Hippisch Festijn Grave LIVE

Hippisch Festijn Grave LIVE

Hippisch Festijn Grave 2020 was een bijzondere versie van het grootste paardensport evenement in Noord-Oost Brabant. De “Social Distance Edition” spring wedstrijden van zowel de paarden als pony’s werd door nieuws.horse/LIVE 2 dagen lang in beeld gebracht. Bekijk hieronder de complete uitzendingen.

Esther de Vries: Wat gebeurt er eigenlijk tijdens een trailerlaadtraining?

Esther de Vries: Wat gebeurt er eigenlijk tijdens een trailerlaadtraining?

Veel mensen vragen me hoe dat nou eigenlijk in z’n werk gaat, zo’n trailerlaadtraining. Voor Nieuws.horse wil ik daarover graag een inkijkje geven.

Een trailerlaadtraining verloopt meestal min of meer op dezelfde manier. Tegenwoordig een aankomst zonder handenschudden, elkaar even kort maar krachtig in de ogen kijken en direct over tot de orde van de dag. Dat begint met kort doornemen wat het probleem is en het ondertekenen van een verklaring zodat iedereen weet waar hij of zij aan toe is zodat niemand tijdens of na de training met onduidelijkheden hoeft te worstelen. Vervolgens neem ik een kijkje bij de trailer en de plaats waar de trailer staat. Voor mij is een harde ondergrond belangrijk met zoveel mogelijk ruimte om de trailer heen. Ik ga er namelijk altijd vanuit dat jij, na een wedstrijd, strand- of bosrit, je paard makkelijk moet kunnen laden zonder hulp van heggen, hekken, longeerlijnen, muren of minimaal 3 assistenten.

De trailer zelf (in combinatie met paard en ruiter) is soms nog wel eens een dingetje dat mij doet verbazen. Te kleine trailers, te hoge stangen, te gladde laadkleppen of bodems, slechte bodems, te zachte banden, verroeste, slecht sluitende of kromme sluitsystemen van de stangen, gevaarlijke haken, ringen of andere uitsteeksels en geen goede vastzetpunten om maar een paar dingen te noemen. De perfecte trailer bestaat niet, zeg ik altijd. Dat betekent zeker niet dat alleen nieuw en duur goed is! Binnen ieder zijn budget de veiligste traileromgeving creëren is wat ik als tips meegeef en dat is 9 van de 10 keer mogelijk. Wat mij verbaast is vooral dat de paardeneigenaar, die eigenlijk het allerbeste met zijn paard voorheeft, zich niet bewust is van de grootte van het paard of de kleinheid van de trailer, de gladheid van de laadklep of bodem, of van het feit dat een stang zeer lastig open- en dichtgaat. Het mooie is dat iedereen direct begrijpt en ziet wat ik bedoel en ook direct openstaat voor kleine doch belangrijke aanpassingen.

Na deze intro verder naar het paard en enige uitleg over de training, die gebaseerd is op rust en respect. Met de toevoeging dat ik niet van plan ben om 8 uur te blijven en met een wortel voor zijn neus te gaan staan. De essentie van de training is 9 van de 10 keer een trainingstijd van circa 1½ á 2½ uur waarna het betreffende paard altijd binnen 17 seconden in de trailer staat inclusief aanlopen, trailer inlopen en stang sluiten. Hoe de training precies zal verlopen, kan ik nooit zeggen. Ik ken de mensen niet, ik ken het paard niet en ik heb ook geen glazen bol of koffiedik. Na het stukje over rust en respect vraag ik om een dressuurzweepje en een bezem… dit is hét moment waarop de meesten even kort van kleur verschieten. Rust, respect oké, maar uit ervaring bleek de bezem niet te werken en niet de gewenste methode te zijn… Nee, de bezem is voor de laadklep en werkomgeving zodat alles direct schoongeveegd kan worden als het paard mest en het voor niemand glad wordt.

