Hij is pas 27 maar heeft de internationale springwereld al versteld doen staan met geweldige optredens in Londen, zoals met zijn foutloze wereldbekerdebuut. Doron Kuipers wordt ook door de ingewijden in het springwereldje gezien als een groot talent. “Met alleen talent kom je er niet, het is gewoon keihard werken en jezelf blijven ontwikkelen,” vindt hij.

Het lijkt alsof het Doron allemaal aan komt waaien maar dat is schijn. Het gemak en de vanzelfsprekendheid waarmee hij de hoogste parcoursen rijdt, heeft ergens een begin, een begin waarin hij ook tegenslagen moest overwinnen: “Ja, bij de Junioren was het voor mij een tijd van overleven. Ik deed wel mee maar bij de top hoorde ik zeker niet. We hadden thuis niet de middelen om de goede paarden aan te schaffen voor dat niveau. Ik probeerde uit de paarden die ik had het beste te halen en dat ging heel goed maar ja, je was zo succesvol bij de pony’s geweest. Als het dan niet lukt zoals je gewenst had, daar baal je dan van. En toch heeft het me een boost gegeven om door te zetten.”

Doron’s ponytijd begon al heel vroeg in Rotterdam, waar de familie woonde: “Ik was een paar dagen oud, toen ging ik al mee naar de manege, mijn ouders en mijn drie oudere zussen hebben allemaal paardgereden. Mijn pony was Sisi, een C-pony, 25 of zo en kuikenmak, dat moet je ook wel hebben als je jong bent. Ik ben gewoon spelenderwijs begonnen. Bij Manege de Prinsenstad reden we met ons hele gezin maar op een gegeven moment hebben mijn ouders toch een rekensommetje gemaakt. We hadden zoveel pony’s op de manege staan dat het beter was om iets voor onszelf te hebben. Het leek ons beter om de paarden aan huis te hebben in plaats van alles weg te brengen, hoe gezellig het ook was.”

Doron met pony Sisi

Het gezin Kuipers vertrok naar Mijnsheerenland, zo’n 10 kilometer ten zuiden van Rotterdam, naar de plek die nu Stoeterij Het Heerenhuys heet. Doron zat in groep 6 en was druk met zijn pony’s. Met 20 stallen, een dressuurbaan en een springpiste, was-/poetsplaatsen, longeercirkel, stapmolen, weides en een kantine waren de faciliteiten aanwezig om de sport goed te kunnen bedrijven. Doron zou zich van hieruit met zijn pony’s verder ontwikkelen, met als resultaat deelname aan twee EK’s, met individueel zilver en teamgoud in 2005 in Pratoni del Vivaro nabij Rome met zijn topper Nadir Westland. In Saumur kwam de pech dat Nadir zich daar blesseerde, waardoor de kansen en naar bleek ook de resultaten niet optimaal waren. In de tussentijd kende zijn schoolcarrière een grillig verloop: “Ik begon op het VWO en ik eindigde op het VMBO, waar ik uiteindelijk twee jaar in één heb gedaan. Mijn ouders hadden wel in de gaten dat het niet helemaal werkte, maar ze hebben me wel gesteund om alles voor de paarden te geven. Zij hebben er ook voor gezorgd dat ik de goede pony’s kon rijden, daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor. Ik wil het voor 100% doen, niks half en zij hebben mij de kans gegeven om me ook daarin te ontwikkelen.”

Bij de young riders ging het aanvankelijk ook niet optimaal: “Ik stond met een been in het team, werd het paard drie weken voor het EK verkocht. De eigenaar durfde het niet aan om hem aan te houden, er was te veel vraag naar. Ik was 18, in m’n eerste jaar bij de young riders, dat was moeilijk. Nu snap ik dat beter en weet je: waar de ene deur dicht gaat…..Je moet ermee leren omgaan. Nooit opgeven en doorgaan, er komen vanzelf nieuwe kansen. Daarna kwamen gelukkig wel de paarden op mijn pad die dat werk aan konden en toen kwamen ook de resultaten. Twee keer tweede op het NK, het EK in Oostenrijk gereden met Ups a Daisy op m’n 21e, in een team met Jody van Gerwen, Charlotte Verhagen, Wouter Vos en Sjaak Sleiderink. Even daarvoor, op m’n 18e, had ik besloten om in de paarden te gaan en heb ik in Deurne de Masterclass gedaan.”

