In 1974 werd de Stichting Recreatieruiter SRR opgericht, later de Stichting Rijvaardigheidsbewijzen Recreatieruiter. Ton Hulshof is de afgelopen vele jaren voorzitter geweest, tegen wil en dank. Want de Stichting leek keer op keer met name voor de KNHS een prachtige buit om binnen te halen.

Dierenarts Ton Hulshof heeft het met zijn kleine team overeind weten te houden, het onafhankelijke exameninstituut dat werkt volgens procedures vergelijkbaar met die van het CBR. Om niet, want het bestuur opereert onbezoldigd, met één persoon in dienst om het allemaal te regelen, Patricia van Iersel die vanuit de NKB bij de KNHS terecht kwam om te werken voor de SRR. Het CBR is in het bestuur vertegenwoordigd, het toenmalige Ministerie van Verkeer en Waterstaat ook. Je kunt de zaken maar beter voor elkaar hebben, je weet immers maar nooit wanneer de overheid besluit om een soort rijbewijs verplicht te stellen. Inmiddels hebben maar liefst 150.000 ruiters en menners een ruiter- of koetsiersbewijsexamen met goed gevolg afgelegd.

De SRR werd in de jaren ’70 opgericht om de recreatieruiter een positie te geven: ‘Dat waren toch mensen met visie,’ zegt Ton Hulshof. ‘Bij de NHS deden we wat aan topsport, de NKB, KNF, NPC en NBVR waren er voor de breedtesport, dat was het, de rest was niet interessant. Eef Schreurs, vice-voorzitter van de NHS, werd de eerste voorzitter, het ging over ruiterpaden, provinciale landschappen, vereniging van landgoedeigenaren, en natuurlijk een ruiter- en een menbewijs, te behalen via een theorietest en een praktijktest. De paardensport moest veiliger voor paarden en ruiters in de openbare ruimte. Mensen met het meest gevaarlijke voertuig in het verkeer moesten toch een minimale opleiding hebben in theorie en praktijk.’

‘We deden het zelf om niet maar we hebben het ook belangrijk gevonden om de recreatieruiters zo goed mogelijk en zo goedkoop mogelijk van dienst te zijn. We zijn in de afgelopen jaren gepest, ze hebben geprobeerd ons te overrulen, er zijn diverse pogingen geweest om ons over te nemen. Met maar één belang: we moeten de centen hebben van die arme recreatieruiter. Maar wij zijn alleen maar mensen die vinden dat we iets voor de recreatieruiter moeten doen.’

‘In de begintijd van de nieuwe KNHS kregen alle mensen die examen deden, van ons twee jaar gratis lidmaatschap van de KNHS erbij. We deden een paar Euro op het examen erbij en wij kregen een gereduceerd tarief, zo kon dat. Onze afspraak was dat de KNHS na twee jaar zo relevant en interessant moest zijn voor de recreatieruiters dat ze vrijwillig lid zouden willen blijven van de KNHS. Maar wat wilde de KNHS: als je een ruiter- of een menbewijs had, moest dat elke twee jaar verlengd worden tegen € 25,-. Met een verplichting om lid te blijven: de koppeling van het ruiter- en menbewijs met het KNHS-lidmaatschap.’

Het ging niet werken, de KNHS als uitvoeringsinstantie functioneerde niet. De nieuwe opgerichte Recreatiesportvereniging werd een fiasco. Eerder al had Hulshof overlegd met directeur George de Jong van de NHS, haalde hij de directeur van de CBR (Centraal bureau rijvaardigheidsbewijzen) erbij en waren ze er steeds sterker van overtuigd dat de SRR als exameninstituut onafhankelijk moest blijven. Het CBR zette René Claesen in het bestuur, minister Karla Peijs zorgde voor een hoge ambtenaar, Ger Tax. Zo zou aan de wens van het ministerie voldaan kunnen worden als die zou komen. 

