Haar ouders hadden een heel andere toekomst in gedachten voor hun dochter Frida Berggren. En toch werd de Zweedse van beroep ruiter en handelaar. Met kinderen die ze met springruiter Henk van de Pol heeft, woont ze tegenwoordig in Eindhoven en heeft ze de paarden op stal in Veldhoven. Met de ambitie om nu eindelijk de paarden door te kunnen houden en wellicht weer voor Zweden uit te kunnen komen…..

Frida Berggren, net 40 nu, groeide op in Zuid-Zweden, zo’n twee uurtjes van Malmö. In de vakanties werkte ze extra in de manege, trainde ze voor Anders Norrman en op haar 15e kocht ze via Royne Zetterman haar eerste paard. Maar daarvóór liep het niet van een leien dakje: “Mijn ouders zijn geen paardenmensen, toen ik klein was ben ik stiekem met een vriendinnetje meegegaan naar een manege. Ging ik zogenaamd bij haar spelen, en dan leende ik alle spullen om pony te kunnen rijden. Ik heb wel een jaar op de manege gereden voordat mijn moeder het in de gaten had. Toen ik 12 was, kwam mijn eerste pony. We waren naar een pony gaan kijken, maar die kon niet springen, dat was niet zo’n talent. Ben ik thuis weer in de krant gaan zoeken naar toch een andere pony, maar na een paar weken hadden we nog geen andere pony gevonden. Toen belde de verkoopster: of we hem nou wilden. Mijn vader zei: wil je hem nou? Toen heb ik maar ja gezegd, anders had ik niks. Met die pony heb ik een jaar of twee gereden. Met een andere pony was het daarna ook niet zo’n succes, die hebben we moeten laten inslapen.”

Vanaf haar eerste paard ging het langzaamaan beter: “Dat was een Ierse merrie, daar heb ik alles mee gereden. Een vriend van mijn ouders zei: jullie kopen steeds de verkeerde, ik ga met jullie mee. Maar mijn ouders waren niet bereid om veel geld te spenderen. Ik was 15, kreeg een paard van 12 jaar oud dat 1m20 liep, niet moeders mooiste was, heel groot, en hij liep altijd met de kop omhoog. Toen ik 17 was, had ik met hem prijs in het 1m50, maar als ik nou de films terugkijk, dan denk ik: hoe is het mogelijk…. ik had niet zo in de gaten dat een paard talent moest hebben, uiteindelijk waren we gewoon een goede combinatie. Plus daarbij kwam er een jonge Robin Z toen ik 17 was, net zadelmak, heel kijkerig, maar ik heb er uiteindelijk wel EK mee gereden. Ik kreeg elke week les, maar ik hielp om dat te kunnen betalen ook mee op stal en werkte in de manege, vooral in het weekend. Want ik moest m’n middelbare school wel afmaken, vergelijkbaar met hier het gymnasium, en de bedoeling van mijn ouders was natuurlijk dat ik verder zou gaan studeren.”

Toen ze 15 was met Royal Flight

Frida liet zich zo gemakkelijk niet sturen en ze vertrok op haar 19e voor een jaar naar Nederland en België: “Ik kreeg de tip om naar Henk van de Pol te gaan, daarna ben ik bij Ludo Philippaerts geweest, ook nog bij Stephex, plus drie maanden in Amerika, maar eigenlijk mocht ik maar één jaar naar Nederland. Na dat jaar zeiden mijn ouders: of je komt nou naar huis, of we betalen niks meer. En dat gebeurde ook. Mijn moeder heeft me daarna vijf jaar lang elk jaar aangemeld voor een studie op de universiteit, dierenarts worden was wel een optie. Maar de handel in paarden vond ik veel spannender, dat had ik wel geleerd. Het heeft echt lang geduurd voordat mijn moeder zich erbij neerlegde, maar nou komt ze vaak helpen met de kinderen. Ze was altijd bang voor paarden en ze is nog steeds geen held ermee, maar ze vindt het nou wel leuk.”

“Ik ben naar Nederland gekomen om meer internationaal te kunnen rijden, wilde graag in het Zweedse team komen. Bij de junioren was ik niet geselecteerd voor het EK, werd ik wel derde bij de Zweedse kampioenschappen. Na twee jaar in Nederland lukte het wel, op m’n 21e, heb ik voor Zweden EK gereden in Portugal bij de young riders. Toen ben ik wel voor een jaar terug naar Zweden gegaan, daar ben ik eigenlijk voor mezelf begonnen. Paarden zadelmak maken, opleiden, uitbrengen en zo. Maar de omstandigheden klopten niet. We hadden op een paar plekken wat paarden staan, ik vervoerde ze met een trailer, had geen hal. Terwijl je in Zweden toch echt acht maanden per jaar binnen moet kunnen rijden. Ik ben teruggegaan. Eerst heb ik een jaar bij Stephex in België internationaal gereden. Via hen heb ik ook mijn EK-paard kunnen verkopen naar Italië, en dat was eigenlijk mijn startkapitaal om hier voor mezelf te beginnen. Ik was er langzamerhand achter gekomen dat het rijden voor handelsstallen mij toch niet zo paste, ik wilde mijn eigen ding doen. Goed beschouwd leef ik van die verkoop nog steeds van omdat ik sindsdien steeds in nieuwe paarden heb kunnen investeren. En op m’n 23e ben ik met Henk samen gaan wonen, steeds in de buurt van Eindhoven.”

