In het Zuid-Spaanse Sevilla runt Laura Hoitsema een stal voor verwaarloosde en mishandelde paarden. Zo’n 190 staan er nu en in totaal zijn het er al 2368 geweest die een ander bestaan hebben gekregen. Wat drijft iemand om op vrijwillige basis daaraan haar leven te geven? ‘Paarden hebben me altijd op het rechte pad gehouden,’ zegt de Amsterdamse.

‘Ik was best wel een stoute Amsterdammer, uit de Pijp, enorm nieuwsgierig om alles te ontdekken wat er te koop is. En ja, ik ben in die tijd een paar keer van het pad af geraakt, met verkeerde mensen omgegaan, drugs, drank en gezelligheid, daar bestond het leven uit, dacht ik toen ik een jaar of 17 was. Joh, we woonden in een volksbuurt, iedereen paste op elkaar, de hoeren waren mijn ‘tantes’. Daar gingen ‘ooms’ naar binnen, die moesten dan met de ‘tantes’ gaan praten. Haha, zo ging dat in de jaren ‘70, ik was een jaar of 6. School? Ik heb wel op school gezeten maar ben er ook weer heel hard vanaf gegooid. Ik was geen goede leerling, voelde me heel erg opgesloten. Regelmaat, alles volgens de klok, dat was aan mij niet besteed.’

En toch zegt Laura, 50 nu: ‘Ik wil dat uit mijn verhaal blijkt dat het zo belangrijk is om niet op te geven, dat je niet vastroest, je droom naleeft, dat je positief blijft. Ik was er toen een van altijd het avontuur zoeken. De paarden hebben me in de goede richting geholpen, hebben me rust gegeven. Op de manege in Oud-Sloten heb ik mijn eerste wedstrijdjes gereden. Mijn vader zag dat ik dat hartstikke goed deed. Hij was restaurateur van antieke auto’s, altijd druk, maar hij ging trouw met me mee. Presteren en niet zeuren, trainen, trainen, trainen, dat wel. Ik ben best wel vaak 1e of 2e geworden. En dan ben je 16 en stop je, omdat je vrijheid wilt.’

Laura Hoitsema kan er smakelijk over vertellen, alles relativerend, met heel veel lachen: “Ik was gewoon stout, heb heel veel meegemaakt. En toch ben ik weer de paardenwereld ingegaan. Op een gegeven moment, ik kwam in Almere te wonen. Alleen? Ik woonde al op m’n 17e alleen, wel met verschillende relaties. Gewoon heerlijk geleefd, alles uit het leven gehaald. In Amsterdam waren er geen huizen te krijgen, Almere wel, daar had je ruimte, groene vlaktes. Ik had al snel een eigen paard, bij een stukje grond van de gemeente, Project Stadsweide, dat moet je zelf onderhouden, met twee stallen erop.’

‘Ik werkte wel gewoon hoor, zelfs een jaar bij de gemeente in die tijd, ik was al richting braaf geworden. Ik had een vriendje en die moeder, die ik toen best burgerlijk vond, die heeft me eigenlijk wel op het rechte pad gezet. Hun aten op bepaalde tijden, groenten en aardappelen, dat was voor mij een eyeopener: zo kon het dus ook. Bij ons thuis waren ze altijd druk, mijn ouders waren altijd in de eigen zaak, het was meer een sfeer van ‘ieder voor zich’. Het mooie is dat mijn stiefvader en mijn moeder nu in mijn Stichting zitten, ze doen best wel veel. En m’n vader steunt me geestelijk, die vraagt hoe het gaat, haha.’

‘Ik had het eigenlijk helemaal naar m’n zin. Leuke relaties, het ging allemaal zo snel. Met m’n paarden bij huis reed ik Z1, ik heb M gesprongen, eventing gereden in Spaarnwoude. Gewoon met mijn huis-tuin- en-keukenpaard, een KWPN’er. De afstamming? Joh, dat weet ik niet, ik was natuurlijk niet met bloed bezig. Ik weet wel dat ik de dressuursport hartstikke zat was. Eerder waren het witte bandages, een cap en een dekje maar op een gegeven moment werd het een bekakt modewereldje, dat was niks voor mij. Ik ben de western-sport ingegaan. Ja, een jaartje…. Toen verbrijzelde ik m’n knie en was het afgelopen. Door een schaap, die kwam om de hoek rennen, ik was aan het wandelen. Eigenlijk echt heel lullig….door een schaap naar het ziekenhuis.’

‘Na dat gedoe met m’n knie ben ik les gaan geven, en dát was echt een succes! Vooral omdat ik goed overweg kon met probleempaarden. Later werd dat ‘paarden fluisteren’. Ik reed door heel Nederland. Ja joh, in de tussentijd heb ik natuurlijk allerlei baantjes gehad, van alles en nog wat. Goh, wat heb ik eigenlijk veel gedaan zeg als je dat zo eens op een rijtje zet! Maar weet je, ik vond langzamerhand in Nederland de politiek niet meer leuk, de mensen niet meer leuk. Geen fijn klimaat, steeds meer materialistisch. Ik deed er net zo hard aan mee hoor! Een vrijstaand huis in Almere-Hout hadden we, niks mis mee, auto’s en zo. Maar het was niet wat ik zocht in het leven.’