‘Met KNHS-voorzitter Theo Ploegmakers was het in het begin even heel close, we kregen op papier zelfs dat we het enig erkende exameninstituut voor het ruiter- en menbewijs waren. Maar niet veel later ging ook de FNRS examens afnemen, erkend door de KNHS. Gekoppeld aan het ruiterpaspoort, waren ze meteen lid van de KNHS. Ger Tax en René Claesen hebben geprobeerd om de mensen van KNHS en FNRS uit te leggen dat het bij examens gaat om eindtermen en dat je de opleiding daarop moet baseren. Ze zijn in een commissie gaan zitten om te kijken waar de opleidingen aan moeten voldoen. Om FNRS, SRR en KNHS bij elkaar te krijgen. Wij wilden naar het CITO maar er moest eerst 18.000 euro aan een minder kwalitatief instituut uitgegeven worden vonden KNHS en FNRS. Zo slecht, gewoon geld in de sloot gegooid. Toen zijn wij alsnog naar het CITO gegaan om een kwalitatief goed examen te hebben en een CITO-certificering. KNHS en FNRS hebben daar niet aan meebetaald, we hebben ze er wel bij betrokken.’

‘Het was de bedoeling dat de KNHS en de FNRS het lesmateriaal zouden verzorgen en dat de SRR alleen de examinering zou doen. Er zouden twee boeken komen, dat werd elke keer weer uitgesteld. Op onze examinatorenvergadering waren de KNHS en FNRS als toehoorder erbij maar ze verstoorden de vergadering, verkochten gewoon hun eigen boeken. Met een aantal academisch opgeleide mensen in het bestuur hebben we naar de boeken gekeken: inhoudelijk niet juist, taalkundig veel fouten, grote gedeelten van ons materiaal overgenomen ondanks het copyright.’

‘Toen werden ze een partij boos! Het is echt geëscaleerd begin december 2014. We hebben een gesprek met de besturen gehad en daarna kregen we bericht dat ze het contract met ons opzegden, de KNHS wilde van ons af, er kwam een rechtszaak. De rechter zei: ieder contract is eindig maar je moet wel de voorwaarden in acht nemen uit de overeenkomst. Dat betekende eigenlijk opzeggen per 1 januari 2017 omdat het om een vol kalenderjaar moest gaan als opzeggingstermijn. Maar de verhoudingen waren dermate verstoord dat ze alsnog gevraagd hebben in september om akkoord te gaan met de beëindiging per 1 januari 2016 en dat hebben we toegestaan. Patricia mocht vanaf maart 2015 al geen contact meer hebben met ons bestuur. Ze wilden zelf examens gaan afnemen, als een verdienmodel.’

‘We hebben als bestuur overlegd: we doen de organisatie zelf! We hebben Patricia van Iersel van de KNHS benaderd, gevraagd of ze bij ons wilde komen werken. Ze werkte al voor ons. Op de dag dat ze de arbeidsovereenkomst opzegde, mocht ze niet meer terug naar haar werkplek. Vervolgens kwam financieel directeur Theo van der Meulen en toen nog directeur John Bierling. Patricia kan er nu lachend op terugkijken: “Of ik wel wist wat ik deed, ze hadden grote plannen met me, ze vonden me onmisbaar voor de organisatie. Nou ja, daar had ik nooit iets van gemerkt, haha. Om 5 voor 12 ’s nachts heb ik toch bedankt.’

Patricia van Iersel (links) heeft het goed naar haar zin bij de SRR

De KNHS bleek een slechte verliezer. Hulshof: ‘Wat gebeurde er toen? De KNHS ging intimideren. De deurwaarder stond voor de deur van het kantoor met een dwangbevel. We zouden computerbestanden en lesboeken ontvreemd hebben. En alle SRR-bestuursleden kregen een brief dat ze hoofdelijk aansprakelijk zouden worden gesteld. Maar bij het einde van de samenwerking zou de KNHS ook alles teruggeven: boeken, examenformulieren, alles. Uiteindelijk is het een rechtszaak geworden eind 2016. Vijf minuten voor de zitting werden al onze eisen ingewilligd.’

‘En toch bleef ik zeggen: we moeten samenwerken met alle relevante partijen. Wij streven naar een zo breed mogelijk draagvlak, dat staat immers in onze doelstellingen. Toen Fledderus Bierling opvolgde, heb ik hem hier aan tafel gehad. Ik vond dat we vrede moesten sluiten, samen de belangen behartigen. Fledderus vond dat niks. Wij konden wel bij hen terecht maar dan moesten we alles opgeven. Geef maar wat je hebt, dan doen wij het wel, dat is vaker hun opstelling geweest. Onlangs heb ik nog een poging gedaan bij Maria Henneman, voorzitter van de ORUN. De ORUN die trouwens achter onze rug om René Claesen benaderde of die niet voorzitter wilde worden. Maar de ORUN is geen onafhankelijk instituut, een voorwaarde voor ons om samen te werken omdat we dat moeten garanderen. Maria Henneman zou gaan streven naar meer onafhankelijkheid van de KNHS. Ik kon Fledderus niet uitleggen dat het in NL onmogelijk zou zijn dat de ANWB rijbewijzen gaat uitgeven en daar eigenaar van wordt. Alleen het CBR kan eigenaar zijn van een rijbewijs, of dat uitgeven. Het CBR heeft dat gedelegeerd aan de gemeente, en wij hadden dat gedelegeerd aan de KNHS

