Ho is ho, naar voren is naar voren en stilstaan is stilstaan. Dat typeert Cynthia Overbeeke. De 27-jarige amazone uit Capelle aan den IJssel leidt jonge paarden op en dat doet ze goed. En dat terwijl ze niet tussen de paarden geboren is en ze het Z nog steeds heel spannend vindt.

Cynthia ging ‘Deurne’ doen toen ze een jaar of vijftien was. Met het paard dat haar ouders op de Capelse manege hadden staan, Z1-geklasseerd: ‘Toen ben ik pas op dat paard een wedstrijd gaan rijden, een Iroko x Zuidhorn, alleen hij kon niet springen, we kregen hem niet eens over een meter heen.’

Op die manege kwam Cynthia in aanraking met paarden: ‘Ik was elke dag wel op de manege, ja, toen wilde ik ook wel paardrijden. Ik geloof dat ik een jaar of zes was toen ik begon met ponylessen. Tja, en toen ben ik steeds verder doorgestroomd, een eigen pony heb ik nooit gehad. Die Iroko was thuis ons eerste eigen paard maar die kende nog niks toen hij bij ons kwam. Ik was een jaar of acht, toen ben ik hem ook voor de eerste keer gaan rijden. Maar weet je, ik vond het eigenlijk nooit leuk. Ik wilde veel liever paarden van andere mensen rijden, dat was veel interessanter.’

Cynthia Overbeeke met Oscar (Iroko x Zuidhoorn)

Deurne leek de ideale leerschool voor Cynthia omdat ze instructrice wilde worden: ‘Ja, dat dacht ik. Het was de best aangeschreven instructeursopleiding, maar toen ik daar was, kwam ik erachter dat ik dat toch niet wilde. In het 2e tot en met het 4e jaar mocht ik daar de eptm-testen rijden en dat vond ik veel leuker dan lesgeven.

Het was de periode dat Cor Loeffen er nog lesgaf: ’Een gouden man, recht voor z’n raap maar je leerde zo ongelofelijk veel van hem. Herhalen, structuur, consequent zijn, ik ben die man ontzettend dankbaar. Je moet openstaan voor kritiek, je zit er om iets te leren en die meneer is oud en wijs genoeg, dus hij praat geen onzin, zo heb ik zijn lessen gevolgd. Die mentaliteit heb ik van huis uit ook wel meegekregen. In het eerste jaar heb ik stagegelopen en ik had ontzettend veel last van heimwee, wilde het liefst naar huis. Geen sprake van, zei m’n moeder, je hoort daar te zijn, je wilde er zelf naar toe, gewoon gaan.’

Cynthia was klaar met Deurne, had haar diploma op zak en toen gaf weer Cor Loeffen het zetje: ‘Meneer Loeffen liet mij Ad Valk bellen, omdat die een baan zou hebben. In Gorkum heb ik een half jaartje bij hem gewerkt. Toen ik daar zat, kwam ik erachter dat het rijden van dressuurpaarden niet helemaal mijn ding was. Ik wilde gewoon echt graag springen. Maar ja, ik had maximaal 1.10 m met een schoolpaard gesprongen in Deurne, één keer denk ik, op een schoolwedstrijd. Toen heeft Ad Valk me aanbevolen om bij Jan Vink te gaan solliciteren, een half uurtje rijden, dus dat viel wel mee. Tot op de dag van vandaag ben ik er nog steeds heel blij mee.’

Cynthia op Cytadôr (Acolord x Calando I) tijdens haar periode in Deurne.

‘Ik moest solliciteren bij Kees Lips, moest een aantal paarden voorrijden. Ik ben die dag meteen begonnen, in september 2013 was dat. Jan Vink zag ik pas een paar maanden later voor het eerst, ik had ook nog nooit van hem gehoord. Ik heb gewoon ontzettend veel naar iedereen gekeken daar, veel vragen gesteld, ontzettend veel les gehad; van Kees Lips, Carlo van Kaathoven. Achteraf bekeken heb ik ook best veel geleerd in Deurne, ook omdat ik die eptm-merries mocht rijden. Plus het dressuur rijden, dat heeft ook genoeg geholpen.’

‘Ik denk dat ik jonge paarden best wel oké kan opleiden nu. En omdat ze zo zijn opgeleid, kan ik ze denk ik ook wel best oké door het parcours sturen. Maar ik blijf bijleren. Bij Black Horses heb ik ook wel les gehad van Joep Raijmakers. Je kan van iedereen iets leren in je rijden. En nu staat Kevin Jochems bij ons, daar kan ik ook veel van leren. Hoe vaak werken we samen? De hele week is hij bij Black Horses, meestal vanaf donderdag is hij op concours. Aan het begin van de week kan ik best wel bij hem terecht, maar ik kijk vooral naar hem, wat hij allemaal aan het doen is. En als het past in zijn schema, dan krijg ik een uurtje les.’

‘Het leuke aan mijn baan is dat je de paarden vanaf het begin ziet veranderen. Ik leid ze op naar een niveau en meestal als ik ze Z heb gereden, dan gaan ze naar een andere ruiter. Naar Johnny Pals, Kevin Jochems; Siebe Kramer. En dan ben ik trots als ik zie dat ze er zo op weg kunnen rijden. Dan heb ik mijn werk goed gedaan, want dat is mijn baan, de paarden opleiden.’

