René van der Leest: eventing verdient een aparte fokrichting

by Redactie | 19 August 2019, 15:00

“Ik zou een aparte fokrichting eventing instellen, al was het alleen maar om fokkers te stimuleren om voor die richting te fokken. Ik denk dat het heel slim zou zijn om dat serieus aanzien te geven.” René van der Leest aan het woord, de bevlogen ondernemer die ruim tien jaar geleden met vallen en opstaan opnieuw zijn paardenhobby oppakte. Tot 30 augustus kunnen fokkers hun veulen nog aanmelden voor de Nationale Veulenkeuring Eventing op 12 september op zijn terrein in Putten.

Samen met Joris de Brabander en een bevriende Nijkerkse ondernemer heeft René van der Leest de Dutch Eventing Stables opgezet: “Ik vind eventing mooi en tegelijkertijd zeggen steeds meer handelaren ook dat het een opkomende markt is. Maar fokkers fokken nog te weinig voor die specifieke richting. Dat triggerde me wel, ik hou van pionieren, voor de troepen uitlopen. Ik vond het leuk om te kijken hoe we dat dilemma zouden kunnen oplossen.”

Het was niet zo dat René, 58 nu, zonder enige kennis begon met zijn avontuur: “Ik ben opgegroeid in Brabant, in Berlicum, waar mijn opa boer en paardenman was. Daar is het eigenlijk wel begonnen, als kind was ik helemaal bezeten van paarden. Zadelmak maken, wedstrijden, de handel, prachtig, zo lang als ik weet, ben ik in de weer geweest met pony’s.  Van m’n 10e tot m’n 16e heb ik met mijn pony wedstrijden gereden, bij De Cowboys in Berlicum. Met de hele groep op pad, naar concoursen in de buurt.”

Met het achttal van De Cowboys, de ponyclub in het Brabantse Berlicum in de jaren ’70

René ging naar Den Haag voor zijn studie hbo-verpleegkunde, werkte zes jaar in de zorg en runde daarna zo’n 20 jaar zijn eigen organisatiebureau voor congressen en festivals. Zijn vrouw Yvonne, uit Hoogland bij Amersfoort, bleef in de tussentijd in de zorg. “Hoe ik haar heb leren kennen? Tja, zoals dat gaat, in de nachtdienst. Dan kun je gezellig kletsen. We zijn daarna in Amersfoort gaan wonen, in een jaren ’30-woning. Maar zo’n 12 jaar geleden begon het te kriebelen, ik wilde wel weer een paard hebben en ik wilde ook gaan fokken. We hebben de stap gezet naar het buitengebied van Nijkerk, en sinds 2014 met een tweede locatie in Putten. Ik ben gestopt met het bedrijf, Yvonne is gestopt in de zorg. En we zijn samen een zorgonderneming begonnen, het Zorgerf, voor mensen met dementie.”

“Nog voordat we echt gingen verhuizen, had ik het paard al gekocht, 18 jaar oud, ZZ-gesprongen, uit de Utopia-stam. Onder de voorwaarde: als ie drachtig wordt, is ie verkocht. Het was de eerste keer raak. Toen ben ik ook weer gaan rijden. Maar met de geboorte ging het mis. Het veulen was net geboren, ik loop ’s nachts om een uur of 2 nog een keer langs de stal en ik zien de merrie platvallen naast het veulen. Ik de dierenarts gebeld, die had in het begin iets meewarigs. Ach, zo’n hobbyfokker…..maar toen hij er was, was de merrie al overleden, waarschijnlijk door een slagaderlijke bloeding. Midden in de nacht zijn we via de veulencentrale naar Peize gereden, naar een Friese merrie die het veulen verloren was. Vier nachten daar geweest, om de twee uur het veulen aangelegd. De eerste keer beet de merrie het veulen flink in de neus, dat moest direct helemaal gehecht worden. Het ging uiteindelijk niet. We zijn teruggekomen en hebben het veulen met de fles grootgebracht, daarna uit de emmer leren drinken. Met een Haflinger is ie opgegroeid in de wei.”

