Kennis en advies bij mensen brengen, laagdrempelig en betaalbaar, dat is de missie van Anouk Holleman. Ze is nog parttime manager bij een welzijnsorganisatie maar steeds nadrukkelijker paardentaxateur en aankoopbegeleider. Hoe je gedreven door passie je leven kunt veranderen.

“Ik ben een enorme paardenliefhebber, al mijn hele leven. En ik voelde al jaren de behoefte om daar iets professioneels mee te doen, iets zakelijks. Een paar jaar geleden kwam ik in contact met de Vereniging Eigen Paard en toen kwamen dingen samen: ik vind het heel leuk om mensen blij te kunnen maken, dat is leuker dan geld verdienen.”

Zo omschrijft Anouk Holleman uit het Noord-Hollandse Uitgeest haar passie voor paarden en mensen verbinden. Als het aan haar ouders had gelegen, was het niet zover gekomen: “Ik zat op tennis en atletiek, zij tennisten ook. Maar dat vond ik toen begin jaren ‘80 niet zo heel fantastisch. Kennissen van mijn ouders hadden pony’s, dat was veel leuker. Ik ben al snel op zoek gegaan naar een verzorgpaard. En later ben ik bij een handelsstal gaan rijden. Meerdere eigen paarden gehad, op een aantal stallen gestaan, ik heb het allemaal als een spons opgenomen. Ik ben altijd nieuwsgierig gebleven, gelukkig niet zurig geworden van dat wat je ziet.”

“Want op die stallen zie je veel. Dat mensen naar een paard vragen, 2700 moest ie kosten. Ze waren geïnteresseerd, kregen hem een maand op proef. Maar ja, wat gebeurt er, die mensen worden er natuurlijk verliefd op. En toen moest ie ineens 4700 kosten. 2700? Nee, dat heb je verkeerd verstaan. Of een pony voor een meisje met vijf jaar manegeles. Kan dat? Ja hoor, met gemak, hij is heel braaf. Maar het beestje schoot direct in de vluchtstand, en het meisje viel ervan af. Dat soort verhalen, van handelaren die natuurlijk hun brood moeten verdienen maar die de verkoop bovenaan zetten, veel hoger dan de juiste match. Natuurlijk hoort er ook bij de kopers een onderzoeksplicht, dat doe je ook als je een huis koopt, of een auto. Je haalt er bij voorbeeld een onafhankelijke partij bij.”

Anouk reed wel een paar dressuurwedstrijden: “Maar ik ben daar niet zo heel getalenteerd in. Ik heb wel heel veel plezier gehad en héél veel meters gemaakt. In de duinen, in de dressuurring, in de longeerbaan, noem maar op. En toen ben ik er een tijd tussenuit geweest. Mijn partner toen had niet zoveel met paarden.  Ik heb het paard verkocht. Toen mijn jongste kind naar school ging, ben ik toch weer gaan rijden, bij Dick Groen in Uitgeest, een hobbyfokker van Friese paarden. Vooral jonge beesten en fokmerries, ik heb ervan genoten en toen realiseerde ik me: hier wil ik heel graag iets mee doen. Ik was manager welzijn bij een welzijnsorganisatie in Heemskerk. Op een training ging het over loopbaanbegeleiding, en toen ging het natuurlijk ook over jezelf. Ik kwam daar een beetje sip van terug. Al die collega’s wisten precies hoe hun toekomst eruit zou zien, daarvan was ik best wel onder de indruk. Maar ik wist het niet zo goed, ik had bedrijfskunde gedaan aan de hogeschool, dan kun je van alles worden. Toen ik dat de volgende dag tegen collega’s zei, wisten zij het wel: als jij het over de paarden hebt, dan gaan je ogen helemaal stralen, zeiden ze. Daar moet je wat mee gaan doen!”

“Werk in de paarden, tja, dat had ik nooit gemogen van mijn ouders. Ze wilden dat ik advocaat zou worden, dat heb ik dus niet gedaan. Achteraf was dat nog niet zo’n slechte keuze geweest, haha. Ik ben toen op zoek gegaan naar cursussen. Ik wilde niet de hele opleiding hippische bedrijfskunde gaan doen en zo ben ik bij het Nederlands Hippisch Instituut terecht gekomen. Daar ben ik de cursus makelaar/taxateur gaan doen, meer met het idee om me erin te verdiepen. Maar lopende de cursus dacht ik: ik word taxateur! Exterieurleer, bewegingsleer, taxatieleer, ik vond het zeer interessant. Ik vind het leuk om te leren en belangrijk om m’n kennis op peil te houden. Op keuringen, wedstrijden, clinics, workshops ben ik vaak te vinden. Ik werk graag in een netwerk om kennis te delen en te sparren met mensen met dezelfde passie.”

“Ik ben een aantal jaar actief geweest als stal- en wedstrijdgroom bij vriendin Bianca Volkers  in Assendelft, met KWPN-ers en Friezen: Met haar kwam ik veel op wedstrijden, dat vond ik  toch wel weer leuk. Serieus trainen, weten waar je mee bezig bent. Op de wedstrijden kom je dat meer tegen dan bij de boer op het erf, al is bij Groen wel de liefde voor Friezen ontstaan. Na de cursus bij het Nederlands Hippisch Instituut ben ik o.a. de cursus Beoordelen 1 en 2 gaan doen bij het Friese stamboek. In deel 1 ga je dieper in op het fokdoel, op de beweging en het exterieur, in deel 2 gaat het wat verder en leer je meer te beoordelen en te kijken als jurylid. Dat zat ook in de NHI-training, maar dan meer vanuit het KWPN-paard. Ik kijk graag naar paarden, vreselijk interessant.”

