Peter Versteijnen werkt voor de Jay Ranch, een groep van rijscholen in de miljoenenstad Shanghai. Regelmatig vertelt hij vanuit het verre China over zijn belevenissen.

De plannen zijn een beetje veranderd voor Peter Versteijnen. Een beetje maar. Toen hij de overstap maakte naar de Jay Ranch waar hij de instructie leidt, was hij er niet van op de hoogte dat het visum voor 1 juli verlengd moest worden. Terwijl hij van plan was om eind juli pas terug te gaan vanuit zijn verblijf in Nederland. Wat nu?

‘Voor 1 juni moet ik thuis zijn voor de overdracht van mijn huis in Berkel-Enschot, dan wordt rond 20 juli onze kleinzoon geboren. Maar inderdaad, het visum moet ik verlengen voor 1 juli, dat komt omdat ik van werkgever ben veranderd en dan is een eerste visum maar drie maanden geldig. Dat betekent volgende week naar huis, dan rond 10 juni terug naar Shanghai, eerst een korte vakantie hier, dan begin juli weer terug naar Nederland. Tja, je moet iets hè?’

De vakantie in China is in die opsomming wel apart? ‘Jay Ranch organiseert ook paardrij-kampen in Mongolië, zo’n 200 vooral kinderen gaan er naartoe, in groepjes van 20, tien kampen van een dag of vijf in juli en augustus. Ze krijgen springles en maken vooral ook buitenritten over de steppen, overnachten doen ze in nomadententen. Dat kost per kind 5000 Euro. De baas heeft me uitgenodigd voor vijf dagen in juli en dan zeg je geen nee…’

Voor een soort ponykamp is 5000 Euro best een prijs, zeg maar: ‘Het gaat vooral om mensen uit Shanghai, die willen het beste voor hun kind. Ze hebben 1 dochter of zoon, dat is hier de tendens. Vervolgens wordt hier alles gerankt voor de kinderen: het kind moet de beste zijn de beste in de klas, op school, op dansles, op tennis en op paardrijden. Het gaat wel om de welgestelde mensen. Ze betalen een hoop maar dan verwachten ze ook een hoop.’

‘Dan krijg je dat een meisje een half jaar rijdt en dan een parcours van een meter gaat rijden. Op zo’n oude trouwe automaat als lespaard reed ze over een 50 cm-parcours, direct op tijd. Dat beestje racete daar rond, nauwelijks in de hand te houden: ze won ook nog! De eerste de beste keer! Nou joh, dan kun je dus rijden he? De tweede keer won ze weer, op dezelfde manier. En toen dachten ze dat ze naar een meter konden. Maar dat paard zag die hindernissen, kreeg ziekenhuisafstanden, werd uitgebeld, tranen natuurlijk. En dan moet er extra les komen, individueel. Dan zeg ik dat ze beter in een groep kunnen rijden, da’s veel natuurlijker, ze moeten leren balans te ontwikkelen. Dat is dan niet bespreekbaar want dan krijgen ze minder aandacht.’

‘Dat is een beetje de gedachte hier in Shanghai bij de rijkere mensen. Ach, soms ben ik een beetje te eerlijk, dat wordt me niet altijd in dank afgenomen. Komt zo’n moeder naar je toe dat haar dochter al wil gaan springen. Dan zeg ik: als je een meter wilt springen en het niveau van je dochter is nog maar 50 centimeter, dan gaat dat niet goed. Dan zegt ze: ja maar ik heb al zoveel lessen betaald, ze zeggen dat dat wel kan. Ik heb gezegd tegen de baas: je moet wel een eerlijk beeld verkopen, anders gaat het niet goed. Die mensen betalen per les van een normale instructeur zo’n 80 Euro. En als ze van mij les krijgen, betalen ze een paar honderd per uur.’

‘Het is nog steeds wennen aan de gewoonten. Met het Team Jay Ranch hadden we gisteren een teambuilding-avond, met een man of 25. Instructeurs, mensen in de stallen, de grooms, een paar mensen op kantoor. Kwamen we in een karaokebar. Nou, ze schamen zich hier niet om te zingen hoor, da’s wel lachen. Ooit moet je wel watjes in je oren stoppen. Het mooiste vind ik dan de videoclips bij bepaalde liedjes, dan komen de streken voorbij zoals Mongolië. Dat is heel mooi om te zien!’

© Nieuws.Horse 2018 | powered by Olland.biz