In de meeste gevallen ben ik na circa 25-45 minuten klaar met het paard en draag ik alles over aan de eigenaar. Zodra het laden fijn en vlot gaat gaan we nog naar één of meerdere locaties om daar uit en in te laden. Tijdens de reis ben ik in sommige gevallen zo vrij om toch wat kritiek op de meestal vlotte rijstijl te geven. Vooral remmen en gasgeven in de bocht, hard optrekken of remmen en té hard rijden is funest en vraagt bewustwording. Na de training is iedereen kapot: paard èn eigenaar.  Emotioneel moe maar voldaan en vervuld van nieuwe energie om er samen weer op uit te trekken!

Esther de Vries weet als geen ander paarden en mensen te leren trailerladen. Lees hier haar levensverhaal. Esther schrijft onregelmatig regelmatig over haar belevenissen in Nieuws.horse.

Mercurius CM  van de Wolfshoeve beste driejarige in Duvals Zeeland Dressage Cup

Mercurius CM van de Wolfshoeve beste driejarige in Duvals Zeeland Dressage Cup

Afgelopen weekend vond de tweede editie van de Duvals Zeeland Dressage Cup plaats, jonge paarden competitie voor drie- tot en met zesjarige dressuurpaarden. De vrijdagavond trapte af met de rubriek zeer kwaliteitsvolle driejarigen. De jury, bestaande uit Marian Dorresteijn, Benjamin Maljaars en Veerle Boogaard, sprak van een sterke kopgroep die echt aan elkaar gewaagd zijn.

Over het algemeen gesproken hebben ze veel goede paarden gezien, die netjes werden voorgesteld. Marian: “De top bestaat uit complete paarden, waarvan we denken dat ze een grote toekomst hebben in de dressuur.” De professionele accommodatie van De Kroo Ruitersport draagt bij aan een succesvolle start van deze editie, waarin de goede bodem en de rust in de baan bijdraagt aan de goede prestaties.

De jury was erg te spreken over de Dreamboy-zoon Mercurius CM  van de Wolfshoeve (uit Fiësta STB-EXT D-OC v. Gribaldi x Scandic). Hij won de rubriek driejarigen met 84 punten. Voor de galop ontving hij een 8, voor alle overige onderdelen kon een 8,5 worden genoteerd. “Het was echt een genot om naar Mercurius te kijken. Vooral de balans en gedragenheid viel heel positief op. Bovendien werd hij mooi voorgesteld door Amber Hage met veel harmonie en een mooie aanleuning”, aldus Marian. Mercurius is een paard dat met heel veel gedragenheid, souplesse en zelfhouding beweegt. Hij stapt goed door het lichaam met veel ruimte en souplesse. De draf is lichtvoetig en gedragen en hij kan daarin makkelijk schakelen. In de galop heeft hij veel balans, voor een nog hoger punt zou hij nog iets meer schoudervrijheid mogen tonen. Mercurius is gefokt en nog in eigendom van Amber Hage, Casper Meegdes en J.A.M. van der Horst uit Huijbergen.

Aan elkaar gewaagd
De overige leeftijdscategorieën kwamen op zaterdag voor de jury, en ook nu  waren de paarden aan elkaar gewaagd. Elke rubriek kon rekenen op veel deelname en een hele mooie kopgroep met een imponerende top drie. De jury, bestaande uit Marian Dorresteijn, Benjamin Maljaars en Veerle Boogaard, was erg te spreken over de manier waarop de paarden werden gepresenteerd. Ook de rust in de baan en de goede bodem van De Kroo Ruitersport dragen bij aan de goede prestaties. Gastruiter Benjamin Maljaars reed per rubriek de beste twee of drie paarden over, wat een spannende ranking teweeg bracht.

