Jasmijn de Bruijn schrijft in MyCompass.horse over het tegenwoordige concours rijden samen met haar dochter. Ze maakt zich zorgen over de toekomst. Enkele uitspraken: de leden heten geen leden meer maar klant, Bixie&Friends is in de praktijk steeds meer een soort Toddlers&Pony’s, er is zo weinig jeugd, het landhuis in Ermelo hebben ze opgeknapt maar het fundament onder de paardensport is langzaam afgebroken. Lees hieronder even…..
‘Ik vraag mij af hoe de toekomst van de paardensport er uit zal gaan zien. Theo Fledderus roept in zijn laatste column vooral op om door te gaan op de ingeslagen richting. Hij blikt terug op zijn periode. Een periode waarin de KNHS de opkomst van ‘fast competitions’ en papieren verenigingen maximaal heeft gefaciliteerd. Door de wildgroei van ‘papieren verenigingen’ toe te staan, door de regie op de wedstrijdkalender los te laten. Door het ruiters op alle manieren gemakkelijk te maken snel en goedkoop lid van de KNHS te worden met zo min mogelijk verplichtingen. Ze heten nu ook geen leden meer, maar klant. Zolang er maar geld werd afgedragen aan de KNHS. Hiermee is vooral dat mooie landhuis van de KNHS, het Nationaal Hippisch Centrum, gemoderniseerd. Waar de basissportruiter precies niets aan heeft. Waar voor de basissporter vrijwel niets meer wordt georganiseerd.
Welke jeugd heeft de toekomst?
Er is een grotere rol voor de jeugd weggelegd bij de KNHS volgens het vernieuwende beleidsprogramma ‘Van Hand veranderen’. Maar welke jeugd? Ik zie nauwelijks meer jeugd op wedstrijden. Een handjevol, versnipperd over allemaal kleine rubriekjes van een of enkele deelnemers. Er is zo weinig jeugd, dat er vrijwel geen aparte ponywedstrijden meer zijn. In onze regio hoeven de ponyruiters zelfs geen selectie meer te rijden, en kunnen ze zich rechtstreeks opgeven voor de regiokampioenschappen. Vroeger moest je vier kringconcoursen rijden om geselecteerd te worden. Een eigen pony is voor steeds minder kinderen weggelegd. Welke ouder kan nu nog honderden euro’s per maand ophoesten voor stalling en het onderhoud? Bixie&Friends, prachtig concept, maar in de praktijk steeds meer een soort Toddlers&Pony’s waarbij kindertjes in de baan komen met een outfit inclusief KEP met Swarovski ter waarde van een maandinkomen van een gezin in de bijstand. Is dat waar paardensport om gaat? Uiterlijk vertoon?
Ik vrees voor de toekomst van de paardensport zoals ik het heb gekend en waaraan ik zulke mooie herinneringen heb. Het ledenaantal van de KNHS loopt al sinds 2016 terug terwijl het aantal paardeneigenaren in de tussentijd wel is gegroeid. Die terugloop is met het veel tamtam aangekondigde beleidsprogramma ‘Van hand veranderen’ nog steeds niet gestabiliseerd. De resultaten die dit veranderprogramma tot nu toe hebben opgeleverd in reactie op een probleem dat zes jaar geleden al is ontstaan liggen vooralsnog op het niveau van procesoptimalisatie en symptoombestrijding. Maar de fundamentele vernieuwing die de (basis)wedstrijdsport zo hard nodig heeft om weer nieuwe leden aan te trekken, om nieuw vertrouwen en nieuwe energie te geven blijft vooralsnog uit.
Daar komt bij dat het maatschappelijk draagvlak voor paardensport afneemt, de impact van de stikstofcrisis boven het hoofd hangt en dat de toekomst voor veel hippische ondernemers en veel paardeneigenaren onzeker wordt. Kunnen zij hun bedrijf nog wel voortzetten? Waar moet je met je paard heen als je pensionstal plaats moet maken voor nieuwe natuur. Kunnen we ons paard straks nog we betalen? Met al deze ontwikkelingen is doorsukkelen in dezelfde richting toch geen optie? Dat mooie landhuis in Ermelo hebben ze opgeknapt. Maar het fundament onder de paardensport is langzaam afgebroken. Door het verdwijnen van de mooie basissport concoursen die naast mooie sport ook een belangrijke sociale functie hadden en een uitnodigend en laagdrempelig visitekaartje waren voor de buitenwereld om kennis te maken met paardensport. Je loopt als geïnteresseerde toch makkelijker spontaan een feestelijk en gezellig terrein op om eens een kijkje te gaan nemen, dan een pensionstal waar naast de stallen in de rijbaan enkel wat proefjes worden afgewerkt. Wat rest is het eendimensionale beeld van paardensport dat via sociale media wordt voorgeschoteld.
De paardensport zal zich in het licht van deze ontwikkelingen opnieuw moeten uitvinden. Anders is de kans groot dat zij net als de Formule1 straks vooral een commercieel verhaal is en alleen weggelegd voor de elite. Met het aantrekken van een nieuwe bestuurder uit de motorsport wellicht geen ondenkbare uitkomst. De tijd zal het leren.’