze tijd los ik het probleem op, geef het paard vertrouwen en haal ik zijn angst weg. Ja, ik weet het; dit klinkt vaag… maar toch is het zo. Dat is wat er gebeurd. Het enige wat ik doe is dat ik hem leer het graag voor mij te doen. En dat doe ik door hem te respecteren, maar ook in zijn waarde te laten…

De belangrijkste vraag is misschien wel wat is respect dan? Persoonlijk denk ik dat je respect niet kan faken. En zeker niet naar een dier die nog steeds op zijn instincten vertrouwd. Het is iets wat op dat moment wel of niet in je hart zit. Voor mij is het een combinatie van gevoel, positiviteit, echtheid, eerlijkheid, liefde, waardering, normen en waarden, maar ook grenzen… Tot hier en niet verder. In mijn trainingen geef ik vaak het volgende voorbeeld: ‘Als een jongen in de kroeg aan je billen zit, wat doe je dan?’ ‘Ja, dan geef ik ‘m natuurlijk een knal!’, krijg ik vaak als antwoord. Mooi, waarom laat je je paard dan over je heen lopen? Waarom laat je je als boksbal gebruiken? Waarom ben jij het hondje dat aan het touw zit en volgt? Dit betekent niet dat je je paard constant afstraft, corrigeert, kleineert of zelfs vernedert. Nee, dit betekent dat je elkaar in waarde laat. Dat je elkaar respecteert maar wel op zo’n manier dat jíj bepaalt wat er gebeurd en je paard het gráág voor jou doet. En dat is wat ik doe bij een trailerlaadtraining…

Esther de Vries weet als geen ander paarden en mensen te leren trailerladen. Lees hier haar levensverhaal. Esther schrijft onregelmatig regelmatig over haar belevenissen in Nieuws.horse.

© Nieuws.Horse 2018 | powered by Olland.biz