Bij de zesjarigen won Femme Fatale (Blue Hors Erlando x Florestan, fok. Stoeterij Julianelyst, Ostbrik Denemarken) met 83,6 punten. Femme Fatale is een deftige merrie met een heel mooi model en een imponerende voorhand. De stap is van goede kwaliteit en de draf is lichtvoetig met veel expressie. Ze galoppeert bergopwaarts. De merrie werd professioneel voorgesteld door Marie-José Timmermans. Gastruiter Benjamin Maljaars was erg te spreken over de donkerbruine merrie. “Dit paard is zo fijn te rijden, ze geeft echt een fantastisch gevoel onder het zadel. Ze is goed afgericht en let erg goed op de ruiter. Ze kan heel makkelijk schakelen en blijft altijd heel fijn in de aanleuning. Ze gaf me zo’n goed gevoel, dat ik niet anders kon doen dan haar een tien voor het overrijden te geven!”

De Everdale zoon Kings Dream WH (uit Summerdream ster v. Gribaldi x ster v. Jazz, fok. A.D.M. Hendrickx-Dekkers, Etten-Leur) had een favorietenrol waar te maken. De winnaar van de vierjarigen van de Zeeland Dressage Cup 2019 werd dit keer voorgesteld door Brecht D’Hoore. Zij eindigden dit jaar in de voorronde op de tweede plaats met 82,6 punten. De stoere zwarte gaf de gastruiter echter zo’n fijn gevoel dat de 9,5 voor het overrijden hem op de 1e plaats deed belanden. Kings Dream WH is een paard met heel veel uitstraling en front. In beweging heeft hij veel power, go en veel veer en takt in de draf. “Dit is een paard met Grand Prix kwaliteiten”, vertelt Benjamin. “Hij laat zich heel makkelijk rijden en heeft veel schakelvermogen. Hij heeft het talent om te sluiten.”

Stal Hexagon leverde de top drie bij de vierjarige dressuurpaarden. Hexagons Luxuriouzz van de Waalsehoeve, een zoon van Johnson uit een San Remo moeder won overtuigend de rubriek vierjarigen én de overall titel “Beste ruin/hengst van de Duvals Zeeland Dressage Cup”. Hij is gefokt door Wendy Plomp uit Tull en ’t Waal en is in eigendom van Stal Hexagon. Benedek Pachl stelde de voshengst professioneel voor. Aan de stoere voshengst kon de jury louter superlatieven kwijt. Met 85,6 punten, waaronder een 8,8 voor de stap en voor alle overige onderdelen een 8,5 kon de titel hem niet meer ontgaan. Maar de 10 voor het overrijden was de kers op de taart voor dit complete en stoere paard, die over veel uitstraling beschikt en met drive en go beweegt. De gastruiter genoot met volle teugen van de rit. “Je stapt op en voelt gelijk ja dit is m! Deze mag zo met mij mee naar huis.” De tien voor het overrijden was dan ook geen verrassing.

Cynthia Overbeeke: Als ik dénk dat het hoog is, dan ís het hoog

Cynthia Overbeeke: Als ik dénk dat het hoog is, dan ís het hoog

Ho is ho, naar voren is naar voren en stilstaan is stilstaan. Dat typeert Cynthia Overbeeke. De 27-jarige amazone uit Capelle aan den IJssel leidt jonge paarden op en dat doet ze goed. En dat terwijl ze niet tussen de paarden geboren is en ze het Z nog steeds heel spannend vindt.

Cynthia ging ‘Deurne’ doen toen ze een jaar of vijftien was. Met het paard dat haar ouders op de Capelse manege hadden staan, Z1-geklasseerd: ‘Toen ben ik pas op dat paard een wedstrijd gaan rijden, een Iroko x Zuidhorn, alleen hij kon niet springen, we kregen hem niet eens over een meter heen.’

Op die manege kwam Cynthia in aanraking met paarden: ‘Ik was elke dag wel op de manege, ja, toen wilde ik ook wel paardrijden. Ik geloof dat ik een jaar of zes was toen ik begon met ponylessen. Tja, en toen ben ik steeds verder doorgestroomd, een eigen pony heb ik nooit gehad. Die Iroko was thuis ons eerste eigen paard maar die kende nog niks toen hij bij ons kwam. Ik was een jaar of acht, toen ben ik hem ook voor de eerste keer gaan rijden. Maar weet je, ik vond het eigenlijk nooit leuk. Ik wilde veel liever paarden van andere mensen rijden, dat was veel interessanter.’