“Het was een jonge Vaillant, de jonge For Pleasure, die had ik uitgekozen omdat ik dat een power horse vond, indrukwekkend, met een enorm vermogen, daar was ik van gecharmeerd. Plus dat ie maat zou kunnen brengen omdat de merrie niet te groot was. Esta Initia heette de merrie. Met Gerdine Frens hebben we de eerste oefenparcoursjes gereden. Patrick en Wout-Jan van der Schans vroegen direct of ze niet te koop was. We vonden het te vroeg om haar te verkopen. Niet veel later kreeg ze een ongeluk. In de socialisatie is het natuurlijk toch niet helemaal normaal gegaan, en dat zal ook wel met de karakterontwikkeling zo zijn geweest. Ergens bij het uitstappen wilde ze terug, Gerdine niet. Ze sloeg achterover, raakte geblesseerd, einde sportcarrière. Triest voor Gerdine ook, gelukkig heeft zij er niks aan overgehouden. Het eerste veulen van Zirocco Initia Utopia, vernoemd naar de grootmoeder, werd in Terschuur veulenkampioen, is nu zes jaar en gaat nu Z lopen. Naast Esta hebben we ook Vannikki gekocht bij Tolboom in Bunschoten, een Odermus uit de Nikki-stam. Ook daar hebben we een Zirocco van die veel belooft.”

Gino (v. Zirocco) uit de Nikki stam

“Yvonne vond ook dat dit wel een heftige start was. Maar we hadden met het bedrijf wel enige ervaring. Een week voordat we open gingen met de dagbehandeling raasde er een storm over Nijkerk. We lagen in bed, helemaal kapot van het werk om alles klaar te krijgen voor de opening en toen keken we ’s ochtends naar buiten. Een boom plat op het plein, vijf bomen plat even verderop, het ging om 20 bomen, en alles aan gort wat we gemaakt hadden. Toen was het: verstand op nul en doorbuffelen. En dat gebeurde ongeveer tegelijk met die toestand met het veulen. Die tegenslagen zijn op dat moment redelijk rampzalig maar je volbrengt het wel samen. Laatst hebben we het tienjarige bestaan gevierd en er even bij stilgestaan: als je dat allemaal aan kan, dit soort tegenslagen samen verwerken, dan kun je alles aan, achteraf is dat heel mooi.”

René en Yvonne van der Leest

Gerdine heb ik leren kennen toen ik tien jaar geleden een ruiter zocht. Via haar heb ik ook kennis gemaakt met Martin Lips. Ik heb vroeger wel gecrosst, twee keer, bij De Cowboys. Als ik nu achteraf kijk: vreselijk onverantwoord, we hadden helemaal geen verstand van die tak van sport. Ik heb vooral gesprongen, maar ik had niet het laatste talent. Via Gerdine raakte ik bij de eventingsport betrokken, ik vond het mooi. Ik ben naar een lezing gegaan, een jaar of vijf geleden, van Wim Versteeg en Gert Naber, over eventing en fokkerij. Gert vertelde waar het paard aan moest voldoen, Wim vertelde uit de database welke hengsten en merrielijnen het nou goed doen. Het bleek een dilemma: topruiters willen graag een hoog volbloedgehalte, op Olympisch niveau toch wel 60 of 70% volbloed, vooral voor aspecten als hardheid en herstellingsvermogen. Maar fokkers in Nederland zijn daar niet zo gemakkelijk toe bereid.”

Kyandro Utopia van het Buitenland met Guido Jan Schoemaker

“Ik heb toen een paar mensen gevraagd om mee te denken. Wim Versteeg, Martin Lips, Wiepke van de Lageweg en Henk Jan Lozeman, we hebben zitten te kletsen of er iets aan te doen was.  Martin Lips zei toen: weet je waar ik het meest bij gebaat ben? Kijk, als kinderen van de pony’s overstappen, hebben ze vaak niet het geld voor een paard voor 2 of 3 sterren-wedstrijden. Dan kopen ze vaak een jong paard om op te leiden. En voordat ze het weten is de junioren en young riders-tijd voorbij. Dan mis je die ervaring op latere leeftijd. Ik zou het leuk vinden als jullie merries willen kopen en die uit laten brengen door jonge mensen met ambitie.”