Vanaf 2016 ging de KNHS zelf opleiden en examineren voor het KNHS Ruiterbewijs. Patricia: “Zij nemen de verkeersrit groepsgewijs onder begeleiding van de instructeur af. Bij ons is dat per twee kandidaten, zelfstandig. KNHS claimt dat het nu bij haar levenslang geldig is maar dat is voor zolang je KNHS-lid bent, bij ons is het aan de persoon gekoppeld, niet aan een lidmaatschap. De digitale pas kun je bij de KNHS alleen inzien als je actief/betalend lid bent, een fysieke pas wordt per 1-1-2018 niet meer afgegeven, tenzij je hier specifiek om vraagt. Daarvoor betaal je dan iets van 2,50’maar op de achterkant staat ‘alleen geldig met een KNHS lidmaatschap. Natuurlijk, we merken wel iets teruggang maar er zijn maar een paar FNRS bedrijven die het KNHS Ruiterbewijs afnemen. De grootste leverancier van examenkandidaten, FNRS Manege, doet ‘t nog gewoon bij ons. Bij het mennen hebben we nagenoeg geen last. Dat blijft voornamelijk via ons. Dat gebeurt ook niet via maneges maar meer via instructeurs. Voor dit jaar staan er alweer 20 examens gepland.’

Binnenkort dient de volgende rechtszaak: ‘Wij vinden dat de KNHS geen ruiter en menbewijzen mag afgeven van examens die de SRR heeft afgenomen, daar gaat het nu over. Van de 55.000 actieve ruiter- en menbewijshouder bij de KNHS, hebben nu meer dan 30.000 mensen een levenslang bewijs gekregen van de SRR. Het bestuur van de SRR vond dat wij dit voor onze geslaagden moesten doen. En tja, die zijn dan geen lid meer van de KNHS. Dat verklaart mede de grote terugloop in leden van de afgelopen jaren, van 191.000 naar 144.000.’

‘Sinds 2016 heeft de KNHS een individueel KNHS-lidmaatschap voor ruiter- en menbewijshouder. Alleen als je het zelf opzegt, kun je daarvan af, anders betaal je dubbel. De KNHS geeft keer op keer blijk gegeven van een tunnelvisie waarin ze zelf centraal staan. Maar ja, de meerwaarde van de bond zien de recreatieve ruiter en menner niet. De KNHS opereert krampachtig. Een van onze examinatoren en ook een bestuurslid werden benaderd: als je voor de SRR blijft werken, kom je hier niet meer binnen. Een dwangbevel. En uit de recente enquête druipt er vanaf hoeveel geld ze van de recreatieruiter kunnen vangen.’

‘Het belang van de gebruiker van het paard moet voorop staan, altijd. Dit wordt vaak, vergeten omdat er andere, financiële, belangen spelen. Wij hebben de veiligheidscap voor alle kandidaten en examinatoren ingevoerd, later de bodyprotector voor de jeugd, we hebben eisen gesteld aan het rijtuig, aan de verlichting, aan het niveau van de instructeur. Ook hebben wij onze examinatoren zelf opgeleid en verplicht trainingen laten volgen o.a. door trainers die ook de examinatoren van het CBR trainen. De KNHS vond het niet haalbaar, maar wilde er wel van profiteren. Gelukkig hebben we goede bestuursleden die niet allerlei knellende banden hebben en kunnen we voor continuïteit gaan. René Claesen is de beoogde nieuwe voorzitter, maar hij is nog even druk bezig als nieuwe president van CIECA, de Europese vereniging van rijexameninstituten. Zolang ben ik nog even voorzitter.’

Klik hier voor de SRR-website

© Nieuws.Horse 2018 | powered by Olland.biz