Cynthia Overbeeke met Oscar (Iroko x Zuidhoorn)

Deurne leek de ideale leerschool voor Cynthia omdat ze instructrice wilde worden: ‘Ja, dat dacht ik. Het was de best aangeschreven instructeursopleiding, maar toen ik daar was, kwam ik erachter dat ik dat toch niet wilde. In het 2e tot en met het 4e jaar mocht ik daar de eptm-testen rijden en dat vond ik veel leuker dan lesgeven.

Het was de periode dat Cor Loeffen er nog lesgaf: ’Een gouden man, recht voor z’n raap maar je leerde zo ongelofelijk veel van hem. Herhalen, structuur, consequent zijn, ik ben die man ontzettend dankbaar. Je moet openstaan voor kritiek, je zit er om iets te leren en die meneer is oud en wijs genoeg, dus hij praat geen onzin, zo heb ik zijn lessen gevolgd. Die mentaliteit heb ik van huis uit ook wel meegekregen. In het eerste jaar heb ik stagegelopen en ik had ontzettend veel last van heimwee, wilde het liefst naar huis. Geen sprake van, zei m’n moeder, je hoort daar te zijn, je wilde er zelf naar toe, gewoon gaan.’

Cynthia was klaar met Deurne, had haar diploma op zak en toen gaf weer Cor Loeffen het zetje: ‘Meneer Loeffen liet mij Ad Valk bellen, omdat die een baan zou hebben. In Gorkum heb ik een half jaartje bij hem gewerkt. Toen ik daar zat, kwam ik erachter dat het rijden van dressuurpaarden niet helemaal mijn ding was. Ik wilde gewoon echt graag springen. Maar ja, ik had maximaal 1.10 m met een schoolpaard gesprongen in Deurne, één keer denk ik, op een schoolwedstrijd. Toen heeft Ad Valk me aanbevolen om bij Jan Vink te gaan solliciteren, een half uurtje rijden, dus dat viel wel mee. Tot op de dag van vandaag ben ik er nog steeds heel blij mee.’

Cynthia op Cytadôr (Acolord x Calando I) tijdens haar periode in Deurne.

‘Ik moest solliciteren bij Kees Lips, moest een aantal paarden voorrijden. Ik ben die dag meteen begonnen, in september 2013 was dat. Jan Vink zag ik pas een paar maanden later voor het eerst, ik had ook nog nooit van hem gehoord. Ik heb gewoon ontzettend veel naar iedereen gekeken daar, veel vragen gesteld, ontzettend veel les gehad; van Kees Lips, Carlo van Kaathoven. Achteraf bekeken heb ik ook best veel geleerd in Deurne, ook omdat ik die eptm-merries mocht rijden. Plus het dressuur rijden, dat heeft ook genoeg geholpen.’

‘Ik denk dat ik jonge paarden best wel oké kan opleiden nu. En omdat ze zo zijn opgeleid, kan ik ze denk ik ook wel best oké door het parcours sturen. Maar ik blijf bijleren. Bij Black Horses heb ik ook wel les gehad van Joep Raijmakers. Je kan van iedereen iets leren in je rijden. En nu staat Kevin Jochems bij ons, daar kan ik ook veel van leren. Hoe vaak werken we samen? De hele week is hij bij Black Horses, meestal vanaf donderdag is hij op concours. Aan het begin van de week kan ik best wel bij hem terecht, maar ik kijk vooral naar hem, wat hij allemaal aan het doen is. En als het past in zijn schema, dan krijg ik een uurtje les.’

‘Het leuke aan mijn baan is dat je de paarden vanaf het begin ziet veranderen. Ik leid ze op naar een niveau en meestal als ik ze Z heb gereden, dan gaan ze naar een andere ruiter. Naar Johnny Pals, Kevin Jochems; Siebe Kramer. En dan ben ik trots als ik zie dat ze er zo op weg kunnen rijden. Dan heb ik mijn werk goed gedaan, want dat is mijn baan, de paarden opleiden.’

