Sanne Hubner schrijft over haar passie, de paardensport. Ze heeft van haar passie haar beroep weten te maken: eerst voornamelijk in loondienst, daarna als thuisgroom voor verschillende bedrijven en sinds 2021 als zzp’er. In haar columns gaat ze in op de voor- en nadelen van een CAO voor de paardensport. Want daar heerst nog steeds: hard voor weinig, nooit chagrijjnig.

In 2020 werd er een artikel gepubliceerd: de FNV wil een CAO voor de paardensport.YES! Eindelijk! Dacht ik. Want, heel eerlijk, na mijn opleiding paardensport heb ik dit werk altijd met veel passie en liefde gedaan en doe ik dit nog steeds. Maar de uitstapjes naar andere beroepen heb ik natuurlijk niet zomaar gemaakt. Dan was er weer een dag dat ik op een stal van een (jong) paard af donderde, of dat ik mijzelf bezeerde omdat ik onvoorzichtig was met een paard op stal of in de wei zetten.

En ik hoor je denken; Maar dat was dan toch je eigen schuld? Dat heb je toch zelf gedaan? Het antwoord: JA. En NEE. Ja, ik kies er toch zelf voor om op dat jonge, net beleerde paard te stappen. En Nee, als de werkgever iets van jou verwacht, dan doe je dat. Tenzij je graag elders wilt werken. Want; voor jou, 10 anderen. Zo is deze branche natuurlijk ook.

Hoe het ooit begon
Toen ik 5 was, op visite bij opa en oma, kwam ik voor het eerst in contact met paarden. Het was het paard van de buurvrouw. Een dierenarts die een aantal paarden aan huis had staan. De interesse voor dieren was er altijd al. Maar toen mocht ik dit geweldige dier van dichtbij bewonderen en zelfs op rijden! Een passie ontstond en dat is nooit meer weggegaan. De passie was zo fel, dat toen ik tijdens mijn middelbareschooltijd hoorde dat er een speciale opleiding was om met paarden te kunnen gaan werken ik natuurlijk geen andere keus had dan alles op alles te zetten om daar naartoe te kunnen.

Deurne
Daar ging ik dan. Met mijn hele hebben en houden, naar Deurne toe. Voor de opleiding mbo-niveau 4 paardensport en paardenhouderij op het NHB Deurne. 4 jaar lang leerde ik alles wat er te leren viel, liep ik stage bij geweldige bedrijven, en leerde ik vooral HET motto van de paardensport: Hard voor weinig, nooit chagrijnig.

Want laten we eerlijk wezen. Dat is het wel. Hoe vaak ik wel niet helemaal opgebrand, totaal oververmoeid op mijn bed ben geploft met mijn kleding aan in slaap ben gevallen, om de volgende dag gewoon weer fris en fruitig paraat te staan om 07:00 uur? En dat alles voor minder dan het minimumloon?!

Waarom doe je dit?
Als ik mijn niet- paardenvrienden vertel hoe het er soms in de paardensport aan toe gaat en wat daar dan tegenover staat kijken ze me aan alsof ik gek ben. WAAROM DOE JE DIT NOG? Ja, waarom eigenlijk?

Het antwoord is heel simpel; uit liefde. Liefde voor de paarden, liefde voor het vak. En ook omdat ik andere dingen geprobeerd heb en weet dat er niks mooier is dan het verzorgen van deze prachtdieren.

Maar waarom dan klagen? Hoor ik je vragen. Omdat de omstandigheden van het werk beter kunnen. En ik ben van mening dat het anders kan als er serieus gekeken wordt naar het opzetten van een CAO voor de paardensport.

Hoe dan verder?
En zo zijn er in Nederland nog veel meer paardenvrouwen en mannen die vanuit diezelfde liefde en passie een beroep aan het zoeken zijn in de paardensport. Die ook, net als ik baat zullen hebben bij een CAO.

In mijn columns ga ik in op de voor- en nadelen van een CAO voor de paardensport. En stel ik deze vragen ook aan sportstallen en manegebedrijven.

Klik hier voor de columns van Sanne Hubner

© Nieuws.Horse 2018 | powered by Olland.biz