Frida op concours in Iran

Frida Berggren ging paarden verkopen: “De meeste naar Zweden, maar ook naar Japan, Amerika, eigenlijk naar overal. We hadden altijd een stuk of 30 paarden thuis voor de handel. Een druk bestaan was het, want Henk was niet veel thuis, ik runde de stal. Zorgde ervoor dat de stal voor elkaar was, dat de grooms er waren, zeg maar de dagelijkse taken die op een stal moeten gebeuren. De meeste mensen zullen nooit geweten hebben dat ik toen altijd mijn eigen bedrijf erbij heb gehouden: ik heb mijn paarden gekocht, hij de zijne. Toen hebben we nog even de FPH Stables gehad, dat stond voor Frida, Paul van Esch uit Hilvarenbeek en Henk. Met Dan 7T, afkomstig van Paul Schockemöhle, was Henk toen de meest winnende ruiter. Henk kon en kan moeilijke paarden naar prestaties rijden. Maar ja, hij krijgt ze meestal als het bijna te laat is.  Als ze niet meer weten wat ze met een paard aan moeten, dan bellen ze Henk. Beetje jammer dat ze hem niet inschakelen als de paarden een jaar of 7 of 8 zijn.”

“Ik heb altijd in jonge paarden geïnvesteerd, en ik heb –al zeg ik het zelf- heel veel goede jonge paarden gevonden die uitgegroeid zijn tot Grand Prix. Henk wilde vooral de sport doen, hij reed. Hij nam paarden als Zidane van mij over, maar op een gegeven moment heb ik gezegd: en nou ben ik aan de beurt. Met Abeltje en Flicka zat ik soms in het Zweedse team, heb ik een jaar lang intensief concours gereden, zelfs op de longlist voor de Olympische Spelen in Londen gestaan. In de tussentijd heb ik nog even geprobeerd om in Zweden iets op te bouwen. We hadden daar een tweede huis, een boerderij, maar met te weinig grond. Toen het bijna rond was, wilde de buurman de grond toch maar niet verkopen waarop ik een hal en stallen zou kunnen bouwen.  Om paardenhandel te doen, moet je toch hier zitten, ik heb besloten om toch weer terug te gaan, dat was voor Henk ook beter, hij is heel gek met zijn kinderen, een superlieve vader, daar kan ik niks van zeggen. Het was een zware periode in mijn leven waar het even zoeken was met de kinderen en alles om alleen en zonder familie om me heen het te redden. Maar het is helemaal goed gekomen, ik huur nou 18 boxen bij Carel en Lianne Adams in Veldhoven, van wie ik heel veel hulp krijg, de kinderen horen min of meer bij de familie. En ik heb net een huis gekocht in Eindhoven. Carel en Lianne hebben kinderen in dezelfde leeftijd als mijn zoon van 10 en dochter van 8, dat is ook wel fijn. En Henk woont dicht in de buurt, dat combineren we goed.”

Amy is Frida’s dochter, Nanna de dochter van Karel en Lianne Adams

“Ik verkoop vrij veel paarden, ik kan ze ook vrij goed vinden. Zo’n 16 jaar heb ik best veel paarden naar Zweden verkocht, vaak in een gemiddelde prijsklasse. De Zweedse normen zijn hoog, het is een van de moeilijkste landen, het moet allemaal precies kloppen. Alles wordt daar verzekerd plus dat ze drie jaar garantie krijgen. Als ze een verborgen gebrek vinden, stappen ze naar de rechter, je moet heel erg opletten. Gelukkig heb ik het nooit aan de hand gehad. Ik heb veel vaste klanten, soms al tien jaar: mensen die me bellen, die niet eens komen kijken, die zeggen wat ze nodig hebben, ik ga ze zoeken en dan stuur ik ze op. Dat is mijn sterke punt. Meestal gaat het om een beter jong paard of juist om een paard tussen de 6 en 12 dat braaf is, fijn te rijden en correct, makkelijk springen, niet te lomp groot. Het zijn bijna altijd meisjes die erop rijden in Zweden, hè. Die markt is moeilijker geworden want ook kopers in opkomende landen als China zijn daarnaar op zoek. Die paarden zijn daardoor redelijk duur geworden. En daarbij train ik ook regelmatig mensen en ga ik ook vaak naar het buitenland om te trainen of concours te rijden zoals Iran, Jordanië, Egypte en zo. Ik heb begrepen dat ik de eerste vrouwelijke amazone was die in Iran werd uitgenodigd.”

Lesgeven in Jordanië

En nu staat een maand concours in Vejer de la Frontera voor de deur: “Dat is super om de jonge paarden op te leiden. Ja, dat kun je ook thuis doen, maar de vier weken dat ik daar ben, ben ik alleen met die zes paarden bezig, geen 200 telefoontjes per dag, video’s bekijken, rondrijden met klanten. Henk rijdt er ook, en de laatste week komt mijn moeder met de kinderen. Het komt thuis voor dat ik de hele week niet op een paard zit! Ik wil nou iets meer aan het zelf rijden toekomen, ik denk dat ik nou best wel goede paarden heb. En dan langer zelf doorhouden en opleiden, tot 1m50 niveau en dan verkopen, dat is leuker en dat brengt veel meer op. Ik heb ze nou steeds moeten verkopen als ze een jaar of 5 of 6 zijn en dan loopt iemand anders toch met het grotere geld weg. Maar ja, je moet wel overleven. En misschien kan ik dan voor het team gaan als ik de goede paarden krijg.  Ik weet het, je komt er zomaar niet tussen maar ik ben heel fanatiek als ik eraan begin. Het is me eerder gelukt….”

 

 

© Nieuws.Horse 2018 | powered by Olland.biz