Cynthia Overbeeke op de KWPN-goedgekeurde hengst L’Extreme BH (Canturo x Calvaro Z) uit de lichting van 2019 die 83,5 punten behaalde tijdens het verrichtingsonderzoek.

Cynthia vindt het de normaalste zaak van de wereld dat consequent zijn bij de opleiding hoort: ‘Het zijn paarden die voor jou moeten willen werken, die moet je wel een soort van blij houden. Daarbij vind ik het belangrijk om consequent te zijn. Hoe consequenter, hoe beter. Ho is ho, naar voren is naar voren en stilstaan is stilstaan. Op een gegeven moment zijn ze zo goed gefocust op jou dat ze alles doen.’

Het planmatige komt ook terug in de wedstrijden: ‘Ik moet zeggen dat ik nooit zo op anderen let als ik op wedstrijd ben, dat komt omdat voor mezelf alles volgens mijn planning moet verlopen. Ik ben stipt op tijd, wil op m’n gemak kunnen losrijden, goed getimed, dan het parcours, dan uitstappen en dan de volgende, en dan gaat alles weer precies hetzelfde.  Ik probeer er toch zeker wel zes mee te nemen als dat lukt. Meestal is Carlo erbij voor het losspringen, heel af en toe Nelleke Schumer, maar vaak doe ik het werk alleen. Ik doe dat soort dingen graag zelf. Misschien ben ik wel een beetje autistisch in die zin, haha, mensen die me kennen zullen wel weten wat ik bedoel. Alles strak plannen, alles op dezelfde manier doen. Hoe ik mijn paard opzadel? Dat moet helemaal zoals ik vind dat het moet. Het moet perfect liggen. En als iemand anders het erop legt, moet ik het wel even checken, controleren, ook als ik eigenlijk weet dat het goed ligt.’

Het is nog maar een jaar of vijf geleden dat Cynthia Overbeeke voor de eerste keer Z reed. ‘Of dat spannend was? Ik vind het nog stééds spannend, ik blijf het toch een hele hoogte vinden waar ik overheen moet. Gelukkig krijg ik nu steeds wat meer paarden in het Z, zodat ik meer ervaring op kan doen, daarmee wordt het voor mij ook gemakkelijker. Internationaal? Oh nee, zeker niet. Ik ben heel blij om de jonge paarden op te kunnen leiden, ik denk dat ik dat nog jaren ga blijven doen. Paarden een goede basis meegeven, zodat andere ruiters ermee verder kunnen.’

Cynthia Overbeeke is gewoon super tevreden met haar werk: ‘Voor mezelf beginnen? Nee, dat kan ik niet financieren. Plus: ik ben gewoon ontzettend blij met waar ik nu zit, ik ga daar voorlopig niet weg. Ik heb echt mijn plekje gevonden, kan altijd bezig zijn met de paarden. Ik rijd gewoon, ik ben bezig met mijn paarden op te leiden, en ik ga naar wedstrijd toe om te kijken of ze al wat geleerd hebben.’

Blijft er dan niks te wensen over? ‘In de paardenwereld? Tja, dat is een lastige. Nou, dan denk ik toch: het zou heel gaaf zijn om een paard te hebben waar ik ZZ mee kan rijden. Dat heb ik één keer gedaan, dat vond ik zó spannend. En dan het liefst een vast paard, een paard dat wat meer kent, zodat ik ervaring op kan doen en het voor de rest van de paarden ook weer wat gemakkelijker wordt.’

‘Ik wil leren om iets makkelijker hogere hoogtes te springen, daar heb ik nog best veel moeite mee. Als ik een Z-parcours in ga, dan moet dat over een tijd vlekkeloos gaan. Dat het voor mij geen ding meer is om binnen te rijden, zeg maar hetzelfde als een B-parcours.