“En toen ben ik aan het taxeren geslagen. Ik dacht: ik moet meters maken, ik moet oefenen, daarom ben ik paarden gaan beoordelen van vrienden en kennissen, en dat heb ik weer getoetst bij mensen van de opleiding en in het netwerk. Ik heb contact gehouden met Jan de Feijter, de ervaren taxateur uit Zeeland die overigens net door het KWPN gedecoreerd is.  Intussen was ik terecht gekomen bij de Vereniging Eigen Paard om aankoopbegeleiding te kunnen doen, vanaf het begin in een goede samenwerking met directeur Ilse Jespers. Die combinatie levert een mooie afwisseling op. Bij taxaties werk ik alleen, vaak in een gespannen sfeer omdat er meestal wel een gedoetje is als er getaxeerd moet worden. Bij mensen die een paard of pony willen kopen, is er juist een beetje een blij vakantiegevoel, een en al emotie.”

Bij de Vereniging Eigen Paard ben ik binnengekomen om mensen advies te kunnen geven, vooral mensen die op het punt staan een paard te kopen. Dat doe ik samen met Frenk Jespers. De aanvragen die we krijgen lopen erg uiteen: van mensen die graag een Shetland-kampioen willen gaan fokken tot een extra wedstrijdpaard voor de subtop. Vaak komen mensen bij je met een aantal eisen: het paard moet geschikt zijn voor de recreatie maar moet ook wat kunnen springen, liefst een KWPN’er, en dan goed gefokt, dat soort omschrijvingen. Dan ga je op zoek en vind je een misschien passend paard. Dan blijkt dat die mensen geen idee hebben hoe een stamboekpapier er uitziet, dan blijken mensen toch niet zo bekend met de materie. Sommigen hebben geen idee waar ze het over hebben.  Ik help ze dan ook vaak met allerlei andere vragen, bijvoorbeeld over verschillende soorten bodembedekking, of voer: soms wordt het veel meer dan alleen aankoopbegeleiding.”

“Soms gaat het ook over advies aan mensen die een extra subtoppaard willen kopen. In die wereld wordt al snel bekend als mensen iets te besteden hebben. Ze krijgen van alles aangeboden en vragen dan bij de Vereniging Eigen Paard  om een onafhankelijk en duidelijk advies. Ze willen dan best geld uitgeven, maar het moet goed zijn en dat willen ze dan even checken. Als kopers naar een paard gaan kijken, adviseer ik altijd: ga er nooit als eerste op, laat hem eerst voorrijden. We hebben al vaak meegemaakt dat de mensen er van af zijn gevallen. Een smoes als een blessure waardoor de verkoopster er echt niet op kan, of de ruiter is er toevallig niet: er zijn mensen die altijd geloven in dat soort verhalen. Helaas blijkt dan niet alles waar. Vaak zijn het ouders die het beste willen voor hun kind, die op zoek zijn naar een pony, en die met open mond staan te luisteren als je aan het vertellen bent omdat ze zelf geen idee hebben waar het over gaat en waar je op moet letten. Bij particulieren probeer ik vakjargon te vermijden, voorbeelden te gebruiken die de mensen snappen, met veel vergelijkingen, dingen uit het dagelijks leven, zodat het voor iedereen te begrijpen is. Zo kan ik mijn vaardigheden in de omgang met mensen en empathie combineren met de kennis van paarden. Er zijn best veel mensen met wie we nog steeds contact hebben, mensen die de vooruitgang delen via e-mail. Met paarden van € 5000,- maar ook in het hogere segment. Dat is heel leuk, daar doe ik het voor. Ik deel graag, ik verbind graag.”

En wat zeggen handelaren van de activiteiten van Anouk Holleman? “Een aantal vindt het heel prettig dat mensen iemand zoals ik meenemen. Omdat wij heel veel vragen opvangen die anders aan de handelaren gesteld zouden worden. Wat is het verschil tussen een lage en hoge neusriem? Waarom heeft ie voor wel ijzers en achter niet? En natuurlijk zijn er ook die niet blij zijn: oh jee, die mensen hebben er verstand van, dan ga ik deze niet verkopen. Je voelt ze dat denken. ‘Handelaren’ klinkt wel een beetje onaardig vind ik, bij ‘handelaren’ voel ik niet altijd iets positiefs, dan doe je een deel van het segment echt tekort. Trainings- en handelsstallen is toch vriendelijker. Als mensen oneerlijk blijken, zal ik nooit iemand nog doorverwijzen naar die persoon. We zijn objectief, we vangen als Vereniging Eigen Paard niks van de stal en geen percentage van de mensen, er staat een vast tarief voor.”

Anouk Holleman verzorgt samen met dressuurexpert Frenk Jespers de aankoopbegeleiding en ‘Horse Dating’.

“Ik vraag een verkoper van tevoren om het hele verhaal te vertellen en als dat niet klopt, dan staat het adres niet meer op het lijstje om terug te gaan. Begrijp me goed, paarden hoeven niet altijd tiptop te zijn, ook paarden en pony’s met een bemerking of een gebrek kunnen nog goed functioneren voor een aantal gebruiksdoelen. Als alles maar eerlijk verteld wordt. Met mijn knieën speel ik ook geen wedstrijd in de zaal meer, maar verder functioneer ik uitstekend in het dagelijks leven. Ik hou van eerlijkheid en openheid. Ik verdien liever 100 euro op een eerlijke manier dan 250 euro op een schimmige manier waardoor ik steeds achterom moet kijken. Misschien ben ik wel een beetje een moraalridder, maar ik maak er heel veel mensen blij mee. Als anderen het goed hebben, dan voel ik me voldaan.”

© Nieuws.Horse 2018 | powered by Olland.biz