Nearly Perfect de la Brasserie met Renske Kroeze

“Ik heb het plan opgepakt, samen met een Nijkerkse ondernemer uit mijn vriendenkring, zijn dochter was eventingamazone. We hadden allebei wel een klik van de langetermijnvisie, en we durven risico te nemen en te investeren. Als er maar perspectief in zit. We hebben de merrie Wishfull Thinking gekocht bij Gert Lozeman voor Gerdine Frens. Ze heeft er drie EK’s mee gereden. De tweede merrie werd Three times a Lady, een Roven-merrie, die hebben we van Hanneke Held kunnen kopen, ze werd ook gelijk geselecteerd voor het EK.  De ruiters hadden direct goede paarden om mee te doen en wij hadden de gelegenheid om de merries te spoelen.”

Maar René ging verder: “Ik vond dat we stappen voorwaarts moesten maken. Ik zocht naar een oude rot. Ik was als fokker heel actief op Horsetelex en ik kwam heel vaak de naam Joris de Brabander tegen, keer op keer met 1m60-merries. Merries waarvan de helft van de nakomelingen internationaal loopt. Dan kun je wel iets. Ik heb hem gewoon gebeld, hij nam op en we waren onmiddellijk welkom. Eerst was hij wat aarzelend, een Belg die Nederland vooruit helpt en zo, maar hij is mede-partner geworden in de Dutch Eventing Stables. Vooral qua fokkerij en know how een enorme toegevoegde waarde, fantastisch. En hij is zeer betrokken. Hij heeft onder andere Malori van ‘t Verahof ingebracht, de volle zus van Fletcha, het toppaard van Karin Donckers. Geweldig om een man met zo’n kennis en vakmanschap erbij te hebben. We zijn kritisch, we hoeven niet in een keer honderd veulens te hebben. De paarden staan bij mij in Putten, op de zandgrond, dag en nacht buiten. Dat is de overtuiging van Joris: een uur per dag binnen om te poetsen of te rijden, dan buiten. Volgens mij is dat ook een reden dat ook de kleine hobbyboertjes vaak een goed paard hadden.”

Malori van ‘t Verahof met Henk Jan Lozeman

De volgende stap was een keuring: “Om de  fokkers in de schijnwerpers te zetten die met ons voorop lopen. Als je het gedachtengoed verder wilt laten landen, hoort dat er ook bij. De handel onderkent de vraag wel, maar bij een stamboek is het zeker geen appeltje-eitje. Maar ja, als je van paarden iets heel specifieks vraagt, dan kun je overwegen om er een aparte fokrichting voor op te zetten. De meningen zijn verdeeld of je er specifiek voor kunt fokken maar volgens ons is het in feite niet anders dan bij andere richtingen. Wij zijn er zelfs van overtuigd dat er een aparte fokrichting voor moet komen, we kennen ook teveel merriestammen die keer op keer eventingpaarden leveren om er niet serieus over na te denken!”

“Vorig jaar hebben we de eerste keuring gehad, nu op 12 september verwachten we tussen de 20 en 30 veulens, in vergelijking met vorig jaar hebben we ook meer veulens met veel bloed, ook uit oudere sportmerries van eventingruiters zelf, dat gebeurt steeds meer. Dat is voor mij een bevestiging dat er vraag is. Fokkers kunnen hun veulen nog aanmelden. We praten over de snelst groeiende tak binnen de paardenwereld, en het beeld is ook dat dat niet snel zal ophouden. Op 12 september kiezen we ook een merrie-, hengst- en dagkampioen. We hebben in het programma Fokker en Ruiter aan het Woord. Patrick Verbakel en Hanneke Held vertellen over hun merrie en laten nakomelingen zien: welke  specifieke kwaliteiten in de sport heeft ze, en waarom zij denken zij dat de merrie uitermate geschikt is voor de eventing fokkerij. Patrick Verbakel laat Coconut Girl zien, daarna een tweejarige hengst van Carrera VDL. Van Three Times a Lady tonen we het veulen van Nearly Perfect, met vier andere nakomelingen van verschillende hengsten, toegelicht door Hanneke Held. In oktober komt er een veiling achteraan want als fokkers al te bewegen zijn, dan willen ze toch zien of ze hun paarden kwijt kunnen. Maar daarover de volgende keer meer.”

Inschrijven voor de Nationale Eventing Veulenkeuring kan via
info@dutcheventingstables.nl of via het invulformulier dat u hier kunt downloaden.

Nearly Perfect