Maar ja, in mijn hoofd gaat dat toch anders. Dan denk ik: dit is hoog hoor, dit is hoog! En dát moet eruit.  Als ik dénk dat het hoog is, dan ís het hoog. Dan kan Carlo hoog en laag springen, maar ik ervaar dat dan toch anders. Maar ja, vroeger vond ik het L al hoog, en nu het Z, dus ik denk dat het een kwestie is van veel doen.’

Cynthia Overbeek zit op haar plek: ‘Ik woon nu 4 jaar op mezelf, in Capelle aan den IJssel. Als ik ’s avonds bij Black Horses klaar ben, dan ga ik nog even de paarden van mijn ouders en zusje doen op de manege. Er is hier in de buurt nauwelijks een andere mogelijkheid om een paard te stallen. Zo ben ik met paarden bezig.

‘Ik bemoei me ook niet met andere zaken zoals fokkerij: nee, het gaat bij mij echt om het opleiden van de paarden. Fokkerij, daar zijn andere mensen voor en die zijn heel goed in wat ze doen. En dat moeten ze maar blijven doen.’

Cynthia met haar huidige eigen paarden Oscar (Iroko x Zuidhorn) en Illusion (Biscayo x Indoctro)  inclusief hond Kinaya.

Het netwerk van paardrijden in de Kempen gaat uitbreiden

Het netwerk van paardrijden in de Kempen gaat uitbreiden

Afgelopen voorjaar zijn in de Brabantse Kempen de eerste ruiter- en men- knooppuntennetwerken aangelegd, is de eerste Brabantse Ruiterkaart gelanceerd in samenwerking met Visit Brabant en is de webiste www.paardrijdenindekempen.nl online gegaan. Op deze website zijn onder andere een online routeplanner, leuke thema routes en bedrijven te vinden waar je met je paard van harte welkom bent! Een aantal enthousiaste ondernemers in de gemeente Reusel de Mierden zijn hier al op te vinden, alleen het knooppunten netwerk ontbreekt nog in deze gemeente, hier komt nu verandering in. Het college van B&W heeft onlangs besloten om het proces in gaan te zetten om aan te sluiten op het ruiterknooppunten netwerk in de Kempen. Hiermee wordt het Kempische netwerk met mooi gebied uitgebreid en ontstaan er weer meer nieuwe  aansluitingen op het Belgische netwerk.

Aanstaande dinsdag wordt er een online startbijeenkomst georganiseerd door de gemeente , in samenwerking met het routebureau van Visit  Brabant die voor de aanleg van het netwerk gaan zorgen in deze mooie gemeente waar o.a. een aantal mooie start, overnachtingslocaties en horecagelegenheden zijn gelegen waar je met je paard welkom bent. 

Na de overige Kempengemeenten wil de gemeente Reusel de Mierden middels het aanleggen van goede ruiter en men routes een positieve impuls kunnen geven aan het al levendige toerisme en de lokale economie. Niet lokale ruiters en menners zijn niet bekend met de mooiste en veilige routes welke geschikt zijn om over te rijden. Door deze routes aan te leggen met behulp van de lokale gebruikers, ondernemers en terreineigenaren  kom je langs de mooiste plekjes. Ze worden zowel digitaal middels online routeplanner als fysiek doormiddel van paaltjes aangegeven waardoor er zorgeloos te paard gereden kan worden door de gemeente. Door de huidige aanpak in samenwerking met het routebureau  wordt zoals bij fietsen en wandelen na de aanleg ook geborgd  dat het netwerk onderhouden wordt.

Het traject begint met een ontwerpfase waarvoor het route bureau van Visit Brabant de opdracht heeft gekregen van de gemeente Reusel de Mierden. Door de samenwerking met het routebureau sluit  het netwerk ook naadloos aan op de netwerken in  Brabant en België. .

Op dit moment zijn er in de gemeente Reusel de Mierden een aantal ommetjes welke veel gebruikt worden door de lokale ruiters, er zijn ruiterpaden in de bos en natuurgebieden en landgoederen.  Er ligt  ook nog een gedeelte van de Taxandria route welke door destijds door de Euregio grens overschrijdend is aangelegd, en de een klein netwerk  bij natuurpoort de Weeldseheide en Academy Bartels. Natuurlijk wordt er gekeken hoever er gebruik gemaakt kan worden van  deze “oude” routes en bestaande ommetjes over bestaande wegen en paden om een up to date netwerk te realiseren waar de ruiters en menners weer jaren plezier van hebben.