Doron Kuipers met El Capone, een van de paarden die hij voor Stal Everse rijdt

In 2010 ontstond een samenwerking met Mario Everse die zes jaar heeft geduurd: “Via een goede vriend ging ik een paard van hem proberen op zijn terrein. Zei Mario: misschien heb ik er ook nog wel een. Ik heb toen drie paarden daar geprobeerd en die zijn bij mij op stal gekomen, hij gunde me dat.” Eén van de paarden waarmee Doron aan de gang mocht, was Zinius: “Mario had ‘een project’ voor me, zei hij, die is nu nummer 1 op de wereldranglijst. Ik heb het er met Harrie nog weleens over. Zinius had niet bij een betere ruiter terecht kunnen komen. Toen kregen we zo’n slechte winter dat ik met zeven paarden naar Mario ben gegaan. IK ben er gebleven voor halve dagen, in totaal zes jaar. In Mijnsheerenland moet de vergunning voor de binnenbak nog rondkomen. Door de jaren heen leer je daarmee om te gaan, je moet wel: als je iets niet hebt, weet je ook niet wat je mist. En nu heb ik binnen 10 minuten drie locaties waar ik altijd binnen terecht kan: bij Tim Coomans, Siebe Kramer en Stephanie Bezemer.”

Zo kwam ook Charley (Calido I x Askari) van Herman Verhagen op zijn weg: “Charlotte Verhagen reed hem in Roosendaal in het 1m20, hij was net terug van Don Willemsen. Het ging eigenlijk helemaal niet en op het voorterrein zei Charlotte: hij past me niet. Toen heb ik gezegd: dan geef je ‘m toch met mij mee? Drie dagen later belt ze: meende je dat nou serieus? Ja, waarom niet, heb ik gezegd, ik wil het wel proberen. En een paar dagen later stond ie bij mij op stal, nu twee jaar geleden. Een sensibel paard dat in het begin wat teveel naar voren schoot. Hij was altijd heel voorzichtig, was kwaad op zichzelf als ie een fout maakte. Ik ben ‘m zo gaan trainen dat hij beter met zijn lijf kon omgaan, met steeds meer vertrouwen. Als je nu naar hem kijkt, is het één van de beste paarden die er zijn, als je het mij vraagt. Op zijn eigen manier ja, maar negen van de tien keer loopt ie 0. Charley was het enige paard in Londen dat èn in de wereldbeker èn in de Grote Prijs foutloos was. Hij zal wel een keer verkocht worden maar zolang hij er is, geniet ik ervan en probeer ik zover mogelijk te komen. Misschien volgend jaar het EK, in Rotterdam, waar ik geboren ben, dat zou mooi zijn. De volgende wedstrijd wordt Amsterdam, hoop ik, daar ga ik eigenlijk na Londen wel van uit…”

Doron rijdt zijn parcoursen met een soort van natuurlijke vanzelfsprekendheid: “Moeilijk om over jezelf zoiets te zeggen. Ik heb altijd les gehad van Gert-Jan Mooy, die heeft me alles geleerd.  Natuurlijk, door de jaren heen ga je steeds verder, heb je les van meerdere mensen, maar aan hem heb ik het meeste te danken. Hij heeft me begeleid om heel erg op mijn gevoel te rijden maar wel met een mentaliteit van keihard werken. Het komt niet vanzelf aanwaaien.  Mezelf blijven ontwikkelen vind ik belangrijk: heel veel trainen, heel veel oefenen. En heel goed de ogen openhouden, naar anderen luisteren, dat soort dingen. Ik ben heel leergierig. Als een paard iets moeilijker is, wil ik er zo mee bezig zijn dat we er samen een weg in vinden. Ik denk dat dat heel eigen is geworden. Ik moet wel een klik met een paard hebben, hoe moeilijk ze ook zijn. Dan krijg je samen het beste eruit. Als ik geen klik heb, kan ik niet tot resultaat komen.”

Doron in Londen met Freestyle, eigenaresse Aniek Diks en groom Maaike Euverman

Twee jaar geleden begon Doron helemaal zelfstandig zijn springstal: “Ik haat het om dingen half te doen, ik kreeg te veel aanvragen. Het was niet meer te combineren met halve dagen werken bij Mario Everse. Ik rijd nog steeds paarden voor hem. En ik heb het geluk dat ik van mensen als Herman Verhagen een paar paarden heb staan. Of van Aniek Diks, met wie ik ook een paar paarden samen heb. Toevallig waren ze allebei in Londen om te kijken, dat was extra speciaal. Dit was nog maar de eerste wereldbeker, voor mij maar ook voor Charley, dat was wel stoer. En mijn ouders en een van mijn zussen waren er ook, die schreeuwden nog het hardst toen ik foutloos was. Mijn moeder en mijn zus helpen me in mijn bedrijf met de administratie, dan hoef ik me daar niet druk over te maken. We hebben een heel fijn hecht gezin waarin we er altijd voor elkaar zijn, dat hebben we meegekregen. En ik voel me ook gelukkig met mijn vriend Lennart Bos, die zijn eigen werk op De Watertoren heeft. Ieder zijn eigen spul, hard werken, en toch tijd maken voor elkaar. Wat mijn droom is? Met de wereldtop meedraaien, met een stal vol goede paarden, jezelf goed op de kaart zetten, maar vooral gelukkig zijn in dat wat je doet!”

Doron met partner Lennart Bos

© Nieuws.Horse 2018 | powered by Olland.biz