Cynthia Overbeeke op de KWPN-goedgekeurde hengst L’Extreme BH (Canturo x Calvaro Z) uit de lichting van 2019 die 83,5 punten behaalde tijdens het verrichtingsonderzoek.

Cynthia vindt het de normaalste zaak van de wereld dat consequent zijn bij de opleiding hoort: ‘Het zijn paarden die voor jou moeten willen werken, die moet je wel een soort van blij houden. Daarbij vind ik het belangrijk om consequent te zijn. Hoe consequenter, hoe beter. Ho is ho, naar voren is naar voren en stilstaan is stilstaan. Op een gegeven moment zijn ze zo goed gefocust op jou dat ze alles doen.’

Het planmatige komt ook terug in de wedstrijden: ‘Ik moet zeggen dat ik nooit zo op anderen let als ik op wedstrijd ben, dat komt omdat voor mezelf alles volgens mijn planning moet verlopen. Ik ben stipt op tijd, wil op m’n gemak kunnen losrijden, goed getimed, dan het parcours, dan uitstappen en dan de volgende, en dan gaat alles weer precies hetzelfde.  Ik probeer er toch zeker wel zes mee te nemen als dat lukt. Meestal is Carlo erbij voor het losspringen, heel af en toe Nelleke Schumer, maar vaak doe ik het werk alleen. Ik doe dat soort dingen graag zelf. Misschien ben ik wel een beetje autistisch in die zin, haha, mensen die me kennen zullen wel weten wat ik bedoel. Alles strak plannen, alles op dezelfde manier doen. Hoe ik mijn paard opzadel? Dat moet helemaal zoals ik vind dat het moet. Het moet perfect liggen. En als iemand anders het erop legt, moet ik het wel even checken, controleren, ook als ik eigenlijk weet dat het goed ligt.’

Het is nog maar een jaar of vijf geleden dat Cynthia Overbeeke voor de eerste keer Z reed. ‘Of dat spannend was? Ik vind het nog stééds spannend, ik blijf het toch een hele hoogte vinden waar ik overheen moet. Gelukkig krijg ik nu steeds wat meer paarden in het Z, zodat ik meer ervaring op kan doen, daarmee wordt het voor mij ook gemakkelijker. Internationaal? Oh nee, zeker niet. Ik ben heel blij om de jonge paarden op te kunnen leiden, ik denk dat ik dat nog jaren ga blijven doen. Paarden een goede basis meegeven, zodat andere ruiters ermee verder kunnen.’

Cynthia Overbeeke is gewoon super tevreden met haar werk: ‘Voor mezelf beginnen? Nee, dat kan ik niet financieren. Plus: ik ben gewoon ontzettend blij met waar ik nu zit, ik ga daar voorlopig niet weg. Ik heb echt mijn plekje gevonden, kan altijd bezig zijn met de paarden. Ik rijd gewoon, ik ben bezig met mijn paarden op te leiden, en ik ga naar wedstrijd toe om te kijken of ze al wat geleerd hebben.’

Blijft er dan niks te wensen over? ‘In de paardenwereld? Tja, dat is een lastige. Nou, dan denk ik toch: het zou heel gaaf zijn om een paard te hebben waar ik ZZ mee kan rijden. Dat heb ik één keer gedaan, dat vond ik zó spannend. En dan het liefst een vast paard, een paard dat wat meer kent, zodat ik ervaring op kan doen en het voor de rest van de paarden ook weer wat gemakkelijker wordt.’

‘Ik wil leren om iets makkelijker hogere hoogtes te springen, daar heb ik nog best veel moeite mee. Als ik een Z-parcours in ga, dan moet dat over een tijd vlekkeloos gaan. Dat het voor mij geen ding meer is om binnen te rijden, zeg maar hetzelfde als een B-parcours.

Maar ja, in mijn hoofd gaat dat toch anders. Dan denk ik: dit is hoog hoor, dit is hoog! En dát moet eruit.  Als ik dénk dat het hoog is, dan ís het hoog. Dan kan Carlo hoog en laag springen, maar ik ervaar dat dan toch anders. Maar ja, vroeger vond ik het L al hoog, en nu het Z, dus ik denk dat het een kwestie is van veel doen.’

Cynthia Overbeek zit op haar plek: ‘Ik woon nu 4 jaar op mezelf, in Capelle aan den IJssel. Als ik ’s avonds bij Black Horses klaar ben, dan ga ik nog even de paarden van mijn ouders en zusje doen op de manege. Er is hier in de buurt nauwelijks een andere mogelijkheid om een paard te stallen. Zo ben ik met paarden bezig.

‘Ik bemoei me ook niet met andere zaken zoals fokkerij: nee, het gaat bij mij echt om het opleiden van de paarden. Fokkerij, daar zijn andere mensen voor en die zijn heel goed in wat ze doen. En dat moeten ze maar blijven doen.’

Cynthia met haar huidige eigen paarden Oscar (Iroko x Zuidhorn) en Illusion (Biscayo x Indoctro)  inclusief hond Kinaya.

© Nieuws.Horse 2018 | powered by Olland.biz