‘We zijn negen jaar geleden naar Spanje gegaan, daar was ik van kleins af aan geweest. Zonder haast, zonder stress, het voelde als mijn thuis. Met World Horse Transport van Kennard Buisman zijn we geëmigreerd, met vijf paarden, konijnen, katten en drie honden. We hebben iets gehuurd vlak bij Alicante, in de bergen, als het niks zou worden, konden we zo weg. Cursussen geven, mensen hun angst voor paarden laten overwinnen, ’s morgens een tochtje, ‘s avonds een tochtje, een sangriaatje, ’s middags naar het strand, zo’n leven.’

Door toeval kwam Laura op het idee om verwaarloosde paarden te gaan helpen: ‘We werden gebeld door vrienden die per toeval verwaarloosde paarden hadden gezien, ik met een vriendin ernaartoe gegaan. Er stonden er 17, een lag met z’n hoofd op de grond. Ik ben bij d’r gaan zitten, hief ze haar hoofd op, en ze stierf in mijn armen. Ik had nog nooit zoiets gezien. We hebben erbij zitten te janken.’

‘We hadden plek voor 10 paarden maar al snel hadden we er 65, met grond van de buren erbij en zo. Als ze eenmaal weten dat je paarden opvangt, gaat het heel snel, zeker zo’n tien jaar geleden toen het in Spanje erg slecht ging, de mensen moesten er vanaf. Je krijgt meldingen, dat kun je in je slechtste dromen niet voorstellen. Een paard aan vier benen vastgebonden in de bergen laten liggen, zodat ie niet naar beneden kon lopen, dat verzin je toch niet? Die hebben we in moeten laten slapen. Wat m’n man ervan vond? Die vond het maar niks, we zijn dan ook gescheiden.’

‘We hebben paarden gehad die beschoten waren, door mafkezen, die moeten wel gestoord zijn. Of paarden die in elkaar geknuppeld waren. We hebben ook 82 paarden gehad van een grote drugshandelaar, je hebt in dat wereldje wel vaker te maken met een soort van maffiosi. Elke ochtend, zes dagen lang, vonden we een van onze dieren dood, met alleen het linkerpootje gebroken, als een waarschuwing. Of in Benidorm, daar vroeg de politie of we 6 paarden wilden komen ophalen, ze zouden zelf ook komen. Bleek het een zigeunerij te zijn, en de politie die kwam niet. Ze stonden ons met geweren op te wachten, we hebben die paarden moeten kopen, 150 euro per stuk vroegen ze. We hebben stal open moeten breken van een merrie die drie weken opgesloten was in een dichtgetimmerde stal met een dood veulentje aan haar voeten.  Ezeltjes gevonden die opgehangen waren. We krijgen die meldingen van de politie waarmee we samenwerken. Staan ze ons op te wachten op de vluchtstrook en dan worden we naar de plek gebracht. Je denkt elke keer: het kan niet erger…..het blijft elke keer een shock, het went nooit.’

‘Vorig jaar hadden we 240 paarden staan, nu 190. We gaan dan proberen of we ze kunnen herplaatsen na een tijdje. Over de 1500 hebben we opnieuw geplaatst, en in totaal hebben we al 2368 paarden gered. Veel mensen vinden het mooi om paarden een tweede kans te geven, in Nederland, Belgie, Frankrijk, Italië. Dat transport doet World Horse Transport tegen een mooi tarief, geweldig. De meeste paarden staan te wachten in deposito, we mogen niks doen totdat de rechter heeft gesproken. Zo hebben we er 90 staan. De eigenaar zou dat moeten betalen maar die heeft natuurlijk geen geld.’

‘Gelukkig hebben we trouwe sponsors, donateurs, organiseren we ruitervakanties, hebben we vrijwilligers die meebetalen. We lopen op dit moment zomaar 9000 euro per maand mis om de boel te kunnen onderhouden. Veel doen we met vrijwilligers. Ik heb ook geen salaris, ik word onderhouden door m’n familie en m’n vrienden. Waarom ik het doe? Dit is zo dankbaar, daar kan niks tegen op, geen Replay-truitje of luxe tv, haha. Ik loop hier op m’n klompies in m’n oude korte broek, heerlijk. Back to basic, zeg maar. We hebben wel internet, dat dan weer wel.’

Laura richtte de Stichting Paard in Nood Spanje op, in Spanje Los Caballos Luna, genoemd naar dochter Luna; ‘Ze is 19, mijn steun en toeverlaat. Eigenlijk wil ze de sport in, daarvoor is ze even in Nederland geweest. Mam, ze maken daar een afspraak om over 3 weken te gaan barbecueën….zei ze. Dat soort dingen, vond ze raar, ze kon niet wennen. We hebben mensen gevonden die haar kunnen helpen in de dressuur, in Madrid heeft ze een aanbieding gekregen om een opleiding te doen. Ze draait hier ook 24/7 mee, slaapt ook bij de paarden om te waken, wonden verzorgen, pfff, wat kom je allemaal tegen….’

‘We hebben ook heel veel tegenstanders hoor: laat lekker inslapen, dat scheelt, dat soort opmerkingen. Maar je moet blijven vechten voor elk dier, vind ik. Hoe lang? Tot de dood ons scheidt….’

Klik hier voor de website

© Nieuws.Horse 2018 | powered by Olland.biz