Sanne Thijssen: net zo mooi en een stuk goedkoper

Sanne Thijssen: net zo mooi en een stuk goedkoper

Sanne Thijssen won in Lichtenvoorde de 1m40 kleine Grote Prijs met Esprit (Sir Scandic). Vandaag start ze twee paarden in de 1.45m Grote Prijs.

Het nationaal springweekend in Vragender trekt ruiters uit de regio maar ook van ver daarbuiten. Voor de 1.40m rubriek stonden er 46 op de startlijst en daarvan bleven er slechts zes foutloos. Minder dan verwacht aldus parcoursbouwster Caroline Verhoeven, maar de maximaal toegestane tijd werd nogal eens overschreden. Zouden we de tijdfouten van de ruiters wegstrepen, dan waren er wel vijftien in de barrage teruggekeerd. “Toch heb ik liever dat de ruiters voor de tijd moeten rijden, dan dat ik nog hoger dan 1.40m moet bouwen”, vertelt ze.

Steven Veldhuis had twee ijzers in het vuur in de slotomloop, maar wist niet foutloos te blijven. Ook Piet Raijmakers jr. zag een paal uit de lepels rollen. Dennis van den Brink reed een strakke omloop met El Greco (Diarado) en zou tweede worden. Bert-Jan Zuidema op Fleurabella-V (Diarado) kwam daar net niet aan met 0,31 seconde verschil en pakte de derde prijs. De winnende rit kwam van Sanne Thijssen met de ruig galopperende Esprit.

“Blij mee. Deze merrie is er even uit geweest door een hoefkneuzing. Niks ernstigs dus, maar het duurde wel een tijdje voordat ze daarvan hersteld was. Het leek me wel mooi om haar nu in deze proef te starten. Ik heb best wel wat paarden voor dit niveau en dan loopt zij eerder een proef lager. Het stapje hogerop deed ze dus meteen goed”, vertelt ze, terwijl ze met haar team de vrachtwagen aan het inpakken is voor de terugreis. Haar nieuwe deken, gesponsord door rubriekssponsor Iron Horse Farm van de Canadese Karina Frederiks, gaat natuurlijk ook mee.

Dit weekend is op ‘De Peelbergen’ een internationaal concours, dicht bij Stal Thijssen, maar Sanne koos toch voor Vragender. “Daar rijden we al zo vaak. Dit is net zo mooi, landelijk 1.40m en 1.45m rijden en een stuk goedkoper dan internationaal starten. Die kans krijg je niet heel vaak omdat er niet veel van deze wedstrijden zijn. Het 1.45m is ook echt een toegevoegde waarde aan het programma, zeker voor paarden en jonge ruiters die ervaring moeten opdoen. Anders ga je van een landelijk 1.40m naar een 1.45m ranking proef. Dat gat is zo groot! Internationaal staat ook alles veel technischer, waardoor het sowieso al moeilijker wordt. Nee, ik kom morgen met plezier weer terug.”

De klasse Z werd gewonnen door Steven Veldhuis met Installera Balia, waarmee hij ook in de 1.40m barrage reed. Sanne’s broertje Mans Thijssen werd hier tweede. In het M won Dennis van den Brink, die dus een goede verjaardag had. De nummer één én twee in het L was Lisa de Paauw.

Outdoor Vragender vervolgt op zaterdag om 9.00 uur met de klasse M. Daarna volgen de klasse Z (10.50 uur), klasse ZZ (13.30 uur) en de hoofdrubriek van het weekend, de 1.45m Morssinkhof Rymoplast Grote Prijs (aanvang 16.00 uur). Op zondag worden de KNHS jeugd pilot rubrieken verreden, gevolgd door de klasse BB en B paarden.

www.psclichtenvoorde.nl